Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

Το Φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει στην Πρέβεζα

2012-02-13T09:42:00.001+02:00

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράµας αναγνωρίζοντας την ανάγκη για την περαιτέρω προβολή της µικρού µήκους εντάσσει στον ετήσιο προγραµµατισµό του τη διοργάνωση προβολών ταινιών µικρού µήκους σε πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Εδώ και δεκαεπτά χρόνια, οι βραβευµένες και διακριθείσες ταινίες του ετήσιου Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράµας, εντάσσονται σ' ένα «µακρύ ταξίδι» επαφής µε το κινηµατογραφόφιλο κοινό, που κάθε χρόνο αποδεικνύει το ολοένα και µεγαλύτερο ενδιαφέρον του για το «µικρό». Η Γερµανία, η Αίγυπτος, η Κύπρος, η Σερβία, η Ιταλία, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, καθώς και 60 πόλεις της ελληνικής περιφέρειας έχουν αποτελέσει σταθµούς, λιµάνια και προορισµούς του ταξιδιού του Φεστιβάλ Δράµας.

Η θέση του Φεστιβάλ Δράµας στο εγχώριο κινηµατογραφικό τοπίο, ως το κορυφαίο φεστιβάλ στο είδος του, αλλά και η διεθνής του αναγνώριση συµβάλλουν σηµαντικά στην επιτυχία των «ταξιδιών» του, που καίριο σκοπό έχουν την προβολή και διάδοση του έργου των νέων κινηµατογραφιστών.

Ευχόµαστε στους φίλους θεατές κινηµατογραφόφιλους καλή θέαση!

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παίρνει τη σκυτάλη και παρουσιάζει τις βραβευμένες ταινίες στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας στις 17 και 18 Φεβρουαρίου ώρα 8.00 μ.μ.

Με την ευκαιρία της πρόσφατης βράβευσης των ταινιών μικρού μήκους του 6^ου Δημοτικού Σχολείου Πρέβεζας και του 2^ου Λυκείου Πρέβεζας στο μαθητικό τμήμα του φεστιβάλ Artfool στη Λάρισα θα προβληθούν εκτός προγράμματος οι ταινίες αυτές παρουσία των δημιουργών τους.

Καλούμε τις σχολικές κινηματογραφικές ομάδες, όσους αγαπούν τον κινηματογράφο και ασχολούνται με τη δημιουργία, όλο το σινεφίλ κοινό της Πρέβεζας να πλαισιώσουν και να τιμήσουν με την παρουσία τους την προσπάθειά μας

Το Φεστιβάλ Δράμας

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

Ένας χωρισμός-Την Δευτέρα 13/2 8.00 και 10.00 στη Θεοφάνειο

2012-02-10T11:09:00.000+02:00

Εμεινα με το στόμα να χάσκει σαν παλιάλογο. Από το Ιράν; Από το Ιράν. Ούτε ηθογραφία ούτε τριτοκοσμική κλάψα είναι. Το ίδιο περιστατικό θα μπορούσε να συμβεί από τη Νέα Υόρκη μέχρις εδώ. Το λένε «Ενας χωρισμός», και σε όλα τα επίπεδα είναι αριστοτεχνικό!

Δέκα με τόνο η σκηνοθεσία. Δέκα με τόνο το σενάριο. Δέκα με τόνο η φωτογραφία. Δέκα με τόνο το ντεκουπάζ. Δέκα με τόνο η ρυθμολογία. Δέκα με τόνο οι ερμηνείες. Ολων. Τα δύο μικρά κορίτσια βάζουν τα γυαλιά σε όλες τις μεγάλες κυρίες. Υποκλίνομαι στον μεγιστοτεράστιο Ασγκάρ Φαραντί. Που πριν δύο χρόνια μας είχε ευλογήσει μ' ένα επίσης αριστοτεχνικό αντίδωρο, που το έλεγαν «Τι απέγινε η Ελι».

Για να καταλάβετε τον ενθουσιασμό μου, τον οποίο μοιράζομαι με την Κριτική Επιτροπή του Φεστιβάλ Βερολίνου 2011, η οποία απένειμε στον Φαραντί και Χρυσή Αρκτο καλύτερης ταινίας και τα δύο βραβεία ερμηνειών (γυναικείας - ανδρικής) σε όλους τους πρωταγωνιστές, για να καταλάβετε, λοιπόν, από το πρώτο πλάνο μέχρι το τελευταίο λεπτό, κρατιόμουν από τα χέρια της πολυθρόνας μου σαν νά 'βλεπα θρίλερ χιτσοκοκικό!

Η ιστορία πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε δύο οικογένειες. Που μέσα σ' έναν κυκεώνα αντιφάσεων, ανακρίσεων, κοινωνικών συγκρούσεων και σφραγισμένων μυστικών καταλήγουν σε πόλεμο φρικτό. Η πρώτη, από το μικρομεσαίο στρώμα. Οι δύο σύζυγοι χωρισμένοι. Ενδιαμέσως ο ανήμπορος από Αλτσχάιμερ πατέρας του συζύγου και μια δωδεκάχρονη, σιωπηλή και ταυτόχρονα γεμάτη σοφία και αξιοπρέπεια κόρη.

Η δεύτερη οικογένεια από την κατώτερη τάξη. Γυναίκα, άντρας και μια μικρή, πολύ μικρή κόρη. Απίστευτη σε ήθος και καταλυτική ειλικρίνεια. Ανεργος ο πατέρας. Η μάνα ταλαιπωρημένη, τρομοκρατημένη αλλά από σεμνότητα και εγκράτεια φτιαγμένη. Εκείνη λοιπόν αποφασίζει, προφανώς κρυφά από τον άντρα της, να ξεσκατίζει τον πατέρα του μικρομεσαίου που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν μια μέρα ο μικρομεσαίος καταφθάνει νωρίς στο σπίτι του και έντρομος βλέπει τον πατέρα του ημιθανούς σωριασμένο στο πάτωμα και κοντά σ' αυτό αντιλαμβάνεται ότι έχουν κλαπεί μερικά λεφτά. Ποιος ο ένοχος; Φυσικά η... φιλιππινέζα. Γι' αυτό την σπρώχνει και την διώχνει αλλά εκείνη ορκίζεται ότι δεν έχει κλέψει μισή δεκάρα.

Ομως την επόμενη μέρα μαθαίνει ότι από το σπρώξιμο η γυναίκα απέβαλε πάνω στον τέταρτο μήνα και πως αυτός ως σχεδόν δολοφόνος κινδυνεύει να αρπάξει μερικά χρόνια φυλακή. Τι έγινε; Ποια η αλήθεια; Ποιο το ψέμα; Μπας και είναι σκευωρία των δύο φτωχών να τον εκβιάσουν και να του αρπάξουν ζεστό και μπόλικο χρήμα; Μπας και εκείνος ως ανώτερος ταξικά συμπεριφέρθηκε ως κτήνος σε μια ανύμπορη γυναικεία ύπαρξη; Μπας και κάτι άλλο συμβαίνει που ξεπερνάει όλα αυτά;

Ετσι αρχίζουν οι κόντρες. Ετσι φουλάρει, αργά αλλά σταθερά ο μηχανισμός του θρίλερ. Ετσι ξεδιπλώνονται μπροστά μας οι χαρακτήρες. Ετσι αποκαλύπτονται φόβοι, ανασφάλειες, ενδοοικογενειακές αντιπαλότητες, όλα όσα συγκροτούν και ταυτόχρονα διαρρηγνύουν τον ιστό μιας οικογένειας. Ετσι απ' αυτό το περιστατικό ξεφλουδίζει ο Φαραντί με επιδεξιότητα και δραματουργία μοναδική μια ολόκληρη κοινωνία, έναν κόσμο, όλους εμάς. Για να το πω πιο απλά. Τέτοιες ταινίες μία κάθε δύο χρόνια. Και αν! Βαθμοί=10

Δημήτρης Δανίκας

Ταξίδι στα Κύθηρα

2012-02-02T18:42:00.001+02:00

Κριτική του Νίνου Φένεκ Μικελίδη από το Αθηνόραμα της 11/10/1984

Ένας σκηνοθέτης ψάχνει για έναν ηθοποιό που θ' αναπαραστήσει σ’ ένα έργο του
τον πρόσφυγα που επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από μακροχρόνια διαμονή στη
Σοβιετική Ένωση. Σιγά σιγά η ιστορία αυτή, του έργου µέσα στο έργο, θ' αρχίσει να
παίρνει µορφή, τα διάφορα πρόσωπα γύρω από τον σκηνοθέτη θ' αρχίσουν να
παίζουν διάφορους ρόλους στη δεύτερη αυτή ιστορία. Ο πολιτικός εξόριστος θα
επιστρέψει στο χωριό του και θα συγκρουστεί µε τους συγχωριανούς του γιατί δεν
θέλει να πουλήσει το κτήµα του, η αστυνομία θα επέμβει και θα προσπαθήσει να τον
στείλει πίσω στον τόπο της εξορίας ...
Στην νέα του αυτή ταινία ο δημιουργός του «θιάσου» και του «Μεγαλέξανδρου»
καταπιάνεται µ' ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβληµα (τον επαναπατρισμό των
πολιτικών προσφύγων) για να µας µιλήσει ξανά για την Ιστορία και την ελληνική
πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά ένα στιλ όπου τα πλάνα γίνονται πιο
σύντοµα κι η συγκίνηση παραµερίζει ορισμένες φορές το µυαλό και τη στεγνή
διανόηση για να αγγίξει την ίδια την καρδιά. Ο Μάνος Κατράκης, στον τελευταίο
του ρόλο, είναι επιβλητικός αλλά και συγκινητικός στο ρόλο του πρόσφυγα που
έρχεται αντιµέτωπος µε µια σκληρή, σχεδόν απάνθρωπη πραγματικότητα, ο
οπερατέρ Γιώργος Αρβανίτης φτιάχνει εικόνες πραγματικά αξέχαστες κι η Ελένη
Καραΐνδρου συνθέτει µια µουσική που σχολιάζει µε τον καλύτερο τρόπο το κλίµα
αλλά και τις καταστάσεις. Η ταινία κέρδισε το βραβείο σεναρίου της κριτικής
επιτροπής κι εκείνο της καλύτερης ταινίας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών
Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Φεστιβάλ Καννών.

Η ταινία θα προβληθεί στις 6/2/2012 ώρα 8.30 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

2012-01-28T14:00:00.000+02:00

«Χωρίς όνειρο δεν ζεις, απλά επιβιώνεις»
Θόδωρος Αγγελόπουλος

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας εκφράζει την οδύνη της για τον αδόκητο χαμό του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη και δημιουργού Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Αν και έχει περάσει ήδη στην αιωνιότητα, με το έργο που μας κληροδότησε, οι μέρες που θα περάσουμε χωρίς αυτόν θάναι φτωχότερες για την Ελλάδα, που τόσο αγάπησε, για την Ελλάδα του Πολιτισμού.
Ενός Πολιτισμού που υποφέρει βάναυσα καθώς η χώρα οδηγείται στην χειρότερη κρίση που γνώρισε ποτέ. Και ο θάνατος του Αγγελόπουλου, πάνω στην ώρα που γύριζε την τελευταία του ταινία γι’ αυτήν ακριβώς την κρίση, σημαδιακά υποδηλώνει με τον πιο τραγικό τρόπο το αδιέξοδο που βαδίζουμε…
«Θα σχολιάζω τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας με το έργο μου» είχε πει για την ταινία, που δεν πρόλαβε να τελειώσει. Πάντα αυτό έκανε άλλωστε. Το έργο του ήταν στρατευμένο στην αναζήτηση της αλήθειας, καθώς προσπαθούσε να απαντήσει στα μεγάλα γιατί της μετεμφυλιακής ιστορίας της Ελλάδας.
Αφηγήθηκε τις ιδέες του, τις απόψεις του και τα όνειρά του με τον δικό του τρόπο, μεταφέροντας τη δύναμη της ποίησης στις εικόνες του.
Άνοιξε νέους δρόμους στην Τέχνη του Κινηματογράφου, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση, που του έδινε το δικαίωμα να μπορεί να χτίζει ένα ολόκληρο χωριό για τις ανάγκες μιας ταινίας και μετά να το γκρεμίζει.
Δυστυχώς στην Ελλάδα το έργο του δεν έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης. Πολλοί απαίδευτοι δεν κατανόησαν και λοιδόρησαν το ύφος της κινηματογραφικής του γλώσσας. Τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.
Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει θα είναι μαζί του στην αναζήτηση της άλλης θάλασσας, όσα μετέωρα βήματα κι’ αν πρέπει να κάνει ακόμα.
Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας υπηρετώντας ακριβώς αυτούς τους στόχους και συνεχίζοντας ένα δύσκολο δρόμο, καλεί τους Πρεβεζάνους τη Δευτέρα 6 Φλεβάρη να τιμήσουμε τη μνήμη του με το
Ταξίδι στα Κύθηρα
Η προβολή θα γίνει στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας ώρα 8.30 μ. μ. με ελεύθερη είσοδο.

Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας και πάλι Άνοιξη

2012-01-25T16:13:00.000+02:00

Προβάλλεται στις 30/1/2012 8.00 μ.μ και 10.00 μ.μ στη Θεοφάνειο

Αν ο κινηματογραφος ειναι τεχνη, τοτε νομιζω (αν και υποκειμενικο βεβαια) οτι αυτη η ταινια αποτελει ενα πραγματικο αριστουργημα. Το θεμα της ταινιας ειναι η ζωη σε εναν βουδιστικο ναο στο μεσο μια λιμνης που πλαισιωνεται απο ενα δασος απιστευτης ομορφιας. Η ζωη περνα και οι εποχες διαδεχονται η μια την αλλη, ο μικρος ηρωας μας και ο δασκαλος του, που ζουν μαζι στον ναο, μεγαλωνει σιγα σιγα. Το φιλμ μιλαει για την πορεια της ζωης, για τον κυκλο των εποχων και τον κυκλο της ζωης. Γεννηση, παιδικη ηλικια, ενηλικιωση, ωριμοτητα, γηρας, θανατος. Ολα αυτα διαδεχονται το ενα το αλλο, καθως το μικρο παιδακι μπαινει στην ζωη, πονα, ερωτευεται, παθιαζεται, εγκληματει, υποφερει, μετανιωνει, λυτρωνεται, γινεται πιο σοφος κοκ. Ολες οι φασεις του ανθρωπου περναν μπροστα απο την καμερα χωρις πολλα λογια, πλαισιωνονται με διακριτικη μουσικη μου προκαλει τον στοχασμο, προβληματιζει..

Οι διαλογοι ειναι λιγοστοι, δεν χρειαζονται και πολλοι ετσι και αλλιως. Η εικονα και οι χαρακτηρες δειχνουν αυτο που πρεπει να δειχτει. Ολα τα αλλα ειναι περιττα. Τα λογια λιγο ωφελουν, η ζωη προχωρα και εμεις μαζι της. Μεσα σε ενα εξαισιο μειγμα χρωματων της φυσης στην παροδο των εποχων ξεδιπλωνεται η μαγεια της φωτογραφιας, η φυση φορα, σε καθε εποχη τα καλα της. Τα σκηνικα ειναι μυθικης ομορφιας, και ο ανθρωπος ειναι σε αμεση επαφη μαζι της, μακρια απο τον πολιτισμο, μονος του κοντα στην ουσια της υπαρξης. Κανενας ιδεαλισμος δεν υπαρχει στο φιλμ, η ζωη εμφανιζεται οπως ειναι, αλλοτε με το προσωπο του πονου και της απογνωσης, αλλοτε της χαρας και της ευτυχιας αλλα παντοτε οπως πραγματικα ειναι. Για εμενα το φιλμ αποτελει εναν υμνο στην ομορφια της ζωης, με ολα αυτα που περιεχει, σημαινει αποδοχη της ζωης οπως ακριβως ειναι, καθολικα, ολοκληρα, με πληρη επιγνωση των καλων και ασχημων στιγμων.

Νομιζω οτι ειναι απο τα λιγα φιλμ που πραγματικα ενω αποδεχεται την ματαιοτητα της ζωης, ως ενος αεναου κυκλου, χωρις αρχη και τελος, χωρις ιδιαιτερο νοημα, ταυτοχρονα υμνει και την ζωη ως κατι απολυτα ομορφου, κατι χωρις συγκριση, κατι απαραμιλλου. Με αυτον τον τροπο καταφερνει να παντρευει τα ασυμβατα: μηδενισμο και πληρη καταφαση για την ζωη, για την χαρα του να ζεις και να περνας απο ολα τα σταδια, καλα και ασχημα, ευχαριστα και δυσαρεστα. Αποτελει ενα ταξιδι προς τα μεσα, προς τον εαυτο μας, δεν δινει απαντησεις αλλα προβληματιζει...

http://alchemist32.blogspot.com

Με κομμένη την ανάσα (A bout de souffle)

2012-01-19T19:54:00.000+02:00

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

About de souffle. Γαλλία, 1959. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Ηθοποιοί: Ζαν-Πολ Μπελμοντό, Τζιν Σίμπεργκ. 89'

*****

Στο Παρίσι, ένας νεαρός γκάνγκστερ προδίδεται στην αστυνομία από την Αμερικανίδα φίλη του. Μια συνηθισμένη γκανγκστερική ιστορία μετατρέπεται σε μια πρωτότυπη, επαναστατική ταινία, από τις πιο αντιπροσωπευτικές που μας έδωσε η γαλλική νουβέλ βαγκ.

Η ταινία που έσπασε τους περισσότερους κανόνες τής μέχρι τότε κινηματογραφικής γλώσσας, ορόσημο στη δημιουργία ενός μετα-μοντέρνου κινηματογράφου, που επέβαλε με το ανατρεπτικό, άναρχο στιλ της η «νουβέλ βαγκ», μια ομάδα κριτικών γύρω από το γαλλικό περιοδικό «Κινηματογραφικά τετράδια», στην οποία συμμετείχαν οι Φρανσουά Τριφό, Κλοντ Σαμπρόλ, Ερίκ Ρομέρ, Ζακ Ριβέτ και Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

Η ιστορία της ταινίας ήταν βασισμένη σε μια αληθινή είδηση των εφημερίδων, που έγραψε για τον Γκοντάρ ο Τριφό, όπου ένας ασήμαντος γκάνγκστερ πυροβολεί έναν αστυνομικό και κρύβεται στο σπίτι μιας φίλης του, η οποία τελικά τον προδίδει. Πρόκειται για μια απλή συνηθισμένη ιστορία, που ο Γκοντάρ χρησιμοποιεί για να φτιάξει μια ταινία-φόρο τιμής στις αμερικανικές γκανγκστερικές, χαμηλού κόστους, ταινίες (η ταινία είναι αφιερωμένη στην ειδικευμένη στα μπι-μούβις εταιρεία Monogram), με ένα νεαρό Ζαν-Πολ Μπελμοντό να συνθέτει το ρόλο του με βάση εκείνο του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τη με κοντά μαλλιά και αγορίστικη εμφάνιση βαμπ της Τζιν Σίμπεργκ, στο ρόλο της Αμερικανίδας φιλενάδας του που πουλά το New York Herald Tribune στο Σαν Ελιζέ, να συμβολίζει μια πλευρά της αμερικανικής κουλτούρας του 20ού αιώνα. Με την πρώτη του αυτή κιόλας ταινία, ο Γκοντάρ κατάφερε να φτιάξει ένα εντελώς πρωτότυπο, δοσμένο με φαντασία έργο, χρησιμοποιώντας ένα προσωπικό, ελλειπτικό στιλ, που ανέτρεπε τη μέχρι τότε γνωστή κινηματογραφική γλώσσα. Ενα στιλ με αυτοσχέδιες σκηνές, γυρισμένες με την κάμερα στο χέρι (με τη μαυρόασπρη φωτογραφία του Ραούλ Κουτάρ να συλλαμβάνει την υφή του σύγχρονου κόσμου μας), με γρήγορες, ανακόλουθες αλλαγές πλάνων, με πρωτότυπο μοντάζ και επικαλυπτόμενο διάλογο, που έδιναν στην ταινία έναν απότομο ρυθμό, συγγενικό μ' εκείνο της μουσικής τζαζ ή του κολάζ στη ζωγραφική. Ταυτόχρονα μια ταινία που σχολιάζει τον κόσμο μας (σε μια σκηνή βλέπουμε την παρέλαση Ντε Γκολ - Αϊζενχάουερ στα Ηλύσια Πεδία), αλλά και τον ίδιο τον κινηματογράφο με τα μελό και τα θρίλερ του, και μας δείχνει πώς, τόσο από τη δεκαετία του '60 ώς την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, τα πάντα περνούν και, συχνά διαμορφώνονται, μέσα από την εικόνα: η πολιτική, η λογοτεχνία, και η ίδια η ζωή.

Την Δευτέρα 23 Ιανουαρίου ώρα 20.30 στη Θεοφάνειο

Μέχρι να σε βρω (Mother and Child)

2012-01-11T17:53:00.000+02:00

Κριτική του Στράτου Κερσανίδη

Είναι κάποιες ταινίες που σου μιλάνε. Που έχουν την ικανότητα να λένε τα πράγματα με τρόπο αληθινό, χωρίς να προσπαθούν να εκβιάσουν συναισθήματα και που συγκινούν με την ειλικρινή προσέγγιση της ζωής. Που κρύβουν μέσα τους το δράμα και την τραγικότητα των πραγμάτων που απλά αναδεικνύουν χωρίς να προσπαθούν να αποδείξουν τίποτε. Που είναι δίπλα μας, που μας μιλούν για την πραγματικότητα που συχνά δε τη γνωρίζουμε, ίσως να την υποψιαζόμαστε αλλά ποτέ δεν ξέρουμε το μέγεθος της.
Ο Ροντρίγκο Γκαρσία είναι άνδρας. Παρόλα αυτά με την ταινία του «Μέχρι να σε βρω» (αγγλικός τίτλος «Mother and child», δηλαδή «Μητέρα και παιδί») καταφέρνει να κάνει μια ταινία από την πλευρά των γυναικών. Βροντοφωνάζει σχεδόν πως η ζωή είναι γυναίκα, τοποθετώντας το δεύτερο φύλο στη θέση που του αξίζει.
Η Κάρεν, η Ελίζαμπεθ και η Λούσι είναι οι τρεις ηρωίδες της ταινίας. Τρεις γυναίκες που η κάθε μία από αυτές ζει το προσωπικό της δράμα. Κοινός παρονομαστής του δράματος είναι η μητρότητα και η υιοθεσία. Η Κάρεν γέννησε στα 14 της και η μητέρα της την πίεσε να δώσει το παιδί της για υιοθεσία. Σήμερα έχοντας ξεπεράσει τα 50 ζει μέσα στις τύψεις και καθημερινά γράφει γράμματα στην κόρη της που δε γνώρισε ποτέ. Το τραύμα που κουβαλά μέσα της την έχει κάνει παράξενη κι απότομη απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Η Ελίζαμπεθ στα 37 της, δε γνώρισε τους πραγματικούς της γονείς της επειδή μόλις γεννήθηκε δόθηκε για υιοθεσία. Αυτό την έχει σκληρή, σχεδόν κυνική που ζει μόνο για την καριέρα της –είναι επιτυχημένη δικηγόρος- και έχοντας εφήμερες σεξουαλικές σχέσεις. Μένει έγκυος και αποφασίζει να κρατήσει το παιδί. Στην πορεία αντιλαμβανόμαστε πως η Ελίζαμπεθ είναι η κόρη της Κάρεν. Η Λούσι, παντρεμένη, δεν μπορεί να κάνει παιδιά και αποφασίζει μαζί με το σύζυγό της να υιοθετήσουν. Μέσα από μια κοινωνική υπηρεσία αναζητούν μέλλουσα μητέρα η οποία είναι διατεθειμένη να δώσει το παιδί της. Στην πορεία ο σύζυγός της μετανιώνει και η Λούσι αποφασίζει να προχωρήσει μόνη της στην υιοθεσία. Οι ζωές αυτών των τριών γυναικών θα συνδεθούν αν και οι ίδιες δε το γνωρίζουν. Το παρελθόν θα έρθει αμείλικτο να ζητήσει το λογαριασμό. Η Κάρεν θα αναζητήσει τη χαμένη της κόρη, η Ελίζαμπεθ θα αναζητήσει τη χαμένη της μητέρα, η Λούσι θα αναγκαστεί να υιοθετήσει κάποιο άλλο παιδί αφού η 20χρονη μητέρα που επρόκειτο να δώσει το δικό της άλλαξε γνώμη μόλις γέννησε. Στο φινάλε η Κάρεν, η Ελίζαμπεθ και η Λούσι θα «συναντηθούν» μέσα από ένα παιδί που θα γεννηθεί και θα αποτελέσει τον κοινό τους τόπο.
Ο Ροντρίγκεζ είναι συγκινητικός, βαθιά ανθρώπινος. Δοξάζει τη δύναμη της μητρότητας είτε φυσικής είτε διά μέσου της υιοθεσίας. Οι ηρωίδες του είναι εντελώς διαφορετικές αλλά η κάθε μία από τη πλευρά της παλεύει με τον τρόπο της για τη ζωή της. Σκηνοθετεί με τρυφερότητα ένα θέμα που μόνον έτσι αντιμετωπίζεται. Αφήνει την ιστορία του να κυλίσει χωρίς να εκβιάζει συναισθήματα. Άλλωστε αυτά έρχονται από μόνα τους μέσα από την αγάπη, τον πόνο, την αναζήτηση της ρίζας. Τελικά είναι μια ταινία που στον πυρήνα της βρίσκεται η αγάπη είτε ως προσφορά είτε ως αποδοχή. Μια ταινία που μέσα από το δραματικό της χαρακτήρα μας κάνει να πιστεύουμε στους ανθρώπους καθώς πέρα από βαθιά συγκινητική είναι και απολύτως ελπιδοφόρα.
Η Ανέτ Μπένινγκ (Κάρεν) και η Ναόμι Γουότς (Ελίζαμπεθ) γοητεύουν με τις μεστές ερμηνείες τους. Για την πρώτη μάλιστα η Σκριν Ντέιλι έγραψε πως «δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της». Πρωταγωνιστούν ακόμη, και είναι εξαιρετικοί, η Κέρι Ουάσινγκτον (Λούσι), ο Σάμιουελ Τζάκσον και ο Τζίμι Σμιτς.
Ο συνάδελφος της Νιου Γιορκ Ομπσέρβερ έγραψε σχετικά με το «Μέχρι να σε βρω» πως είναι η ταινία που τον έκανε να ξαναπιστέψει στις ταινίες. Εγώ θα γράψω πως είναι η ταινία που με έκανε να ξαναπιστέψω στους ανθρώπους. Έστω και προσωρινά!

Προβάλλεται στις 16/1/2012 ώρες 8.00 μ.μ. και 10.00 μ.μ στη Θεοφάνειο

Attenberg της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη

2012-01-05T14:24:00.000+02:00

ΚΡΙΤΙΚΗ της Μαρίας Κατσουνάκη

Η ταινία αρχίζει ανορθόδοξα με ένα γυναικείο φιλί. Ομως δεν υπάρχει τίποτα το ερωτικό ή αισθαντικό ανάμεσα στα δύο κορίτσια. Από τη στάση και την έκφραση των προσώπων και σωμάτων είναι σαφές ότι πρόκειται μάλλον για… εκπαιδευτικό σεμινάριο. Η πιο περπατημένη Μπέλα (Ευαγγελία Ράντου) μυεί την εντελώς άβγαλτη Μαρίνα (Αριάν Λαμπέντ) σε μια διαδικασία που στη δεύτερη προκαλεί μεγάλη απώθηση. Είναι κοντά στα 20 αλλά η εφηβεία της μοιάζει διαρκής και χωρίς τέλος. Ελληνογαλλίδα, μεγαλωμένη από τον αρχιτέκτονα πατέρα της σε ένα παραθαλάσσιο ξενοδοχείο, σε μια περιοχή μάλλον βιομηχανική.

Είναι οι μεταβατικοί, τεχνητοί τόποι που επιλέγει η Αθηνά Τσαγγάρη για τις ταινίες της (όπως στη «Διαρκή αναχώρηση της Πέτρας Γκόινγκ» αλλά και στην «Κινέτα» του Γιώργου Λάνθιμου, όπου ήταν παραγωγός). Χώροι απροσδιόριστοι, κάπως κλινικοί, χώροι αναμονής, που ανήκουν ή δεν ανήκουν σε κάποιο περιβάλλον.

Ο πατέρας (Βαγγέλης Μουρίκης) ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τον υπερεκτιμημένο κατά τη γνώμη του αιώνα, με ψυχραιμία και κυνισμό, κάνοντας τις τελευταίες χημειοθεραπείες. Απογυμνώνοντας τόπους και ψυχές, η Αθηνά Τσαγγάρη στήνει μια ταινία σπαρακτική χωρίς δράματα όμως και χωρίς εξάρσεις; Πώς το κατορθώνει; Επιλέγοντας ήρωες αντισυμβατικούς αλλά όχι ξένους, λίγο μισάνθρωπους ή απλώς χαμένους, απογοητευμένους αλλά γεμάτους σκέψεις, ερωτήματα, συναισθήματα. Τοποθετώντας τους ήρωες μέσα σε συνθήκες ακραίες αλλά όχι ανεξέλεγκτες. Ετσι, μπορούν να μιλούν άμεσα, να δηλώνουν επιθυμίες, να μοιράζονται (μόνο) αλήθειες.

Η ταινία είναι μια σειρά από διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε τέσσερις ανθρώπους, μια σειρά από αντιθέσεις. Το κορίτσι με τη σχεδόν αμετάβλητη εφηβεία μεγαλώνει ακούγοντας Suicide και βλέποντας ντοκιμαντέρ για τη ζωή των θηλαστικών του Σερ Ντέιβιντ Ατένμπορου (το «Attenberg» είναι παραφθορά αυτού του ονόματος). Οι εικόνες έχουν μια παγωμένη, κλινική καθαρότητα, οι ήχοι από τα τραγούδια και τους στίχους του Αλαν Βέγκα εκφράζουν την κραυγή που δεν βγαίνει. Οπως το Be Bop Kid στη σκηνή που πεθαίνει ο πατέρας. Κοινωνικά ταμπού όπως ο θάνατος και το σεξ αποκαλύπτονται μπροστά σε μια προσπάθεια ενηλικίωσης, που περνά από την άρνηση στην αποδοχή και τελικά στη συμφιλίωση.

H Αθηνά Τσαγγάρη υπογράφει μια ταινία μεγάλης δύναμης, συνοχής και οικονομίας. Αποσπά πολύ καλές ερμηνείες από τους τρεις ηθοποιούς, με τις ενδεδειγμένες δόσεις αποστασιοποίησης και (αυτό) σαρκασμού.

Η ταινία θα προβληθεί στις 9 Ιανουαρίου 2012 σε δύο προβολές ώρα 8μ.μ. και 10 μ.μ στη Θεοφάνειο Αίθουσα Τέχνης

Πίνα Μπάους

2012-01-02T18:31:00.000+02:00

του Δημήτρη Δανίκα

Μετά την «Πίνα Μπάους» του Βιµ Βέντερς, άντε να δεις «Μέσα» και ∆ηµήτρη Παπαϊωάννου. Ασε που τον εκτιµώ κι από πάνω. Μία από τις πιο µαγικές στιγµές που µου χάρισε τελευταία ο κινηµατογράφος!

Βιµ, sorry, αλλά τα τελευταία είκοσι χρόνια σε είχα ξεγραµµένο. Προφανώς τώρα στα 66 σου το πνεύµα της Πίνα Μπάους σε νεκρανάστησε όπως ο Χριστός τον Λάζαρο! Το λέω αυτό, γιατί δεν την ήξερα τόσο καλά. Μου την αποκάλυψες, µε καθήλωσες και µε µάγεψες. Να τα πάρω µε τη σειρά. Η Πίνα Μπάους λοιπόν (1940-2009), η κορυφαία χορεύτρια και χορογράφος που σχεδόν ανέτρεψε τη συµµετρία και την κλασική οµορφιά των Μπολσόι. Αυτή η γερµανική θηλυκή και δηµιουργική ιδιοφυΐα αφού πρώτα προσγείωσε τη χορευτική έκφραση στο πεζοδρόµιο της καθηµερινότητας, στη συνέχεια (κι αυτή είναι η µέγιστη προσφορά της) απογείωσε κάθε ανθρώπινο σωµατότυπο στον ουρανό. Σκεφτείτε το αυτό. Μια Γερµανίδα, απόγονος του υπέρτατου ρατσισµού περί ανωτερότητας της λευκής φυλής, συγκεντρώνει στο χορευτικό της συγκρότηµα καµιά εικοσαριά αίλουρους της χορευτικής τέχνης απ’ όλα τα γεωγραφικά σηµεία του γήινου σύµπαντος. Από Ελλάδα και Ιαπωνία µέχρι Βραζιλία, Ρωσία και Ιταλία. Ταυτόχρονα, κωδικοποιεί το µέσα και το έξω των ανθρώπινων σχέσεων µετατρέποντας έτσι τη γλώσσα του σώµατος σε εργαλείο όχι µόνο απόλαυσης αλλά και αποκωδικοποιητή κάθε κυττάρου τού «είναι» µας.

Από τους πιο προνοµιούχους είναι ο θεατής που θα λάβει αντίδωρα της µέγιστης τέχνης της Πίνα Μπάους και της εξαιρετικής σκηνοθεσίας του Βιµ Βέντερς. Πληµµυρίδα χορογραφιών, θεσπέσιων µουσικών ήχων και εξαίρετων χορευτών. Σε µια τρισδιάστατη οθόνη χωρίς ίχνος πλαστικού. Το καταχάρηκα από το πρώτο λεπτό. Και σας βεβαιώ το πρώτο πράγµα που έκανα βγαίνοντας ζαλισµένος από την αίθουσα ήταν να τρέξω να προµηθευτώ το soundtrack!

Chico and Rita

2011-12-21T17:35:00.000+02:00

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 26/12 ΩΡΑ 8.00 ΚΑΙ 10.00 ΣΤΗΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΟ

Το ροµαντικό Ποτέµκιν των Αµερικανών το λένε «Οταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι». Γνωστό. Των ισπανόφωνων ακόµα πιο καρδιακό, σαρκικό και μελοδραματικό. Το λένε «Τσίκο και Ρίτα» και είναι Animation ισπανικό. Ο,τι πιο απολαυστικό κυκλοφορεί στις αθηναϊκές οθόνες αυτόν τον δύσκολο καιρό.

Σας το ‘χω πει δεκάδες φορές. Μην προσπερνάτε, µην υποτιμάτε τα κινούμενα σχέδια. Μερικά εξ αυτών δύο φορές ανώτερα από τα αντίστοιχα των ζωντανών ηθοποιών. Ενα το κρατούμενο αυτό.

Με δεύτερο τον ανελέητο μουσικό οργασµό. Οπου ο κουβανέζικος ρυθµός συνουσιάζεται µέχρι τελικής πτώσεως µε την αµερικανική τζαζ. Αποτέλεσµα; Οπως λέµε Be Bop (βασικό μουσικό ρεύµα του ‘50 και του ‘60µε κορυφαίους εκ προσώπους µερικούς από τους καλύτερους αυτοσχεδιαστές από συστάσεως τζαζ) έτσι και Cu Bop. ∆εν ξέρω εσείς, αλλά εγώ σπεύδω να το εξασφαλίσω στην αυθεντική του εκδοχή σε µορφή CD. Το τρίτο τα σκίτσα...Λάγνα. Σε χρώµα σοκολατί όπως η λαχταριστή επιδερμίδα της Ρίτας. Σοκολάτα µε κατακόκκινα, φλογισμένα χείλη. Και τέταρτο η ιστορία. Χωρίς µπόλικο ψαχνό. Σχεδόν µονότονη. Αλλά µε καρδιά μαρουλιού, ατμόσφαιρα μεταπολεμική, ύφος νουάρ και κάπου στο βάθος η «Καζαµπλάνκα». Ολα µαζί.

Από τους νεαρούς και χαρισματικούς Ισπανούς Τόνο Εράντο και Χαβιέ Μαρισκάλ. Κάπου έβαλε το χεράκι του και ο Φερνάντο Τρουέµπα. Το στόρι, ένα ατελείωτο φλας µπακ. Οπου γέρος, αποτραβηγμένος και αδιόρθωτος πιανίστας µε το όνοµα Τσίκο επιστρέφει 47 χρόνια πριν, τότε που το 1948 στην Αβάνα έπεσε πάνω σε µια κορµάρα και σ’ ένα ξεροκέφαλο θηλυκό µε το όνοµα Ρίτα. Αυτό ήταν. Από εκεί κι ύστερα µια διαρκής επανάληψη της ίδιας ιστορίας. Μαζί δεν κάνουµε και χώρια δεν µπορούµε. Τη µια στιγµή µαζί, την άλλη «δεν σε ξέρω και µην τολµήσεις να µου ξαναµιλήσεις». Η Ρίτα σκαρφαλώνει ένα ένα τα σκαλιά µέχρι το ρετιρέ του Χόλιγουντ. Ο Τσίκο αδιόρθωτος στα καταγώγια της τζαζ. Εκείνη συμβιβάζεται και ανεβαίνει. Εκείνος ασυμβίβαστος κατεβαίνει. Οµως, όπως στα παραµύθια, έτσι κι εδώ. Love Never Dies. Γι’ αυτό το αγαπώ!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ

Το αδελφάτο των ιπποτών της ελλεεινής τραπέζης (Monty Python)

2011-12-16T01:21:00.000+02:00

Οι Monty Python αναλαμβάνουν εδώ το ρόλο του «τρελού του χωριού», ακριβώς αυτού του κλισέ τρελού που κάπου μέσα στην παράνοια του λέει και μεγάλες αλήθειες. Μην αφήνετε, λοιπόν, τον τρελό στην τρέλα του, αλλά ακούστε τον προσεκτικά γιατί έχει πολλά να σας πει. Οι τρελοί της υπόθεσης εδώ- λέγε με Monty Python- μοιάζουν απλά ασταμάτητοι. Πυροβολούν αδιακρίτως κι όποιον πάρει ο χάρος! Ο χάρος θα πάρει πολιτική, θρησκεία, πόλεμο, ανθρώπινες σχέσεις. Με λίγα λόγια έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο που δεν διστάζει να κοιτάξει κατάματα το κάθε λογής κατεστημένο και φυσικά να το αμφισβητήσει. Αυτή δεν είναι και η «δουλειά» του καλλιτέχνη, να αμφισβητεί και να θέτει ερωτήματα; Όπως λοιπόν και σχεδόν κάθε έργο τέχνης, η ταινία δεν απευθύνεται σε μονόπλευρα σκεπτόμενους, ή πουριτανούς και κατεστημένες αντιλήψεις. Αν, λοιπόν, δηλώνετε βαθιά θρησκευόμενοι ή αν αντιλαμβάνεστε την αμφισβήτηση της θρησκείας και της πολιτικής ως κάτι το βέβηλο και το προσβλητικό, αυτή δεν θα είναι και η αγαπημένη σας ταινία... Όχι τα κόκαλα του Χριστού δεν θα τρίζουν...

Φυσικά, από τους Monty Python κανείς δεν περιμένει μονάχα να προβληματιστεί, αλλά κυρίως να γελάσει. Κι αυτοί δεν θα απογοητεύσουν κανέναν. Αν γελάτε, όπως δεν σας κρύβω ότι γελάω κι εγώ, με τα ανέκδοτα που βασίζονται σε παιχνίδια του λόγου και του μυαλού κι όχι τόσο σε κωμικές καταστάσεις, μπορώ να σας εγγυηθώ ότι σχεδόν θα κλαίτε από τα γέλια. Όσοι αγαπάτε τους γουντιαλενικούς διαλόγους κι αυτό που αποκαλούμε «καμένο» χιούμορ, θα δηλώνετε στο εξής φαν των Monty Python και με το πέρας της ταινίας σίγουρα θα τρέξετε στο video-club να αναζητήσετε και τις υπόλοιπες ταινίες τους.

Σοφία Γουργουλιάνη

45 τετραγωνικά (του Στράτου Τζίτζη)

2011-12-06T13:11:00.001+02:00

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΚΛΠ 12/12/11 8-10 ΚΑΙ 10-12

Στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης, η Χριστίνα (Έφη Λογγίνου) είναι μία 23χρονη κοπέλα που ασφυκτιά ζώντας στο ίδιο σπίτι με τη μητέρα της. Παρόλο που η δουλειά της (πωλήτρια στο Κολωνάκι) δεν προσφέρει οικονομική ευχέρεια, αποτολμά ν' ανοίξει τα φτερά της. Θυσιάζει καλοκαιρινές διακοπές και νοικιάζει ένα διαμέρισμα 45 τετραγωνικών σε γειτονιά γεμάτη μετανάστες. Οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει πολλές, οι σχέσεις με τους συνομηλίκους περνούν από αναθεώρηση, είναι όμως αποφασισμένη να μην εγκαταλείψει αμαχητί την ανεξαρτησία που ποθεί. Ανέλπιστο στήριγμα και έμπνευση θα αποτελέσει άθελά του ο Φώτης, ο προηγούμενος νοικάρης, του οποίου τα πράγματα βρίσκονται ακόμα πακεταρισμένα στο διαμέρισμα, περιμένοντάς τον να γυρίσει από τα νησιά, εκεί που κι εκείνος παλεύει για τη δική του ανεξαρτησία.
Όταν ξεκινούσε να γράφει το σενάριο του «45m2», δεν είχε ιδέα για την οικονομική κρίση που σύντομα θα ξεσπούσε. Τον πρόλαβαν όμως οι καταστάσεις, κι έτσι μετά το «Σώσε Με», η δεύτερη μεγάλου μήκους του Στράτου Τζίτζη με θέμα τη σύγχρονη γυναίκα και την πόλη απέκτησε μία δραματικά επίκαιρη διαλεκτική.
Εκτός από τη χρονική συγκυρία που τον ευνοεί, ο Τζίτζης έχει κάθε λόγο να τρίβει τα χέρια του με την παρουσία της Έφης Λογγίνου. Η νεαρή πρωταγωνίστρια, εκπλήσσει με την ώριμη και αμιγώς φιλμική της ερμηνεία, τη στιγμή που απείρως πιο έμπειροι συνάδελφοί της πελαγοδρομούν ενώπιον της κινηματογραφικής πρόκλησης, αδυνατώντας να δραπετεύσουν από τις θεατρικές ως επί το πλείστον καταβολές τους.
Τόσο την επιλογή όσο και την καθοδήγηση της Λογγίνου πιστώνεται φυσικά ο Τζίτζης, ο οποίος στα 80 λεπτά της ταινίας αποδεικνύει πως γνωρίζει πολύ καλά τι ακριβώς ζητά, όχι μόνο από την πρωταγωνίστρια αλλά και από το φιλμικό σύμπαν που δομεί. Υφολογικά στοχευμένος, ο ξενιτεμένος στο Βερολίνο σκηνοθέτης δείχνει να έχει συλλάβει επαρκώς το πνεύμα των καιρών αναφορικά με τη ζοφερή ελληνική πραγματικότητα. Μέσα σε σκηνικά ιδανικά επιλεγμένα, αποτυπωμένα σε παγερή φωτογραφία και δηλωτικά της σύγχρονης αστικής ζωής εν καιρώ κρίσης, αφηγείται μία ιστορία συνεπή, μαζεμένη και ρεαλιστική, στην οποία σχεδόν κάθε νέος της περιβόητης γενιάς των - 700, 600, 500, να τ' αφήσω; - ευρώ μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από τη δική του αλήθεια.
Ουσιαστικά η μόνη, πλην όμως σημαντική ένσταση ως προς το «45 Τετραγωνικά» είναι πως ο Τζίτζης, όπως και οι περισσότεροι έλληνες σκηνοθέτες που καταπιάνονται με το κλασσικό αφηγηματικό σινεμά, δεν εμπιστεύεται αρκετά τη δύναμη της εικόνας έναντι του λόγου. Εκεί που τα πλάνα του μιλούν από μόνα τους, επιστρατεύει εμφατικά τη λεκτική υπερθεμάτιση και τη συνθηματολογία, συχνά επαναλαμβανόμενη, σα να φοβάται ότι το νόημα κινδυνεύει να χαθεί. Έχει μεν το ελαφρυντικό ότι μεγάλο μέρος του ελληνικού κοινού είναι χρόνια εκπαιδευμένο, ένεκα τηλεόρασης, στη λήψη μασημένης τροφής και αλεσμένων νοημάτων, η σύμπλευση όμως με αυτή τη λογική συνιστά απλή παραδοχή κι όχι δείγμα προόδου.
Παρόλα αυτά, κάνοντας low profile κι εύγλωττο σινεμά, ο Τζίτζης πετυχαίνει να δείξει όσα οι προσλαμβάνουσές του πιάνουν και φυσικά όσα απασχολούν σήμερα μία μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού. Η μερική αποστασιοποίησή του, μάλιστα, από την πνιγηρή και παράλογη εγχώρια πραγματικότητα φαίνεται πως λειτουργεί ευεργετικά για την ταινία.

Νεκτάριος Σάκκας

Μέσα Από τις Φλόγες (Incendies)

2011-11-29T01:48:00.001+02:00

ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΣΤΙΣ 5/12/2011
8-10.15 ΚΑΙ 10.15-12 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΠ

Δυο δίδυμα αδέλφια –αγόρι και κορίτσι- πάνε από τον Καναδά στη Μέση Ανατολή για να εκτελέσουν την τελευταία επιθυμία της μητέρας τους: να βρουν τον πατέρα τους, τον οποίο νόμιζαν νεκρό και τον αδελφό τους, την ύπαρξη του οποίου ούτε καν υποπτευόταν. Εκεί όμως τίποτε δεν είναι όπως το περίμεναν ή όπως φαινόταν στην αρχή. Η συμμετοχή του Καναδά στα Όσκαρ, έχασε κι αυτή, όπως και ο «Κυνόδοντας» από το Δανέζικο «Ισως, Αύριο», είναι όμως μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Ούτε μία στιγμή δεν μπορείς να πιστέψεις ότι αυτή η ταινία βασίζεται σε θεατρικό έργο. Καναδάς, Μέση Ανατολή, ανοιχτοί χώροι, μάχες, δολοφονίες, ελεύθεροι σκοπευτές, εκρήξεις- μια διαρκής κίνηση. Καμία σχέση με τις συνήθεις μεταφορές θεατρικών στο σινεμά.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι και το ομότιτλο έργο του Καναδολιβανέζου Ουατί Μουαουάντ- το οποίο είναι εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία της συμπατριώτισσάς του Σούχα Μπεχάρα- δεν έχει καμία σχέση με αυτό που περιμένει κανείς από ένα σύνηθες θεατρικό.
Η διαθήκη της μητέρας του Σιμόν και της Ζαν περιλαμβάνει μια εντολή: θα πρέπει να βρουν τον πατέρα και τον αδελφό τους και να τους παραδώσουν τις τελευταίες επιστολές που έγραψε ειδικά γι αυτούς. Μέχρι τότε αγνοούσαν την ύπαρξη και των δύο.Πηγαίνουν λοιπόν στο χωρίο της μητέρας τους στην Μέση Ανατολή κι αρχίζουν να ανακαλύπτουν το, εντελώς άγνωστο γι αυτούς, παρελθόν της.
Με συνεχή φλας μπακ, αριστοτεχνικά δομημένα, έρχονται στην επιφάνεια ιστορίες πολέμων και εμφύλιων συγκρούσεων μέσα σε χώρες έρημες και κατασπαραγμένες. Η μητέρα μπορεί να είναι απούσα, η μνήμη της όμως είναι ζωντανή και διαγράφει μια πορεία βασανισμών, τρόμου και θανάτου.
Ο πρωτόγνωρος αυτός θεατρικός κόσμος του Μουαουάντ, ο οποίος γράφει και ταυτόχρονα σκηνοθετεί, με απίστευτα πρωτότυπο τρόπο, έργα μεγάλης πνοής, κυριαρχείται από τα θέματα της μνήμης, της κληρονομιάς, της εξορίας.
Έτσι ο Ντενί Βιλνέβ είχε εξαρχής στα χέρια του ένα ιδιότυπο θεατρικό υλικό που, διασκευάζοντάς το, σχηματοποιήθηκε σε ένα εξαίσιο και εκρηκτικό κινηματογραφικό σενάριο. Στην αφετηρία του υπάρχει, επίσης, μια διακεκαυμένη ζώνη μαθηματικών υποθέσεων και αλληγοριών, μέσα στην οποία τίποτε δεν παραμένει ανέπαφο, καθώς τα πάντα ξεδιπλώνονται σαν συνεχείς, γοητευτικές και πολύπλοκες, εξισώσεις.
Μαθηματικό είναι, εξάλλου, και το βασικό πρόβλημα των δυο πρωταγωνιστών, δίδυμων αδελφών: η φαινομενικά εύκολη πρόσθεση (1+1) που αναλαμβάνουν να λύσουν δεν έχει ως άθροισμα το 2, αλλά το 1. Η λύση όμως αυτής της πρόσθεσης είναι το κεντρικό μυστικό της ταινίας, το οποίο βεβαίως δεν πρόκειται να αποκαλύψω.
Μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς το «Μέσα Στις Φλόγες» σε καθηλώνει με την σπαρακτική του δύναμη και μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα που πρόκειται να εκραγεί στο απρόσμενο φινάλε.
ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗΣ

Ενας σοβαρός άνθρωπος

2011-11-24T00:09:00.000+02:00

Προβάλλεται 28/11/2011 ώρες 8-10 και 10-12

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ

Ενας Εβραίος καθηγητής της φυσικής αντιμετωπίζει, με τη στωικότητα ενός βιβλικού Ιώβ, διάφορες αβάσταχτες δοκιμασίες, σε μια καυστική -με αυτοβιογραφικά στοιχεία- σάτιρα μιας κλειστής, βουτηγμένης στην υποκρισία και την αμάθεια επαρχιακής κοινωνίας, στην Αμερική της δεκαετίας του '60.

Ο Τζόελ και ο Ιθαν Κοέν γελούν με τους εαυτούς τους, τον θεό και τους Εβραίους, στη νέα τους, μαύρη κωμωδία «Ενας σοβαρός άνθρωπος». Μπορεί, μας λένε, να είσαι εξαίρετος ακαδημαϊκός -στη συγκεκριμένη περίπτωση Φυσικός- αλλά η ζωή σου να είναι σκατά. Ετσι είναι κι η ζωή του Εβραίου καθηγητή της Φυσικής Λάρι Γκόπνικ (θαυμάσιος στον ρόλο ο ηθοποιός του θεάτρου Μάικλ Στούλμπαργκ), στην ταινία τους. Ο Λάρι ζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη των μεσανατολικών πολιτειών της Αμερικής στα μέσα της δεκαετίας του '60, σε μια περιοχή όπου ζουν πολλοί Εβραίοι (εκεί όπου μεγάλωσαν και οι αδερφοί Κοέν). Οι δοκιμασίες του ξεκινούν από το σπίτι για να συνεχιστούν στην επαγγελματική και στην υπόλοιπη ζωή του. Η γυναίκα του, Τζούντιθ (Σάρι Λένικ), του δηλώνει ξαφνικά πως είναι ερωτευμένη με τον χήρο, και στενό του φίλο, Σάι Εϊμπελμαν (Φρεντ Μέλαμεντ), ο έφηβος γιος του είναι κολλημένος στη μουσική, την τηλεόραση και πολλά άλλα (μαζί και στη μαριχουάνα), η έφηβη κόρη του τού κλέβει λεφτά για να φτιάξει τη μύτη της, ο γείτονάς του προσπαθεί να του φάει ένα κομμάτι από τον κήπο του, ενώ ο άστεγος αδερφός του, Αρθουρ (Ρίτσαρντ Κάιντ), που κοιμάται στον καναπέ της οικογένειας, μπλέκει σε διάφορα απίθανα (μαζί και καταγγελία σοδομισμού!) επεισόδια με την αστυνομία. Και σαν να μην έφταναν αυτά, ένας κακός στα μαθηματικά Κορεάτης μαθητής του, που του αφήνει λεφτά στο γραφείο του, ζητώντας του να του δώσει καλύτερο βαθμό, στη συνέχεια τον εκβιάζει.

Ο Λάρι τα δέχεται όλα υπομονετικά, υποχωρώντας στις απαιτήσεις όλων, ιδιαίτερα σ' εκείνες της μέγαιρας γυναίκας του, που τον αναγκάζει να μετακομίσει σε ξενοδοχείο για να μπορεί να βλέπει άνετα τον εραστή της, ενώ ο αντιπαθητικός και μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Λάρι εραστής τον πλησιάζει με ψεύτικη συμπάθεια, προσπαθώντας να τον... παρηγορήσει. Κάποια στιγμή, για να αντιμετωπίσει τις συνεχείς αυτές δοκιμασίες, ο Λάρι, σε μερικές από τις πιο απολαυστικές σκηνές της ταινίας, ζητά τη συμβουλή από διάφορους ραβίνους, που αποδεικνύονται όχι μόνο άσχετοι αλλά και αμαθείς.

Η ιστορία θα μπορούσε ν' αποτελέσει τη βάση μιας τραγωδίας. Στους αδελφούς Κοέν, όμως, αρέσει η σάτιρα, η γελοιοποίηση του παράλογου που καθορίζει τη ζωή μας αλλά και των ανθρώπων που την κάνουν ακόμη χειρότερη, είτε αυτοί είναι ισχυροί επιχειρηματίες («Ο κύριος Χούλα-Χουπ») είτε στελέχη της εξουσίας («Μόνο αίμα», «Φάργκο», «Καυτό απόρρητο») είτε απλοί καθημερινοί άνθρωποι («Ο μεγάλος Λεμπόφσκι», «Ω, αδελφέ, πού είσαι;», «Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί», «Η συμμορία των πέντε») είτε Εβραίοι, όπως κι αυτοί. Στην τελευταία, μάλιστα, αυτή ταινία, όλοι οι Εβραίοι είναι γελοίοι, επιθετικοί και αξιοθρήνητοι. Οπως και ο Γούντι Αλεν στις κωμωδίες του, έτσι και οι Κοέν βρίσκουν εδώ την ευκαιρία να παρωδήσουν συνήθειες και παραδόσεις των Εβραίων, σ' ό,τι αφορά τις καταπιεστικές γυναίκες τους, ιδιαίτερα μάλιστα τη θρησκεία, όπως, για παράδειγμα, στις σκηνές όπου ο Λάρι επισκέπτεται διάφορους ραβίνους για να ζητήσει τη συμβουλή τους: έναν «δόκιμο» ραβίνο, που τον παραπέμπει για απάντηση σε... ένα υπαίθριο πάρκινγκ στο οποίο ο ίδιος φαίνεται να βρίσκει θρησκευτική λύτρωση, έναν άλλο (ο γεροντότερος) που αρνείται να τον δει γιατί κάνει... διαλογισμό κι έναν τρίτο, που του αφηγείται μια «τρελή» ιστορία, η οποία όμως δίνει τον τόνο (ίσως και το συμπέρασμα των ίδιων των σκηνοθετών) σ' όλη την ταινία: ένας οδοντογιατρός, που έχει φτιάξει το καλούπι για το νάρθηκα των δοντιών ενός πελάτη του, ανακαλύπτει πως, στο μέσα μέρος των κάτω δοντιών του ασθενή του, είναι γραμμένα στα εβραϊκά οι λέξεις: «βοήθα με». Για να καταλάβει τι σημαίνει το μήνυμα επισκέπτεται τον ραβίνο, ο οποίος βέβαια δεν μπορεί να του δώσει καμιά συγκεκριμένη απάντηση.

Αυτό ακριβώς το ερώτημα παραμένει ώς το τέλος της ταινίας, με τον Λάρι, απτόητο, μπροστά στα συνεχή βάσανά του, να προσπαθεί, όπως συμπεραίνει από το μήνυμα, να βοηθήσει τους άλλους γύρω του. Οι ραβίνοι, και μέσα απ' αυτούς ο θεός, δεν έχουν καμιά απάντηση να δώσουν. Παρά τη ζωή, που πιστεύει πως φτιάχνει για την οικογένεια και τον εαυτό του ο σοφός φυσικός, όλα γι' αυτόν και τη ζωή του είναι πιθανά (ακόμη κι ένας ανεμοστρόβιλος που απειλεί τη ζωή των παιδιών του), ενώ ο Θεός το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τον παρακολουθεί και να σκάει στα γέλια. Οπως ακριβώς κάνουν και οι αδερφοί Κοέν. Μαύρο, θα μου πείτε, χιούμορ. Ναι, μαύρο, κατάμαυρο. Κι είναι ακριβώς χάρη στην τέχνη που μπορούμε, όπως ο Λάρι, και ο πρόγονός του Ιώβ, να το ξεπεράσουμε. Και ν' αντιμετωπίσουμε τη ζωή πιο ρόδινα...

IF (Εάν) του Lindsay Anderson (1968)

2011-11-15T11:12:00.000+02:00

Θα προβληθεί από την ΚΛΠ στις 21/11 ώρες 8-10 και 10-12

Πρωταγωνιστούν: Μάλκολμ Μακ Ντόουελ, Ντέιβιντ Γουντ

Ο Μικ Τράβις είναι ένας έφηβος μαθητής ενός αυστηρού βρετανικού σχολείου αρρένων τη δεκαετία του ’60. Αυτός και η παρέα του είναι τα πιο αντισυμβατικά αγόρια της τάξης, κι αυτό τους έχει κάνει στόχο των τελειόφοιτων μαθητών, των Γουίπς, που συνηθίζουν να τρομοκρατούν τους άλλους μαθητές, κάνοντάς τους καψόνια.

Οι Γουίπς έχουν οριστεί επιμελητές των νεότερων κι αυτό τους δίνει την ευκαιρία ν’ ασκούν εξουσία πάνω τους, να τους βάζουν να κάνουν ένα σωρό θελήματα, να τους έχουν υπηρέτες τους. Έτσι, το σχολείο είναι ένας οργανωμένος, σκληρός μικρόκοσμος με αφέντες και δούλους και, φυσικά, με αυστηρές παιδαγωγικές μεθόδους που περιλαμβάνουν ξύλο με σανίδα! Ο Μικ πνίγεται μέσα σ’ αυτό το ανυπόφορο κλίμα και θέλει να κάνει την επανάστασή του. Φέτος, έχει έρθει στο σχολείο με άλλες διαθέσεις. Συγκρούεται με τις αρχές του σχολείου και καταλήγουν αυτός και η παρέα του να τιμωρούνται αυστηρά με ξύλο. Το σχολείο κι οι πρακτικές του αυτές, τυπικές ενός παραδοσιακού βρετανικού σχολείου όπως ήταν ακόμα εκείνη την εποχή, δεν ανήκουν πια στα επαναστατημένα ‘60s. Η ελευθερία, η διαφορετικότητα, η κριτική σκέψη, όλα καταπνίγονται σ’ αυτό το αμείλικτο σχολείο, όπου επιβιώνουν παρωχημένοι θεσμοί. Ο Μικ κι οι δυο φίλοι αρχίζουν την «απόδρασή» τους από αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον.

Χρυσός Φοίνικας το 1969, λογική επιλογή έναν χρόνο μετά το επεισοδιακό Φεστιβάλ Καννών που έκλεισε πριν την ώρα του λόγω των μαγιάτικων γεγονότων. Η ταινία του Λίντσεϊ Άντερσον απηχεί πλήρως την εποχή της, και αν υπάρχει μια αίσθηση passé σε όλο αυτό, δεν παύει να περιέχει μερικές εκπληκτικές σκηνές, όπως το σουρεαλιστικό φινάλε. Οι συμβολισμοί είναι σαφείς κι η εναλλαγή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας αντανακλά ακριβώς το free στο free cinema που ευαγγελίστηκε μια χούφτα Βρετανών δημιουργών, τ’ αδέλφια της γαλλικής Nouvelle Vague. Ο Μάλκολμ Μακ Ντόουελ έχτισε τον χαρακτήρα που τελειοποίησε ως Αλεξάντερ ντε Λαρτζ στο Κουρδιστό Πορτοκάλι και το If, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο για το είδος της ταινίας, ενέπνευσε δυο σίκουελ, το Oh, Lucky Man και το Britannia Hospital, και τα δυο με τον Μακ Ντόουελ στον ρόλο του Μικ Τράβις.

Ιρλανδέζικος δρόμος του Ken Loouch

2011-11-08T01:51:00.000+02:00

Θα προβληθεί στην ΚΛΠ 14/11/2011 8-10 και 10-12

του Στράτου Κερσανίδη

Ποιά είναι η προσωπική ιστορία του κάθε ανθρώπου μέσα στα μεγάλα γεγονότα της Ιστορίας; Ποιο είναι το προσωπικό δράμα του καθενός μέσα στη μεγάλη τραγωδία;

Ο πιο πολιτικοποιημένος βρετανός σκηνοθέτης, ο Κεν Λόουτς, που ως τέτοιος νοιάζεται για τον άνθρωπο, όχι ως μάζα, αλλά ως μοναδικότητα, με τον «Ιρλανδέζικο δρόμο» («Route Irish») μας αφηγείται μια τέτοια ιστορία, ενταγμένη μέσα στην Ιστορία.

Ο Φέργκους και ο Φράνκι γνωρίζονται από παιδιά. Μεγαλώνουν μαζί και μαζί κάνουν τα πρώτα τους όνειρα. Τα χρόνια έχουν περάσει, η Μεγάλη Βρετανία συμμετέχει στον πόλεμο του Ιράκ, ο Φέργκους υπηρετεί εκεί στις Ειδικές δυνάμεις κι όταν απολύεται μπλέκεται μαζί με το Φράνκι σε μία εταιρία μισθοφόρων. Δυστυχώς για κάποιους ανθρώπους ο πόλεμος είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση. Μόνο που αυτές οι δουλειές είναι πολύ επικίνδυνες κι έτσι ο Φράνκι σκοτώνεται στον πιο επικίνδυνο δρόμο του κόσμου, που είναι εκείνος που ενώνει τη Βαγδάτη με το αεροδρόμιο και έχει το κωδικό όνομα ιρλανδέζικος δρόμος. Υπάρχει μία επίσημη εκδοχή για το θάνατο του Φράνκι μόνο που ο Φέργκους δεν πείθεται κι αποφασίζει να ανακαλύψει την αλήθεια. Ένα κινητό τηλέφωνο που πέφτει στα χέρια του μαζί με τα πράγματα του φίλου του γίνεται η αρχή για να ξετυλιχτεί το κουβάρι της δολοπλοκίας και της συνενοχής. Ο Φέργκους επιμένει, ψάχνει με μεθοδικότητα και πείσμα. Ένας ιρακινός, εξπέρ στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τον βοηθά. Τον βοηθά και η Ρέιτσελ, η κοπέλα του Φράνκι, η οποία σύντομα θα γίνει κοπέλα του Φέργκους. Η ώρα της αποκάλυψης θα φτάσει και μαζί της η ώρα της εκδίκησης. Είναι όμως έτσι;

Μια ιστορία ίντριγκας, μια ταινία για καταγγελία για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που πιάνουν την καλή με τον πόλεμο, βαθιά πολιτική και αποκαλυπτική. Ταυτόχρονα όμως και μια ταινία για την ίδια τη ζωή και το νόημά της, τη δύναμη της φιλίας αλλά και την τραγικότητα του έρωτα.

Ο Κεν Λόουτς δεν έχει ανάγκη από μεγάλους προϋπολογισμούς. Σκηνοθετεί ρεαλιστικά, με νευρώδες μοντάζ και ρυθμό. Οικοδομεί την ιστορία του, τοποθετεί στα θεμέλιά της την τελική επίλυση και φορτώνει την ένταση στις εικόνες. Κι όταν η ένταση θα εκτονωθεί, οδηγείται στο φινάλε που δίνει τις απαντήσεις αλλά ταυτόχρονα αφήνει και την πικρή αίσθηση του «κάτι δεν πήγε καλά απ’ την αρχή». Αλλά και πώς να πάει καλά όταν αφορμή για όλα αυτά είναι ο πόλεμος, η βία και το κέρδος; Δηλαδή τίποτε το ευγενές. Ακόμη και οι χαρακτήρες του Φέργκους και του Φράνκι, μπορούν να παραλληλιστούν με λευκές περιστερές αφού είδαν τον πόλεμο ως ευκαιρία. Και έπεσαν θύματα αυτής της αντίληψης η οποία, πάντως ξεκινά από πιο ψηλά, από συμφέροντα πολύ μεγαλύτερα από αυτά των δύο φίλων. Η γνωστή ιστορία με τα μεγάλα και τα μικρά ψάρια, που κολυμπούν στην ίδια θάλασσα αλλά τελικά τα δεύτερα καταπίνονται από τα πρώτα.

Ταινία βαθιά πολιτικοποιημένη και με έντονα τα υπαρξιακά ερωτήματα ο «Ιρλανδέζικος δρόμος» είναι μια ακόμη μεγάλη στιγμή για τον Κεν Λόουτς και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.

Blue Valentine του Derec Sianfrance

2011-11-01T02:16:00.000+02:00

Της Μαριάννας Ράντου
Προβάλλεται από την ΚΛΠ στις 7/11/2011 8-10 και 10-12
Ο Dean και η Cindy δεν είναι μεγάλοι σε ηλικία, ωστόσο, αν και μόλις τριαντάρηδες, δείχνουν ήδη γερασμένοι. Παραιτημένοι από τη σχέση τους, από την αγάπη τους, από τη ζωή. Εκείνη, γλυκιά και όμορφη μα πάντα ατημέλητη και κουρασμένη, δουλεύει σ' ένα νοσοκομείο χωρίς σημαντικές ιατρικές αρμοδιότητες. Εκείνος, κάποτε σίγουρα γοητευτικός, μα που έχει πλέον βαριεστημένα αφήσει τον εαυτό του να κατρακυλήσει, βγάζει τα προς το ζην μπογιατίζοντας σπίτια -η μόνη δουλειά που του επιτρέπει να πίνει μπύρες πριν καλά-καλά ξεκινήσει την εργάσιμη μέρα. Ζουν σ' ένα μοναχικό, μάλλον φτωχικό σπίτι έξω από τη Νέα Υόρκη, σαν ξένοι κάτω από την ίδια στέγη, μεγαλώνοντας την 5χρονη κόρη τους.
Βυθισμένοι και απορροφημένοι καθώς είμαστε στη ρουτινιασμένη, αβάσταχτα μουντή και άδεια καθημερινότητά τους, μας ξενίζει η πρώτη κινηματογραφική βουτιά στο παρελθόν τους. Είναι μόλις λίγα χρόνια πριν, μα μοιάζει σαν να βλέπουμε το παρελθόν δυο ολότελα διαφορετικών ανθρώπων: ένα παρελθόν ζωγραφισμένο με απαλά, φωτεινά χρώματα που η γκρίζα καθημερινότητα δεν έχει ακόμα αγγίξει. Πρώτα συναντούμε εκείνον, απερίγραπτα όμορφο και ανέμελο, γεμάτο ζωντάνια και ελπίδες να ψάχνει για δουλειά. Κι ύστερα βλέπουμε εκείνη, ακόμα μαθήτρια, ανεπιτήδευτα όμορφη και γεμάτη σιγουριά για το μέλλον της, τις σπουδές της και την ιατρική. Και παρακολουθούμε, χαμογελώντας ασυναίσθητα, τη μοιραία διαδρομή του ενός προς τον άλλον, μια διαδρομή τόσο φυσική και ταιριαστή, που όλα τα εμπόδια που εμφανίζονται στην πορεία τους μοιάζουν μικρά μπροστά στην χημεία τους. Και παρασυρόμαστε μαζί τους, χαμογελώντας χαζά, παρακούγοντας τη φωνή της λογικής, κι αφηνόμαστε κι εμείς στη ρομαντική επιμονή του Dean, στο παιχνιδιάρικο φλερτ τους, στην μοιραία παράδοση της Cindy, στο ελπιδοφόρο ξεκίνημα της κοινής τους ζωής. Και καθώς ακούμε τον Dean να της τραγουδά στον έρημο δρόμο το (τόσο σπαρακτικά συμβολικό) "You always hurt the one you love", και την βλέπουμε να χορεύει άτσαλα στο τραγούδι του, την πατάμε κι εμείς σαν ερωτευμένοι πρωτάρηδες, σαν να μην ξέρουμε εξαρχής το τέλος της ιστορίας, σαν να μην έχουμε ήδη δει την κατάντια της σχέσης τους, σαν μην ήμασταν μάρτυρες της επίπονα γκρίζας κατάληξής της.
Κι αυτό ακριβώς είναι που σε διαλύει στο «Blue Valentine»: Που δεν ξέρεις αν πονάς για την έλλειψη του έρωτα ή γιατί ξέρεις πως αυτός κάποτε υπήρξε. Γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις αν η αγάπη τους ξεθύμανε πριν ακόμα ξεκινήσει ή αν πέθανε στην πορεία. Και γιατί συνειδητοποιείς ότι οι σχέσεις κάποτε τελειώνουν όχι γιατί κάποιος φταίει, αλλά γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι. Κι ακούγοντας το "You and Me" των Penny and the Quarters που με τόσο ενθουσιασμό ο Dean βιάστηκε να βαφτίσει 'το τραγούδι τους', θυμάσαι όλα τα τραγούδια που ήταν κάποτε 'μας' και τώρα μαζεύουν σκόνη σε κάποιο συρτάρι των αναμνήσεων. Και καταλαβαίνεις ότι το «Blue Valentine» είναι αληθινό, όχι γιατί περιγράφει ωμά κι επίπονα το τέλος μιας σχέσης, αλλά γιατί χώρεσε μαζί και την αρχή της.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2011-11-01T01:26:00.000+02:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας αρχίζει και πάλι τις προβολές της στη Θεοφάνειο Αίθουσα Τέχνης την Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011

Φέτος ξεκινάμε με το έργο Blue Valentine του Derec Cianfrance

παραγωγής 2010.

Θα γίνουν δύο προβολές 8-10 10-12

Εισιτήριο 6 ευρώ

Την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου το βράδυ σας καλούμε στο No Name για να γιορτάσουμε μαζί την έναρξη της νέας σαιζόν με χορό στους ρυθμούς των soundtracks δημοφιλών ταινιών του παγκόσμιου κινηματογράφου
Εισιτήριο 5 ευρώ

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΛΠ

2011-10-12T00:30:00.000+03:00

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΚΛΠ συνεδρίασε χτες και συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής
Πρόεδρος: Ευκλείδης Φονταράς
Αντιπρόεδρος: Ευγενία Γεωργίου
Γραμματέας:Δημήτρης Παπαδήμος
Ταμίας: Αθηνά Μαλανδράκη
Μέλη:Νίκος Αναγνωστάκης, Μαρία Σπυράκου, Νένη Γέρου
Αναπληρωματικοί: Δημήτρης Ζώνιος, Τάσος Παπακωνσταντίνου

Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε προβολές την Δευτέρα 31 Οκτωβρίου στην Θεοφάνειο, εκτός αν εν τω μεταξύ ξεκαθαρίσει το θέμα της δυνατότητας προβολής στην Όαση, που προς το παρόν έχει κολλήσει
Προκρίθηκαν 17 ταινίες για να προβληθούν το τρίμηνο Νοέμβρης 2011-Γενάρης 2012
Το πρόγραμμα θα ανακοινωθεί μόλις οριστικοποιηθούν οι ημερομηνίες με τις εταιρίες διανομής

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

2011-10-07T02:54:00.000+03:00

Σκηνοθεσία: Μαρσέλ Καρνέ

Πρωταγωνιστούν: Αρλετί, Ζαν Λουί Μπαρό, Πιέρ Μπρασέρ

Παρίσι, 1840, Λεωφόρος του Εγκλήματος. Μέσα στο πολύβουο πλήθος που συνωστίζεται γύρω απ’ τα θεάματα, μια ελεύθερη γυναίκα, αντικείμενο του πόθου, γοητεύεται απ’ τον πρωτοπόρο αλλά και συνεσταλμένο μίμο, Μπατίστ.

Εκείνος την ερωτεύεται παράφορα και με μια εξαιρετική παντομίμα τη γλιτώνει από τη φυλακή. Ένας τέτοιος έρωτας δεν είναι εφικτός. Και τους δυο τους χωρίζουν άλλοι έρωτες. Ο Λασνέρ, ο Φρεντερίκ Λεμέτρ και ο πάμπλουτος κόμης Εντουάρ διεκδικούν την Γκαράνς και η πιστή, ερωτευμένη Ναταλί τον Μπατίστ.
Είχα δει την ταινία στο Παρίσι, στην αίθουσα Ρανελάγκ, όπου παιζόταν κάθε Δευτέρα βράδυ επί χρόνια, στο φυσικό της περιβάλλον, έξω απ’ τον χρόνο και τις περιττές συγκρίσεις. Μαγεύτηκα, δεν συνήλθα ποτέ. Η ιδανική απεικόνιση του επικού ρομαντισμού του 19^ου αιώνα, με τους ποιητές, τους απατεώνες και την αιώνια Γκαράνς παραμένει ένας τέλειος γάμος του Έρωτα με την Τέχνη. Αν κι 66 ετών, η ταινία είναι πάντα νεότερη απ’ την εποχή που περιγράφει. Δείτε τη στο σινεμά.

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος

Χωρισμός (του Ashgar Farhadi)

2011-10-03T01:35:00.000+03:00

Δημήτρης Δανίκας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

2011-09-27T17:48:00.000+03:00

Το ΔΣ της ΚΛΠ καλεί τα μέλη της Λέσχης σε Γενική Συνέλευση
στις 3 Οκτωβρίου ώρα 8.00 μ.μ. στην παλιά Λαϊκή Αγορά με θέματα
1. Απολογισμός δράσης απερχόμενου Δ.Σ
2. Οικονομικός απολογισμός
3. Προτάσεις για την νέα περίοδο
4. Εκλογές για ανάδειξη νέου ΔΣ

Στη συνέλευση μπορούν να συμμετάσχουν και να βάλουν υποψηφιότητα όλα τα οικονομικά εντάξει μέλη
Συνδρομές θα εισπράττονται μέχρι την έναρξη της συνέλευσης από τον ταμία της ΚΛΠ Δ.Παπαδήμο
Υποψηφιότητες θα γίνονται δεκτές μέχρι πριν τη ψηφοφορία
Καλούμε και τους φίλους της ΚΛΠ και όσους άλλους το επιθυμούν να εγγραφούν και να συμμετέχουν στις εν λόγω διαδικασίες
Όπως αποδείχθηκε οι συνδρομές των μελών αποτελούν σημαντικό μέσο στήριξης της προσπάθειας που καταβάλλει η Λέσχη
Με απόφαση του Δ.Σ. η συνδρομή μειώθηκε σε 15 ευρώ
Σας περιμένουμε όλους

Με εκτίμηση

Το ΔΣ

Drive

2011-09-27T17:42:00.000+03:00

O νέος Στιβ ΜακΚουίν!

Επιτέλους. Μια ταινία που αξίζει να δεις. Το λένε «Drive» και είναι του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Την «οδηγεί» μια ταλεντάρα από τον Καναδά με το όνομα Ράιαν Γκόσλινγκ. Με κάρφωσε στη θέση μου από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό!

Ο σκηνοθέτης. Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, από τη μικροσκοπική Δανία. Μόλις 42 ετών. Δεν μετανιώνω που τον είχα καταδικάσει και για το «Bronson» και για το «Pusher», αναγνωρίζοντας όμως τις επιδέξιες σκηνοθετικές αρετές του. Αλλά μόνο ως στυλ. Εδώ με ένα σενάριο που μοιάζει με τον πλήρη ορισμό ενός νεωτερικού φιλμ νουάρ καταφέρνει να αποδώσει και ουσία και styling. Με αναφορές και αφομοιωμένα δάνεια από Ντέιβιντ Λιντς και αδελφούς Κόεν του «Blood Simple». Είναι μάγκας. Και στο στήσιμο και στην ατμόσφαιρα και στην καθοδήγηση των ηθοποιών. Οι Ευρωπαίοι διατηρούν και προσκυνούν την αμερικανική κιβωτό. Του βγάζω το καπέλο!

Ο σταρ. Κάθε φορά που ο Ράιαν Γκόσλινγκ παίζει - ακόμα και στο διεκπεραιωτικό θριλεράκι «Απόδειξη ενοχής» απέναντι στον Αντονι Χόπκινς - καταφέρνει να λάμπει. Τον περασμένο χειμώνα με το «Blue Valentine» ενθουσιάστηκα. Τώρα στο «Drive» με απογείωσε. Σαν να βλέπω ολοζώντανη τη σύγχρονη εκδοχή του Στιβ ΜακΚουίν στο «Bullitt» του Πίτερ Γέιτς. Εξαιρετική διαχείριση των σιωπών. Απρόβλεπτος και ορμητικός. Ο μοναχικός σαμουράι των κακόφημων δρόμων. Ετσι όπως πάει θα βρεθεί στο ρετιρέ του star system.

Το στόρι. Ο Driver, ή Kid (πιτσιρικάς), χωρίς όνομα, βγάζει το μεροκάματό του με δύο τρόπους. Το πρωί ως κασκαντέρ σε επικίνδυνες σκηνές, οδηγώντας αμάξια που γίνονται θρύψαλα. Το βράδυ ως driver κάποιων ληστών. Ωσπου ερωτεύεται το κορίτσι (Κάρεϊ Μάλιγκαν) ενός φυλακισμένου γκάνγκστερ. Για να τους βοηθήσει μπερδεύεται στα πόδια ενός αδίστακτου μαφιόζου. Και τότε αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα. Η εκδίκηση είναι δική του. Το φινάλε μού θύμισε το αντίστοιχο από το ασπρόμαυρο θρυλικό φιλμ νουάρ του Τζον Χιούστον «Η ζούγκλα της ασφάλτου» (1950). Justice you sons of bitches!

Το καστ. Ισως το μέγιστο ατού αυτής της καταραμένης και αιματοβαμμένης, αλλά ταυτόχρονα, ρομαντικής ιστορίας, είναι το casting. Απαντες κολλημένοι στο πετσί των ρόλων τους. Εκτός από τον Ράιαν Γκόσλινγκ που του αξίζει Οσκαρ. Εχουμε και λέμε: η Κάρεϊ Μάλιγκαν. Η Βρετανίδα 26 ετών. Υποψήφια (δικαίως) για Οσκαρ χάριν της ερμηνείας της στο «Μια κάποια εκπαίδευση» (An Education). Το κορίτσι του «Never let me go». Ακολουθούμενη από τον Αλμπερτ Μπρουκς. Τον κωμικό. Εδώ μοναδικός ως κυνικός γκάνγκστερ. Από κοντά και η σκατόφατσα ο Ρον Πέρλμαν. Πανάξιοι!

Δημήτρης Δανίκας

ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΕΝΕΤΙΑΣ

2011-08-31T19:26:00.000+03:00

Λίγες ώρες απέμειναν μέχρι την έναρξη του έτερου λαμπερού κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Ευρώπης (το άλλο είναι, φυσικά, οι Κάννες), το οποίο αναμένεται να λαμπρύνουν με την παρουσία τους πολλοί Χολιγουντιανοί σταρ από τη Μαντόνα και τον Τζορτζ Κλούνεϊ, μέχρι τον Αλ Πατσίνο και τον Ντάρεν Αρονόφσκι. Φυσικά, το φετινό 68ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας που ξεκινά την Τετάρτη έχει για τη χώρα μας ιδιαίτερο ενδιαφέρον: ανάμεσα στις ταινίες που θα διεκδικήσουν το Χρυσό Λιοντάρι είναι και οι Άλπεις του Γιώργου Λάνθιμου.

Εκτός από τον Γιώργο Λάνθιμο το μεγάλο βραβείο διεκδικούν ακόμη ταινίες των Άντρεα Άρνολντ, Τζορτζ Κλούνεϊ, Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, Γουίλιαμ Φρίντκιν, Στιβ ΜακΚουίν, Ρομάν Πολάνσκι, Τοντ Σόλοντζ.

Συγκεκριμένα το Χρυσό Λιοντάρι διεκδικούν:

Tinker, Taylor, Soldier, Spy του Τόμας Άλφρεντσον με τους Γκάρι Όλντμαν και Κόλιν Φερθ
Ανεμοδαρμένα Ύψη της Άντρεα Άρνολντ
Texas Killing Fields της Έιμι Καναάν Μαν με τους Σαμ Ουόρδινγκτον και Τζέσικα Τσαστάιν
The Ides of March του Τζορτζ Κλούνεϊ με τον ίδιο και τους Ράιαν Γκόσλινγκ, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν
Quando La Notte της Κριστίνα Κομεντσίνι με τους Κλαούντι
Terraferma του Εμανουέλε Κριαλέζε
A Dangerous Method του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ με τους Κίρα Νάιτλι, Βίγκο Μόρτενσεν και Μάικλ Φασμπέντερ
4:44 Last Day On Earth του Έιμπελ Φεράρα με τον Γούλιαμ Νταφόε
Killer Joe του Γουίλιαμ Φρίντκιν με τους Μάθιου ΜακΚόναχι, Εμίλ Χιρς
Un Été Brulant του Φιλίπ Γκαρέλ με τη Μόνικα Μπελούτσι
Taojie της Αν Χούι με τους Άντι Λάου, Ντιάνι Γιπ
Hahithalfut του Έραν Κόλιριν με τους Ρότεμ Κάιναν, Σάρον Ταλ
Άλπεις του Γιώργου Λάνθιμου με την Αριάν Λαμπέντ, την Αγγελική Παπούλια και τον Άρη Σερβετάλη
Shame του Στιβ ΜακΚουίν με τον Μάικλ Φασμπέντερ και την Κάρεϊ Μάλιγκαν
L' ultimo terrestre του Τζιάν Αλφόνσο Πατσινότι με τους Γκαμπριέλ Σπινέλι, Άνα Μπελάτο
Carnage του Ρομάν Πολάνσκι με τους Κέιτ Γουίνσλετ, Τζόντι Φόστερ, Κρίστοφ Βαλτς
Poulet aux prunes των Μαριάν Σατραπί, Βίνσεντ Παρονόντ
Faust του Αλεξάντερ Σοκούροφ
Dark Horse του Τοντ Σόλοντζμε τους Μία Φάροου και Κρίστοφερ Γουόκεν
Himizu του Σιόν Σόνο με τους Σότα Σομετάνι, Φούμι Νικάιντο
Seediq Bale του Τε-Σενγκ Γουέι.

Εκτός συναγωνισμού θα προβληθεί η ταινία της Μαντόνα με θέμα τον έρωτα του Βασιλιά Εδουάρδου του Όγδοου με την Αμερικανίδα Γουάλις Σίμπσον, με την Άντρεα Ράιζμπορο να ερμηνεύει την διεζευγμένη «πέτρα του σκανδάλου».

Εκτός συναγωνισμού θα προβληθεί και η ταινία Contagion του Στήβεν Σόντερμπεργκ.

Το υπόλοιπο πρόγραμμα του φεστιβάλ περιλαμβάνει ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών στο τμήμα «Ορίζοντες». Φέτος έχει προγραμματιστεί ρετροσπεκτίβα ιταλικών πειραματικών ταινιών που προβλήθηκαν στο συγκεκριμένο τμήμα του Φεστιβάλ από το 1960 μέχρι το 1978.

Στο τμήμα «Controcampo Italiano» θα προβληθεί ένα πανόραμα της σύγχρονης ιταλικής παραγωγής νέων σκηνοθετών, ενώ στη «Διεθνή Εβδομάδα Κριτικής» θα διαγωνιστούν επτά ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων δημιουργών απ' όλο τον κόσμο, που έχουν επιλεχθεί από την ένωση των Ιταλών κριτικών κινηματογράφου.

Παράλληλα, υπάρχει και το τμήμα «Venice Days», όπου θα προβληθούν νέες ταινίες και θα διοργανωθούν διάφορες εκδηλώσεις.

Το Φεστιβάλ θα ανοίξει αυλαία με την προβολή της ταινίας The Ides of March του Τζορτζ Κλούνεϊ, η οποία συμμετέχει και στο διαγωνιστικό.

Τιμητικό βραβείο θα λάβει ο ηθοποιός Αλ Πατσίνο, του οποίου η ταινία Wilde Salome -μεταφορά του έργου του Όσκαρ Ουάιλντ- θα προβληθεί εκτός συναγωνισμού.

Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής θα είναι ο σκηνοθέτης του Μαύρου Κύκνου, Ντάρεν Αρονόφσκι.

Το Φεστιβάλ διαρκεί έως τις 10 Σεπτεμβρίου.

Το «Μπρόντγουεϊ» έρχεται στην Πρέβεζα

2011-05-31T14:49:00.000+03:00

η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παρουσιάζει για πρώτη φορά παγκοσμίως και σε αποκλειστικότητα για την Ελλάδα την φετινή παραγωγή του American Airlines Theatre on Broadway

Όσκαρ Ουάιλντ

«Η σπουδαιότητα να είσαι Τίμ(ι)ος»

μαγνητοσκοπημένη ΖΩΝΤΑΝΑ σε high-definition για μία και μοναδική προβολή στην Πρέβεζα.

Η «Σπουδαιότητα να είσαι Τίμ(ι)ος», η αριστουργηματική κωμωδία του Όσκαρ Ουάιλντ που διακωμωδεί δηκτικά την αριστοκρατία της εποχής, στην παραγωγή που σκηνοθέτησε ο βραβευμένος με βραβείο Τόνι Μπράιαν Μπέντφορντ, κέρδισε φέτος κοινό και κριτικούς.

“Ο σπουδαίος ηθοποιός Μπράιαν Μπέντφορντ είναι καταπληκτικός στην διασκεδαστική αυτή παραγωγή. Μία από τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς” Charles Isherwood. The New York Times.

“Απολύτως τέλειο και ξεκαρδιστικό”. New York Magazine.

“Συγκινητικό και αστείο. Ο Μπράιαν Μπέντφορντ δίνει την παράσταση της καριέρας του”. Adam Green. Vogue.

“Η καταπληκτικότερη παραγωγή του «Τίμ(ι)ου» που έχω δει ποτέ”. Daily Telegraph.

H μετάδοση θα γίνει Κυριακή 5 Ιουνίου στις 8:00μμ στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας και συνοδεύεται από ελληνικούς υπότιτλους.

Εισιτήρια, 8 ευρώ για ενήλικες και 6 ευρώ για φοιτητές

Charlie-Bird-Parker Η ΚΛΠ υποστηρίζει το 9ο Preveza Jazz Festival

2011-05-23T22:25:00.002+03:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας
υποστηρίζει
το 9ο Preveza Jazz Festival
και θα προβάλει
την Πέμπτη 26/5 ώρα 9.00 μ.μ
στο Πολιτιστικό Κέντρο (ΟΑΣΗ)
την ταινία του Clint Eastwood
Bird

Στο Bird ο Κλιντ Ιστγουντ κατέθεσε τη μεγάλη του αγάπη για την τζαζ με ένα παθιασμένο, σχεδόν ρομαντικό αφιέρωμα στον πρωτοπόρο σαξοφωνίστα Τσάρλι Πάρκερ.
Είναι η πρώτη του ταινία που του απέφερε βραβείο στις Κάννες, για την ερμηνεία του Φόρεστ Γουίτακερ, και άνοιξε τον δρόμο για την καλλιτεχνική του ενασχόληση με πολλά κινηματογραφικά είδη. Κάθε φορά, ο χτύπος της καρδιάς στις ταινίες του είναι το μελαγχολικό μουσικό θέμα που σκαρώνει στα πλήκτρα του πιάνου ο ίδιος και «γυαλίζει» ο ενορχηστρωτής και φίλος του Λένι Νιχάουζ.
Το σενάριο είναι του Τζόελ Ολιάνσκι, βασισμένο στα απομνημονεύματα της Τσαν Ρίτσαρντσον, της λευκής συντρόφου του Πάρκερ.
Εξιστορεί τον εθισμό του Πάρκερ από τα ναρκωτικά, τα προβλήματά του, την αντίσταση της Τσαν να μπει σε ψυχιατρική κλινική και την επανάσταση που έφερε ο ίδιος στην τζαζ.
Η μουσική βέβαια αξεπέραστη, αλλά αυτό που μένει είναι η εξαιρετική ερμηνεία του Φόρεστ Γουίτακερ.

Η σκόνη του χρόνου του Θόδωρου Αγγελόπουλου

2011-05-10T21:08:00.001+03:00

Για τη «Σκόνη του χρόνου»

του Βασίλη Τσιράκη

Στο χαμόγελο του Μπρούνο Γκανς (πέφτοντας από το πλωτό ταξί στο ποτάμι του Βερολίνου), νομίζουμε πως συμπυκνώνεται ο πλούτος και η ποικιλία των μηνυμάτων που μας στέλνει η νέα ταινία του Θ. Αγγελόπουλου. Ένα χαμόγελο γεμάτο, αποχαιρετισμός μιας γενιάς που δεν υπέκυψε, μιας γενιάς που μετρούσε το χρόνο με γεγονότα. Εμείς χάσαμε -σαν μας λέει- αλλά παίξαμε το παιχνίδι μέχρι τέλους, εσείς;

Ένα χαμόγελο ειρωνικό προς την επόμενη γενιά, που ταλαντευόμενη ανάμεσα στο συλλογικό όνειρο και την ατομική καταξίωση, άφησε το ταξίδι στη μέση και έμεινε να μετρά τα γεγονότα με το χρόνο.

Ο Γιάκομπ (Μπρούνο Γκανς σε μια ερμηνεία που θα μείνει στην ιστορία) τα έχει ζήσει και τα έχει χάσει όλα. Την κοινωνία που ονειρευόταν, τη χώρα του, τους φίλους του και το μεγάλο του έρωτα, την Ελένη. Αλλά δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει. Ακόμα και τώρα που τα μαλλιά έχουν ασπρίσει και τα δάχτυλα υγραίνονται, συνεχίζει να διεκδικεί την Ελένη, να την προσκαλεί σε χορό στα σκαλιά του μετρό. Κι όταν αυτή καταρρέει, τότε μόνο συνειδητοποιεί πως ήρθε το τέλος, ενώ ο Σπύρος, έχει από καιρό αποδεχτεί παθητικά την απόφαση της ιστορίας «που μας έβαλε στο περιθώριο».

Η Ελένη συλλαμβάνεται στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια του εμφύλιου. Ο μεγάλος της έρωτας, ο Σπύρος (Μελισσοκόμος, Ταξίδι στα Κύθηρα), την αναζητά και την βρίσκει στην Τασκένδη. Είμαστε στο 1953. Εξορίζονται και οι δυο στη Σιβηρία, από όπου φεύγουν μετά το θάνατο του Στάλιν. Δυο πλάνα σεκάνς, αυτό της ανακοίνωσης του θανάτου του Στάλιν και αυτό στο βαγόνι (που αιτιολογεί συμβολικά την εξορία), δίνουν αριστουργηματικά το κλίμα της εποχής.

Το ταξίδι συνεχίζεται, οι τόποι εναλλάσσονται, ο χρόνος γυρνά πίσω, όχι όμως με φλας μπακ, ο χώρος και ο χρόνος συμπλέκονται, διαστέλλονται και συστέλλονται, ο χρόνος γίνεται ο τόπος της ιστορίας, οι εποχές και οι γενιές συνομιλούν άμεσα, χωρίς διαμεσολαβήσεις. Φιλανδία, Αυστρία, Ρώμη, Νέα Υόρκη, Τορόντο, Βερολίνο, τα σύνορα έχουν πέσει, παγκοσμιοποίηση.

Ο Νταφόε, γιος της Ελένης και του Σπύρου, γυρίζει ταινία την ιστορία των γονιών του (Ταξίδι στα Κύθηρα). Εκπροσωπώντας την επόμενη γενιά, ψηλαφεί τις ανοιχτές πληγές του παρελθόντος προσπαθώντας να ανιχνεύσει το παρόν (η σκηνή στο πιάνο με την Πιτακή είναι από τις ωραιότερες της ταινίας). Μένοντας άναυδος αλλά και μετέωρος απέναντι στα γεγονότα, αναζητά κι αυτός την Ελένη, την κόρη του, που παραπαίει στο φόντο ενός άγριου καπιταλισμού (πλάνο σεκάνς με τις μοτοσικλέτες). Την Ελένη που προσπαθεί να καταλάβει, αλλά δεν μπορεί, που το βάρος του παρελθόντος (σκηνικό του παιδικού δωματίου) την πλακώνει, αναζητώντας το τέλος στο κατειλημμένο από άστεγους κτίριο. (Ένας από τους άστεγους έρχεται από τη σκηνή του θανάτου του Στάλιν)

Μετά το αρκετά επιτηδευμένο «Λιβάδι που δακρύζει», είναι φανερή η προσπάθεια του σκηνοθέτη να επικοινωνήσει με τον «παλιό» εαυτό του, κρατώντας μεν τον άξονα της νέας τριλογίας, (ατομικό-συλλογικό, έρωτας και επανάσταση, ως υποκείμενα και αντικείμενα της ιστορίας), αλλά αποφεύγοντας επιμελώς τόσο την τεχνική της συναισθηματικής ταύτισης, όσο και την οπτική της «αβάσταχτης ελαφρότητας» των πραγμάτων.

Όπως είναι φανερή και η αγωνία του να ξαναβρεθεί με τους «κάτω», λέγοντας μας με λόγια, πως «κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για το τέλος της ιστορίας», αλλά και δείχνοντάς μας μέσα από μια προκάτ μεν, αλλά περίτεχνη σκηνή (αυτή του σκονισμένου παλιού μουσικού οργάνου), πως η ταξική πάλη συνεχίζεται και στο χέρι μας είναι να βγει ξανά στο προσκήνιο της ιστορίας. Αρκεί να διώξουμε τη σκόνη; Θα ρωτήσουμε εμείς.

Όμως είναι και φανερή η αδυναμία του να προσεγγίσει τη νέα εποχή και τη νέα γενιά και να πιάσει τα σύγχρονα υπόγεια ρεύματα (η μορφή της μικρής Ελένης είναι μάλλον απλουστευτική και ξεπερασμένη από τις εξελίξεις).

Κινηματογραφική γλώσσα σταθερή, όπου τα γεγονότα αναγγέλλονται από τους ηθοποιούς και τα μηνύματα αναδείχνονται μέσα από τα πλάνα σεκάνς. Τα αγάλματα (του Σεφέρη;) επαναφέρονται με τα κομμένα κεφάλια (Τοπίο στην ομίχλη, Βλέμμα του Οδυσσέα), μετά την κατάρρευση ίσως θα μπορούσε να προστεθεί κι αυτό του Λένιν (για να συνδιαλέγονται τα αίτια της ήττας;)

Οι νεκροί χρόνοι κυριαρχούν ως σημείο τομής του ανθρωπολογικού και του φιλμικού, όπως και η φωνή οf και το espace of (σκηνή αναγγελίας του γάμου), ενώ στην πορεία μειώνονται τα πανοραμίκ εξωτερικά πλάνα και αυξάνονται τα κοντινότερα εσωτερικά, όπως και ο ρυθμός (η επικράτηση του ατομικού απέναντι στο συλλογικό;).

Ιδανική η φωτογραφία του Α. Σινάνου και επιβλητική η μουσική της Ε. Καραϊνδρου.

Τέλος ο σκηνοθέτης μας αφήνει ένα ανοιχτό παράθυρο με την αναφορά του στην επόμενη ταινία της τριλογίας. Θα είναι άραγε η «Αιώνια επιστροφή» η ανάκληση και ανάπλαση εικόνων -απόκρυφων πτυχών- της σύγχρονης ανθρώπινης ύπαρξης, πάνω στο έδαφος της νέας κοινωνικής πραγματικότητας και των μεγάλων αντιθέσεων της;

Κριτική του Γιάννη Φραγκούλη

Το έργο του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχει ξεπεράσει, από την πρώτη του κιόλας ταινία, τον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο. Ανήκει πλέον στο διεθνή και μόνο αν κάνει κάποιος μια θεώρηση της ταινίας σε σχέση με τα τεκταινόμενα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, μόνο τότε μπορεί να αντιληφθεί το έργο του σκηνοθέτη και το ειδικό βάρος κάθε ταινίας του.

Στην “Σκόνη του χρόνου” έχουμε πάλι την Ελένη, η οποία βρίσκεται πλέον στη Σοβιετική Ένωση, στη Σιβηρία. Εκεί οι Έλληνες φτιάχνουν ακόμη μια πολιτεία, την έβδομη, στην οποία θα κατοικούν μόνο Έλληνες. Έτσι θα αισθάνονται πιο δεμένοι και πιο δυνατοί. Η Ελένη απρόσμενα δέχεται την επίσκεψη του Σπύρου και αποφασίζουν να φύγουν μαζί για την Αμερική. Δεν τα καταφέρνουν και θα χωρίσουν ξαφνικά, μάλλον θα τους χωρίσουν, τη στιγμή ακριβώς που πεθαίνει ο Στάλιν. Βλέπουμε την απομάκρυνση του Στάλιν από τη Ρωσία, με σύμβολο τις αποθηκευμένες πλέον προτομές του, παρμένες από πλατείες και γραφεία.

Η Ελένη ζει με τον Εβραίο φίλο της και αποφασίζουν να φύγουν για να πάνε στη Δύση. Άλλοι θα πάνε στο Ισραήλ και άλλοι στην Αμερική. Η Ελένη καταλήγει στη Νέα Υόρκη, με τη στήριξη πάντα του Εβραίου φίλου της που είναι ερωτευμένος μαζί της, χωρίς ποτέ να τη διεκδικήσει για να την παντρευτεί. Θα βρει το Σπύρο και θα τον ξαναχάσει, για να το βρει τελικά, σε προχωρημένη ηλικία, για να γυρίσουν μαζί στο Βερολίνο, όπου βρίσκεται ο γιος τους. Αυτός ο τελευταίος είναι σκηνοθέτης και μετακινείται συνεχώς.

Η εγγονή της, η Ελένη, έχει χαθεί. Μετά το χωρισμό των γονιών της θα καταλήξει τελικά σε ένα κοινόβιο όπου θα βρει τη ηρεμία μέσα στην αμφισβήτηση, ένας χωρισμός που την ωθεί στο θάνατο, στην αυτοκτονία. Η γιαγιά της, η Ελένη, είναι η μόνο που μπορεί να τη σώσει, και το κάνει. Μόνο που θα αρρωστήσει και τελικά θα πεθάνει, αφήνοντας τη συνέχειά της, την εγγονή της. Παράλληλα αυτοκτονεί και ο Εβραίος φίλος της μη δεχόμενος την απώλειά της, συντροφεύοντάς την οριστικά στο θάνατο, μένοντας εκεί για πάντα μαζί, όπως σε όλη τη προηγούμενη ζωή τους.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΗ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΧΩΡΟ

Η Ελένη είναι φανερό ότι είναι η ιστορία της Ελλάδας. Όμως όχι μόνο της Ελλάδας, όλου του κόσμου. Το σώμα της είναι ο φορέας της ιστορίας και των ιδεολογημάτων (εδώ αυτός ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια των μικρών και αυτόνομων ιδεολογικών θέσεων που σχηματίζονται μέσα στη ροή της ιστορίας), τα οποία οι άνθρωποι κατασκευάζουν και αφήνουν πίσω στα διάβα τους. Ο Εβραίος έχει στο αίμα του την περιπλάνηση και μπορεί πιο εύκολα να συντροφεύσει την Ελένη σε ένα ατέλειωτο διάβα μέσα στον κόσμο.

Η σωματική επαφή της γιαγιάς με την εγγονή είναι η συνέχεια της ιστορίας. Ο Αγγελόπουλος πολύ σωστά συμβολοποιεί έτσι τη συνέχεια της παγκόσμιας ιστορίας, βάζοντας μέσα και τη δική του ιστορία, αφού ο πρωταγωνιστής του είναι σκηνοθέτης, γράφει και διατηρεί την παγκόσμια μνήμη. Τα πολύ όμορφα φλασμπάκ γίνονται με τον πιο ολοκληρωμένο αφηγηματικό τρόπο. Μια φράση, μια ανάμνηση ή μια σκηνή μας στέλνει πίσω ή στο παρόν. Οι σκηνές είναι τοποθετημένες έτσι που θα πρέπει ο θεατής να προσέξει πολύ που και πότε διαδραματίζεται η σκηνή που περιγράφεται.

Το ιδεολογικό βάρος της ταινίας είναι πολύ μεγάλο. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι μια επιτομή της παγκόσμιας ιστορίας. Και είναι! Ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης κάνει μια θριαμβευτική επιστροφή. Μας θυμίζει τις παλιές ταινίες του, “Οι κυνηγοί”, “Ο θίασος”, για παράδειγμα, με μια εντελώς νέα και πολύ επίκαιρη θεματολογία.

Οι μετανάστες, λαθραίοι ή μη, είναι στο επίκεντρο της θεματικής του. Τα σώματα που μετακινούνται ψάχνοντας μια καλύτερη τύχη, προσπαθώντας να αλλάξουν την Ιστορία, εδώ, σε αυτή την ταινία δείχνονται με το μέγιστο δραματουργικό τρόπο. Η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και απαιτεί την προσοχή μας, υποσχόμενη, μετά το τέλος της, να μας δημιουργήσει την ανάγκη να σκεφτούμε για αυτή, στη λεγόμενη μεταθέαση. Να σκεφτούμε όχι μόνο για την ταινία, αλλά και για τις έννοιες που αυτή μας δημιουργεί.

Έλα να δεις του Ελέμ Κλίμωφ

2011-05-04T00:34:00.000+03:00

ΚΡΙΤΙΚΗ του Βασίλη Ραφαηλίδη

Οι  Τέσσερις Ιππότες της Αποκαλύψεως εμφα­νίζονται στην κοχλάζουσα φαντασία  του Ιω­άννη τη στιγμή που σπάει η τέταρτη σφραγί­δα. Και το πρώτο που  λεν και οι τέσσερις μ’ έ­να στόμα είναι: «Έλα να δεις». Τα τρομερά στην  Αποκάλυψη του Ιωάννη θα γίνουν από κει και κάτω. Και βέβαια, θα γίνουν  για να τα δει ο πιστός. Και να σωφρονιστεί. Το πιο μα­κάβριο κείμενο της  Αγίας Γραφής είναι και το πιο ποιητικό. Αλλά και το πιο «διδακτι­κό». Ο  Ιωάννης, πριν από το κάθε τι, ήθελε να είναι «παιδαγωγός». Πράγματι, η  Αποκά­λυψη διατηρεί πάντα τη δύναμη της, χάρις στις λεπτές ισορροπίες  που πετυχαίνει ο Ιω­άννης ανάμεσα στο φρικώδες, το ποιητικό και το  διδακτικό.

Από  τότε, η Αποκάλυψη θα λειτουργεί στα­θερά ως το πρότυπο του μπαρόκ  κειμένου, της μπαρόκ τέχνης γενικότερα. Όπου, όλα είναι ογκώδη, όλα  είναι υπερβολικά, όλα εί­ναι εξημμένα, όλα οδηγούν πέρα από το ρεα­λισμό  χωρίς όμως να απαλείφουν την αρχική ρεαλιστική αφετηρία. Το μπαρόκ  είναι ρεαλι­σμός. Μόνο που οι τεράστιες, θα λέγαμε, δό­σεις ρεαλισμού  αναιρούν τελικά το ρεαλισμό.

Η  αίσθηση της ισορροπίας και του μέτρου που υπάρχει στην αρχαία ελληνική  τέχνη, θα καταστραφεί οριστικά με το μπαρόκ. Που, ωστόσο, προϋπάρχει του  ελληνικού ποιητι­κού ρεαλισμού, κυρίως στην αιγυπτιακή και ασσυριακή  τέχνη.

Ο  Ιωάννης, Ανατολίτης ο ίδιος, γνωρίζει καλά τη σημασία της υπερβολής που  υπάρ­χει σε κάθε διδακτικό ανατολίτικο παραμύθι. Θα λέγαμε, μάλιστα,  πως ο ρεαλισμός δεν μπορεί να διδάξει αποτελεσματικά. Διότι α­ναπαράγει  και αναπαριστάνει τη «ζωή όπως είναι». Αλλά, η ζωή, όπως είναι, δεν  είναι τέ­χνη· είναι ζωή. Συνεπώς, ακόμα και ο ρεαλι­σμός, που είναι  μίμηση πραγματικότητας και όχι η πραγματικότητα, έχει μέσα του κάτι απ’  το μπαρόκ. Είναι κι αυτός μια «σεμνή» υ­περβολή, έστω και για μόνο το  λόγο πως εί­ναι υποχρεωμένος να κάνει μια αξιολόγηση των αληθοφανών  περιστατικών και να τα βάλει σε μια σειρά σύμφωνα με ένα αφηγημα­τικό  σχέδιο που υπηρετεί την πύκνωση. Αλ­λά ήδη αυτή η πύκνωση είναι μπαρόκ.

Μ’  άλλα λόγια, το μπαρόκ υπάρχει παντού στην τέχνη, θα λέγαμε σε  διαφορετική πυ­κνότητα και σε διαφοροποιούμενη «ποσότη­τα» και το κυρίως  ειπείν μπαρόκ δεν είναι παρά ένας «εξημμένος ρεαλισμός».

Ο  ρεαλισμός είναι η συνέπεια της επενέρ­γειας της αριστοτελικής και  αργότερα της καρτεσιανής λογικής. Συνεπώς, ο ρεαλισμός είναι η πιο  καθαρή μορφή δυτικής τέχνης, που οι Ανατολίτες τη δέχονται πολύ  δύσκο­λα, γιατί τα δικά τους ερμηνευτικά του κό­σμου συστήματα δε  στηρίζονται μόνο και α­ποκλειστικά στη λογική, παρ’ όλο που τη  συ­ναντούν ύστερα από μια τεράστια κυκλωτική, θα λέγαμε, κίνηση.

Η  Άλγεβρα, για παράδειγμα, τούτο το αρι­στούργημα της μαθηματικής σκέψης  δε θα μπορούσε παρά να έχει ανατολίτικη, συγκε­κριμένα αραβική,  καταγωγή. Γιατί ένα μαθηματικό-συλλογιστικό σύστημα τόσο ανοι­χτό και  τόσο αόριστο, που να χωρούν μέσα του τα πάντα, από έναν απλό λογαριασμό  τής πρακτικής αριθμητικής μέχρι τα πιο πολύ­πλοκα μαθηματικά προβλήματα,  μόνο η ανα­τολίτικη μυθική και μυθοποιούσα σκέψη θα μπορούσε να το  σκαρώσει.

Άλλωστε,  τα μαθηματικά, από την ίδια τους τη φύση, είναι μπαρόκ. Δεν υπάρχει  τί­ποτα πιο μπαρόκ από ένα ολοκλήρωμα, από μια ομάδα, ή από μια σειρά  (οι λέξεις αυτές ε­δώ νοούνται ως μαθηματικοί όροι). Η μαθη­ματική σκέψη  είναι σχεδόν μυθική. Και η γοητεία των μαθηματικών συνίσταται στο  γεγονός πως ευρύνουν τόσο τα όρια της πραγματικότητας, που να χωρούν σ’  αυτήν τα πάντα, ακόμα και τα πιο μυθώδη.

Προσωπικά,  απεχθάνομαι τη μιζέρια τού ρεαλισμού που τα μετράει όλα με το  υποδε­κάμετρο και το γραμμάριο, όπως ο μπακάλης της γειτονιάς.  Τουλάχιστον, διάολε, ας τα με­τρούσε με τη λεπτότητα και τη φινέτσα ενός  Πραξιτέλη κι ενός Φειδία.

Ακόμα  και η καθημερινή μας ζωή όταν εί­ναι ρεαλιστική, είναι ανυπόφορη. Η  «τέχνη του εφικτού» είναι η τέχνη του ασήμαντου. Και η «ρεαλιστική  συμπεριφορά» είναι η συ­μπεριφορά εκείνου του ανυπόφορου «καλού  νοικοκύρη» που «έχει γυναίκα και παιδιά» ί­σα ίσα για να τα χρησιμοποιεί  ως άλλοθι για τη μη δυνατότητα για πέταγμα πάνω από το πραγματικό, προς  την περιοχή του μύθου και της ουτοπίας, όπου κυοφορούνται οι  κατα­κτήσεις του μέλλοντος, όπως και οι κατακτήσεις του παρελθόντος. Η  ι­στορία είναι μπαρόκ απ’ την ίδια της τη φύση.

Η  διά της τέχνης ανα­παράσταση του πολέμου, συνήθως αντιμετωπίζε­ται  ρεαλιστικά. Όμως, ο πόλεμος είναι ρεαλιστικό γεγονός; Πώς γίνεται να  ‘ναι αποδεκτή ως πραγ­ματική (γιατί αυτό είναι ο ρεαλισμός) η φρίκη τού  πολέμου; Ο πόλεμος, απ’ την ίδια του τη φύση, δεν είναι ρεαλιστικό  γεγονός, είναι μπαρόκ κατάσταση. Εδώ δε μι­λάμε βέβαια για έναν ή είκοσι  φόνους. Εδώ μιλάμε για μια οργανωμένη «επίσημη» σφα­γή, όπου οι  άνθρωποι σκοτώνονται φωνάζο­ντας με τον πιο ηλίθιο και παράλογο τρόπο  «ζήτω ο βασιλιάς» ή έστω «ζήτω η πατρίδα».

Αφού,  λοιπόν, ο πόλεμος είναι μπαρόκ από μόνος του, πώς θα ‘ταν δυνατόν η  αναπαρά­σταση του διά της τέχνης να είναι ρεαλιστι­κή; Μια «διακριτική»  περιγραφή του πολέ­μου δεν είναι παρά ένα σαλονίστικο σόου για  ευαίσθητες δεσποινίδες, που καλούνται να θαυμάσουν και ενδεχομένως να  ερωτευτούν τους ήρωες.

Ωστόσο,  το ξέρουμε, τούτος ο πολεμικός ρεαλισμός δεν είναι καν ρεαλισμός, αφού  για να εικονιστεί ρεαλιστικά ο πόλεμος που από μόνος του είναι ήδη  μπαρόκ, πρέπει να ανα­παρασταθεί με την αισθητική του μπαρόκ. Σ’ αυτή  την περίπτωση η αισθητική του μπα­ρόκ δε διογκώνει, δεν υπογραμμίζει, δε  μεγε­θύνει, απλώς εικονίζει ένα μπαρόκ που προ­ϋπάρχει της αισθητικής.

Για  να παρακάμψουν οι σκηνοθέτες τον βάναυσο μπαρόκ ρεαλισμό του πολέμου,  κα­τά κανόνα εφευρίσκουν μια ιστορία που θα μπορούσαμε να την πούμε  «παραπολεμική»: έρωτας εν πολεμώ, ηρωισμός εν πολέμω, κοι­νωνική κριτική  εν πολέμω, κ.λπ. Ακόμα και το Σταυροί στο μέτωπο του Κιούμπρικ είναι  ταινία παραπολεμική, αφού το θέμα της δεν είναι ο πόλεμος καθαυτός, αλλά  ο κυνισμός της στρατιωτικής ηγεσίας που σχεδιάζει μια μάχη στη βάση της  στατιστικής του θανά­του: στην πρώτη φάση της μάχης θα έχω, π.χ.,  απώλειες 10%, στη δεύτερη 20%, στην τρίτη 30% και θα μου μείνει κι ένα  40% για την τελική επίθεση για την κατάληψη του λόφου.

Ωστόσο,  αυτή η απανθρωπιά της τέχνης του πολέμου, δεν είναι περιγραφή πολέμου.  Διότι η ποσοστιαία κλιμάκωση των απωλει­ών υπακούει σ’ ένα σχέδιο  αυστηρά λογικό, από στρατιωτικής απόψεως. Αλλά ο πόλεμος καθαυτός είναι  υπερρεαλιστικός, βρίσκεται πάνω από το ρεαλισμό, είναι καθαρός  σουρε­αλισμός.

Όχι,  πάντως, με την έννοια που θα δώσει στον όρο ο Μπρετόν, που δεν  ασχολήθηκε με το ομαδικό ασυνείδητο. Γιατί ο σουρεαλι­σμός του ομαδικού  ασυνειδήτου είναι το μπαρόκ. Σ’ αυτό, δεν είναι το απελευθερωμέ­νο  ασυνείδητο του δημιουργού που ενεργεί σουρεαλιστικά, είναι η επενέργεια  της πα­νάρχαιας συλλογικής μνημειακής ανατολίτι­κης τέχνης που καταλήγει  στον καλυμμένο μέσα στο μπαρόκ σουρεαλισμό. Η μνημειακή τέχνη,  υπηρετώντας κατά κύριο λόγο τον Θεό, δεν μπορεί να είναι ρεαλιστική.  Κανέ­νας ναός δεν έχει σχέση με τη ρεαλιστική αρ­χιτεκτονική, για τον  απλό λόγο πως σ’ αυτόν δεν πρόκειται να κατοικήσει κανένας άνθρω­πος,  ώστε ο αρχιτέκτονας να τον σχεδιάσει με βάση τις ρεαλιστικές ανθρώπινες  ανάγκες. Ο Θεός έχει ανάγκη από το μπαρόκ, γιατί, ως Θεός, βρίσκεται  πέρα από το ρεαλισμό.

Η  πιο μπαρόκ (παροξυμένη) κατάσταση που εμφανίστηκε στη διάρκεια του Β’  Πα­γκόσμιου Πολέμου, είναι σίγουρα αυτή που δημιούργησαν στη Λευκορωσία  οι ναζί. Οι χιτλερικοί έκαψαν εκεί 600 χωριά μαζί με χους κατοίκους τους  — όλους τους κατοί­κους χωρίς εξαίρεση. Δεν ήταν μια πράξη α­ντιποίνων,  πολύ γνωστή και σ’ εμάς εδώ, ή­ταν κάτι σαν σπορ, κάτι σαν διασκέδαση  των Γερμανών στρατιωτών.

Ο  Νέρων δεν είναι μόνο πρόσωπο, είναι κυρίως σύμβολο. Το σύμβολο του  ανθρώπου που κάνει την καταστροφή και το θάνατο θέ­αμα άξιο για  αυτοκράτορα, που κυριαρχεί α­πόλυτα πάνω στους υπηκόους του. Οι άν­δρες  των Ες-Ες ήταν όλοι τους αυτοκράτο­ρες. Και συνεπώς όλοι τους  δικαιούνταν να παίρνουν «δημοκρατικά» μέρος σε νερώνεια θεάματα,  οργανωμένα αποκλειστικά για την ευχαρίστηση τους. Είχε δίκιο ο Ιωάννης:  ό­ταν αποσφραγιστεί η τέταρτη σφραγίδα και το κτήνος απελευθερωθεί, οι  Τέσσερις Ιππό­τες της Αποκαλύψεως αρχίζουν να πολλα­πλασιάζονται  αυτομάτως. Η συντέλεια του κόσμου σίγουρα θα γίνει από κάποιους Ες-Ες.  Μέσα στην ασφάλεια που παρέχει μια ο­μάδα κτηνών, η ανθρώπινη κακότητα  πολ­λαπλασιάζεται σαν από ανάκλαση σ’ ένα τε­ρατώδες κυρτό κάτοπτρο. Ο  κάθε στρατιώ­της υπερβάλλει σε βαρβαρότητα το διπλανό του, και η  (ρεαλιστική) ανθρώπινη κακότη­τα μετατίθεται στην περιοχή ενός μπαρόκ,  που εδώ δε βρίσκεται στην υπηρεσία του Θε­ού, αλλά του Διαβόλου. Να,  λοιπόν, γιατί ο πόλεμος είναι μια κατάσταση μπαρόκ: διο­γκώνει μέχρι την  πλήρη υπερβολή τις αρνη­τικές ποιότητες του ανθρώπινου ψυχισμού.

Ο  Έλεμ Κλίμοφ. ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφιστές του καιρού  μας είναι Ανατολίτης, γιατί είναι Ρώσος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο  Στάλινγκραντ, κι όταν οι ναζί πολιορκούσαν την πόλη του Στάλιν ήταν  μόλις επτά ετών. Γνώρισε, λοιπόν, την μπαρόκ φρικωδία του πολέμου στην  καρδιά της φρίκης. Σε ηλικία πενήντα περίπου ε­τών, το 1984, που γύρισε  το Έλα να δεις, δα­νείζεται τον τίτλο αλλά και το «απόκρυφο» περιεχόμενο  της ταινίας του από την Αποκάλυψη, και γράφει με μπαρόκ εικόνες τη δική  του Αποκάλυψη. Τούτη η τρομερή μπαρόκ Ταινία είναι κάτι το φοβερό, κάτι  που βρίσκε­ται πέρα από κάθε περιγραφή. Οι Τέσσερις Ιππότες της  Αποκαλύψεως, εδώ, δεν περιφέ­ρονται με ελικόπτερα, όπως στο Αποκάλυψη  τώρα του Κόπολα, δε βλέπουν την κόλαση α­πό πάνω, δεν πετούν την πύρινη  ρομφαία τους από μακριά. Οι Τέσσερις Ιππότες της Αποκαλύψεως του Κλίμοφ  είναι χίλιοι τέσσε­ρις και καίνε τελετουργικά και με τα χεράκια τους ένα  μόνο από τα 600 χωριά της Λευκο­ρωσίας. Η πλήρης και απόλυτη  βαρβαρότητα εδώ είναι «χειροποίητη», όπως την «παλιά καλή εποχή» των  Τατάρων.

Μέσα  σ’ αυτό το χάος περιφέρεται αδέσπο­το ένα παιδί. Που φτάνει μέχρι την  Καρδιά του ερέβους, όπως το περιγράφει ο Τζόζεφ Κόνραντ στο εντελώς  εκπληκτικό μυθιστό­ρημα του, όπου στηρίζεται η Αποκάλυψη τώ­ρα του  Κόπολα. (Έχω την εντύπωση πως και το Έλα να δεις χρωστάει κάτι στον  Κόν­ραντ.) Μόνο αν βάλεις ένα παιδί να περιφέρε­ται στην κόλαση θα  δώσεις το πραγματικό εύρος της. Και δε νομίζω πως γυρίστηκε πο­τέ πιο  «κολασμένο» φιλμ από τούτο δω, όπου η φρίκη περιφέρεται αμακιγιάριστη  απ’ την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν έχουμε να κάνουμε εδώ με Τα παιδικά  χρόνια του (φουκαρά) Ιβάν του Ταρκόφσκι. Έχουμε να κάνουμε με την, στην  κυριολεξία, χαμένη αθωότητα, που εί­ναι ό,τι πιο φρικτό συνεπάγεται ο  πόλεμος. Και προσέξτε το φινάλε: με μια εκπληκτική αναστροφή στο χρόνο  μέσα από χιτλερικά ντοκουμέντα, το φιλμ τελειώνει με τον Χίτ­λερ βρέφος  στην αγκαλιά της μάνας του. Όλα τα βρέφη είναι αθώα. Ο Χίτλερ δε  γεν­νήθηκε κτήνος, έγινε κτήνος. Γιατί; Το φιλμ δε θέλει να δώσει  απάντηση. Περιγράφει μό­νο το τελευταίο στάδιο της απόλυτης κτηνω­δίας.  Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν; Δε νο­μίζω…

«Έθνος», 23-4-1989.

Συνέντευξη του Σύλλα Τζουμέρκα στο LIFO (Σταύρος Διοσκουρίδης)

2011-05-02T10:38:00.000+03:00

›Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Οι γονείς μου είναι καθηγητές και έτσι έκανα το «αγροτικό» μου στη Νίσυρο. Αυτό που μου αρέσει να λέω στη Θεσσαλονίκη είναι ότι είμαι από την Αθήνα και στην Αθήνα ότι είμαι από τη Θεσσαλονίκη.
›Η παραμονή μου στη Νίσυρο είναι από τα πράγματα που με έχουν τροφοδοτήσει πάρα πολύ. Φαντάσου πως ήμουν ένα παιδί που μεγάλωνα στη Θεσσαλονίκη και βρέθηκα ξαφνικά σε ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, με μια άλλη επαφή με τη φύση, μια τελείως διαφορετική ζωή. Μεγαλώνοντας σε αυτά τα δύο μέρη σου δημιουργείται ένα είδος αντίφασης. Ήμουν στην πόλη, πήγαινα σχολείο και έκανα γαλλικά και αγγλικά και την ίδια στιγμή ένα κομμάτι δικό μου είχε μεγαλώσει χωρίς τίποτα απ' όλα αυτά, με τους φίλους μου στο νησί. Μια αντίφαση που δεν είναι εύκολη, αλλά δυναμωτική και ζωογόνα.
›Στην Αθήνα ήρθα στα 18 μου για σπουδές. Πέρασα Θεατρολογία, αφού από μικρός ήθελα να ασχοληθώ με το σινεμά. Αυτό ήταν το πράγμα που αγαπούσα πιο πολύ. Δεν αγαπούσα μόνο να βλέπω ταινίες. Αγαπούσα τη φτιαξιά τους. Μου άρεσαν οι τεχνικοί, οι ηθοποιοί, το σενάριο και η ένταση που υπήρχε. Τώρα που δουλεύω δεν σκέφτομαι ποτέ αν αυτό ταιριάζει με αυτό που φανταζόμουνα. Το αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι. Προτιμώ να βλέπω καλά αυτό που ζω. Ακόμα, βέβαια, η μεγάλη χαρά είναι η συνεργασία με τους άλλους ανθρώπους.
›Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος όταν μετακόμισα από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Είναι μια πόλη που είναι στην καρδιά μου, γιατί εδώ είναι η ζωή μου. Τριγυρνάω στο κέντρο. Μου αρέσουν τα κέντρα των πόλεων γενικά. Η ζωή στα προάστια δεν με αφορά καθόλου. Δεν ξέρω πώς να ζήσω εκεί.
›Η εμπειρία μου στο ελληνικό πανεπιστήμιο ήταν απογοητευτική. Υπήρχε απίθανη δύναμη καθυστέρησης. Νιώθω μίσος, γιατί ενώ ήμασταν πολλοί νέοι με πολύ όρεξη, αυτό που έβλεπα ήταν πολλούς ανθρώπους δίπλα μου να τσακίζουν επειδή το πανεπιστήμιο είναι σε αυτή την κατάσταση.
›Ο κινηματογράφος είναι μια δουλειά που θέλει κότσια. Μπλέκονται πάρα πολλοί παράγοντες και είναι μια ακριβή τέχνη. Αυτό που θέλει τα πραγματικά κότσια είναι να μπορείς να πεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Να επιτεθείς με την εμπειρία σου.
›Η πρώτη μου μικρού μήκους ταινία ήταν τα Μάτια που τρώνε, που είχε μια πορεία καλή και έφτασε μέχρι τις Κάννες. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά ότι μπορεί να ζωντανέψει το υλικό. Είναι φοβερή εκείνη η στιγμή που το καταλαβαίνεις αυτό. Δεν είναι κάτι στριμωγμένο και άψυχο, αλλά κάτι που έχει τη δική του ζωή που εσύ πια ακολουθείς.

›Η Χώρα Προέλευσης είναι η πρώτη μου μεγάλου μήκους. Τη χρηματοδότηση την έλαβε όταν ήμουν φαντάρος. Θέλαμε να μιλήσουμε για τη χώρα και την οικογένεια. Για το πόσο αλληλένδετα είναι αυτά τα δύο. Χτίσαμε όλους τους χαρακτήρες πάνω σε αυτήν τη βασική ιδέα. Βασική έμπνευση της ταινίας ήταν ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Διονύσιου Σολωμού.
›Μιλάμε πολλές φορές για τη χώρα και δεν καταλαβαίνουμε πως, όταν μιλάμε γι' αυτή, μιλάμε και για άτομα και για τις οικογένειες. Δεν κατάλαβα ποτέ πώς είναι δυνατόν να επιτίθεται κανείς στη χώρα και να μην επιτίθεται στην οικογένεια, όταν η χώρα αποτελείται από διάφορες οικογένειες. Προσπαθήσαμε να βρούμε πού ταυτίζονται αυτοί οι δύο θεσμοί. Μιλάμε για την κρίση, για τις απάτες, για την πολιτική κατάσταση, χωρίς να υπολογίζουμε πως αυτά είναι μέσα στα σόγια μας. Από το πώς θα πει ο πατέρας στο παιδί του πως θα ψηφίσεις αυτό και θα πιστεύεις στο άλλο. Εκεί για μας είναι το κακό.
›Αυτό που διέγνωσα στην ελληνική οικογένεια και με ενδιέφερε πολύ είναι το φαινόμενο του patronize. Οι τεχνικές, δηλαδή, καθοδήγησης που χρησιμοποιεί η ελληνική οικογένεια. Είναι αναπόφευκτο να το κάνει. Το θέμα είναι να διαγνώσεις πώς το κάνει, να το δεις και να καταφέρεις να ξεφύγεις. Δεν ξέρω ποια είναι η λύση. Τεράστια σημασία έχει να δεις πώς γίνεται. Το πώς θα ξεφύγεις είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.
›Στην ταινία εμφανίζονται τρεις γενιές: του '50, της μεταπολίτευσης και η νεότερη γενιά. Είναι αυτές που έχω ζήσει και που έχουν φτιάξει το φαινόμενο «μεταπολίτευση». Το τι έκαναν θα το δείτε στην ταινία. Αυτό που μας ενδιέφερε εμάς είναι να δείξουμε τις στιγμές που αυτές οι γενιές παίρνουν απόφαση. Με ενδιαφέρει να δούμε τη μεταπολίτευση χωρίς νοσταλγία, να δούμε τι συνέβη και να μιλήσουμε αντικειμενικά γι' αυτό.
›Η μεταπολίτευση δεν έχει πεθάνει. Εκ των πραγμάτων συναλλασσόμαστε με αυτό που έρχεται μετά τη μεταπολίτευση. Όλοι συμμετέχουμε σε αυτό που έρχεται. Και φυσικά συμμετείχαμε και πριν. Από τα 20 μέχρι τα 30 έχω ανεχτεί σειρά πραγμάτων που δεν θα έπρεπε. Έχω κάνει λάθη σε ατομικό επίπεδο, που αντανακλούσαν σε ένα επίπεδο μιας ολόκληρης γενιάς. Μιλάω για το πώς δουλέψαμε, πώς σπουδάσαμε, πώς ψηφίσαμε. Σε όλα αυτά ήμασταν εκεί. Δεν ξέρω τι έπρεπε να κάνουμε, αλλά αυτό που γνωρίζω σίγουρα είναι πως δεν τα έκανα σωστά.
›Είμαι σίγουρος πως η δικιά μας γενιά θα κάνει τα δικά της εγκλήματα. Ελπίζω να είναι λιγότερα από της προηγούμενης. Όταν ακούω, όμως, ότι είμαστε η κακομαθημένη γενιά, γίνομαι έξαλλος. Από πού προκύπτει ότι είναι κακομαθημένη μια γενιά η οποία βρίσκεται στα 18 της σε ένα διαλυμένο πανεπιστήμιο, σε δουλειές στις οποίες την εκμεταλλεύονται από το πρωί μέχρι το βράδυ, με ένα μεγάλο, αλλά κρυμμένο ταξικό ζήτημα, και φτάνοντας στα τριάντα, εκεί που πρέπει να αναπτύξει τις δικές της δουλειές, βρίσκεται σε μια χώρα χρεοκοπημένη; Πώς είναι δυνατόν αυτή η γενιά να είναι κακομαθημένη; Το κακομαθημένος είναι απλά άλλη μια μέθοδος πατροναρίσματος, γιατί αναφέρεται στη δεκαετία του '80. Σου λέει ότι εγώ σου έδωσα στη δεκαετία του '80 να τρως και να πίνεις και τώρα εσύ πρέπει να το πληρώσεις.
›Λένε ότι η ταινία έχει πάρα πολύ θυμό. Νομίζω πως όλοι όσοι μεγαλώσαμε τη δεκαετία του '80 έχουμε μέσα μας ένα μεγάλο στρώμα θυμού. Η βία που μας ασκήθηκε ήταν κρυμμένη. Αυτό το στρώμα θυμού είναι εκεί. Θεωρεί πως η χώρα και οι δικοί μας άνθρωποι μας ξεγέλασαν. Αυτό που κάνει ο θυμός είναι πως σου δίνει ένταση και σε αναγκάζει να δεις. Από αυτή την άποψη είναι χρήσιμο. Η ταινία που αγαπάω και είναι βασισμένη στον θυμό είναι μια του Πολ Βερχόφεν από τη δεκαετία του '70. Λέγεται Turkish Delight και διαλύει την ολλανδική κοινωνία του τότε με απίστευτο θυμό και απίστευτο κέφι. Όταν ο θυμός πάει με το κέφι έχει μεγάλη πλάκα.

Χώρα προέλευσης του Σύλλα Τζουμέρκα

2011-04-29T16:17:00.000+03:00

Του Δηµήτρη Δανίκα

Με τα διασταυρούµενα περιστατικά των «Στιγµιότυπων» του Ρόµπερτ Ολτµαν. Με τη σάρκα της «Ευδοκίας» του Αλέξη Δαµιανού. Και µε την ανήσυχη µηχανή της «Οικογενειακής γιορτής» του Τόµας Βίντερµπεργκ. Και τα τρία µαζί στη «Χώρα προέλευσης» made in Greece.

Οπως έλεγε ο Αισχύλος, «Ιτε παίδες Ελλήνων». Ο Σύλλας Τζουµέρκας, ένα από τα άριστα και δηµιουργικά!

Οπως ο Φετφατζίδης του Ολυµπιακού, µια κλάση πάνω απ’ όλους τους Ελληνες στα γήπεδα. Ετσι και ο πιτσιρικάς Σύλλας Τζουµέρκας. Που δεν έχει πατήσει τα τριάντα, αλλά το θράσος του σε κάνει να χάσκεις σαν να απολαµβάνεις βιρτουόζο του µπάσου, του πιάνου, των πνευστών και των κρουστών. Μωρέ, τι είναι τούτος! Παιδί-ορχήστρα. Ανυπόµονος. Πληθωρικός. Παρορµητικός. Χαοτικός. Ενίοτε ακατανόητος. Οπως κάθε φουριόζος και ταραγµένος εικοσάρης που το µοναδικό πράγµα που οδηγεί τις επιθυµίες του είναι να «γαµ... τα λύκεια». Εγώ και όλοι σας. Και ορµάει ακάθεκτος. Να τα πει όλα. Μα όλα, σας λέω. Μονοκοπανιά. Ετσι, από την ασυγκράτητη ταραχή του, η µία φράση πέφτει πάνω στην άλλη. Ετσι, η µία σκηνή κλωτσάει την άλλη. Ετσι, σε δύο αντίθετα άκρα χορεύει, γκρεµοτσακίζεται και φτου κι απ’ την αρχή πάλι τα καταφέρνει. Από τη µια, η απίστευτη για τα ελληνικά δεδοµένα δραµατουργία των χαρακτήρων από τους οποίους αποσπά µερικές ερµηνείες που θα γράψουν χρυσή σελίδα. Από την άλλη, να σκαρώνει (παρέα µε τη Γιούλα Μπούνταλη) µια ιστορία που µπαινοβγαίνει µεταξύ παρελθόντος και παρόντος, να ανακατεύει χρόνους, πρόσωπα, συγκρούσεις, αντιπαραθέσεις, διαδηλώσεις, βοµβιστικές επιθέσεις, επιχειρώντας σχεδόν το ακατόρθωτο. Να συγχρονίσει την αποσύνθεση µιας πολυµελούς οικογένειας µε την κατιούσα της µεταπολιτευτικής Ελλάδας. Δηλαδή ο καρκίνος που ροκανίζει τα κύτταρα της οικογένειας, η αντανάκλαση της παρακµής της κοινωνίας. Ουφ!

Στο κέντρο αυτών των ενδοοικογενειακών πολεµικών χαρακωµάτων, µια υιοθεσία. Ενα από τα παιδιά της Τζίνας (Ιωάννα Τσιριγκούλη) αλλάζει χέρια και καταλήγει στη Στέλλα (Αµαλία Μουτούση). Ενδιαµέσως δύο άνδρες. Ο Αντώνης (Ερρίκος Λίτσης) και ο Νικήτας (Ιερώνυµος Καλετσάνος). Γύρω και µέσα σε αυτούς, τρία τα παιδιά. Ο καταραµένος Στέργιος (Θάνος Σαµαράς) και ο Θάνος (Χρήστος Πασσαλής) που φλερτάρει µε την εξαδέλφη του Αννα (Γιούλα Μπούνταλη). Πάνω απ’ όλους, ο Παππούς. Στην πραγµατικότητα, δύο τα άκρα. Το πρώτο, οι αριστερές αξίες του Παππού. Της γενιάς του Εµφυλίου αυτός. Το άλλο, ο εγγονός. Της γενιάς των ταραχών του Δεκεµβρίου 2008. Η κρυστάλλινη καθαρότητα του Παππού κόντρα στο ταραγµένο, αυτοκαταστροφικό και εσωτερικό αδιέξοδο του νεαρού. Εχει σηµασία αυτό. Γιατί ενδιαµέσως των δύο αυτών _ της πρώτης και της τρίτης γενιάς _ υπάρχει άφθονη εσωστρέφεια, άφθονη µούχλα, άφθονο µικροσυµφέρον. Με ένα λόγο η µεσαία γενιά, αυτή που έχει βάλει τη σφραγίδα της σε κάθε µικρή και µεγάλη εξουσία και σε κάθε γωνιά, είναι ένα µεγάλο τίποτα!

Δηλαδή, η Αριστερά του Παππού ηττηµένη αλλά ακλόνητη να περιµένει. Δηλαδή, η ενδιάµεση γενιά εντελώς χαλασµένη, Και δηλαδή, η νεώτερη ταραγµένη, ανυπάκουη, να τα γκρεµίσει όλα ακόµα και τον εαυτό της να καταστρέψει. Αυτή, η ανθρώπινη τοιχογραφία του Τζουµέρκα. Αυτή, η σηµερινή Ελλάδα. Τρία πρόσωπα κουβαλάνε το βάρος της αφήγησης. Ο Στέργιος, η Στέλλα, η Τζίνα. Τρεις άξονες. Ο ένας µέσα στον άλλον και πάνω στον άλλον. Μπέρδεµα. Ο Θάνος τα κάνει όλα. Και αυνανίζεται. Και βοµβιστικές επιθέσεις οργανώνει. Και την Αννα γουστάρει. Και µε την αυτοκτονία φλερτάρει. Τουτέστιν κοινωνική ανυπακοή, αιµοµιξία, αδιέξοδο, αυτοκαταστροφική µανία. Γιατί όλα αυτά; Επειδή υιοθεσία; Δεν πείθει. Είπαµε... Ο σκηνοθέτης µπουκώνει όλους και όλα. Τα πάντα στη διαπασών. Η Στέλλα είναι δασκάλα. Φιλόλογος. Οσο η ενδοοικογενειακή αντιπαράθεση τόσο οι ταραχές του Δεκεµβρίου κλιµακώνονται. Και όσο όλα µαζί φουντώνουν τόσο η Στέλλα διαβάζει, αναλύει, ρωτάει και διδάσκει τα παιδιά ενός σχολείου για το νόηµα του Εθνικού Υµνου του Διονυσίου Σολωµού. Η Τζίνα, ο πυρήνας του πυρήνα. Η Μάνα. Η µήτρα. Η αρχαία τραγωδία. Το πιο ζωντανό, µε σάρκα, ιδρώτα και αίµα, πρόσωπο αυτής της οικογενειακής εποποιίας.

Πολλά τα πλεονεκτήµατα, άλλα τόσα τα µειονεκτήµατα. Τη µια στιγµή πάνω. Την επόµενη κάτω. Ο Σύλλας Τζουµέρκας εντελώς ταυτισµένος µε τον Στέργιο. Ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο. Πάνω η δραµατουργία των περισσότερων χαρακτήρων.

Πάνω η συντριπτική, εσωτερική ερµηνεία της Ιωάννας Τσιριγκούλη αλλά και (δευτερευόντως) της Αµαλίας Μουτούση. Πάνω το soundtrack µε «La forza del destino» του Γκιουζέπε Βέρντι και µε τη µουσική από συνθέσεις Drogatec. Πάνω η παντελής απουσία κλισέ µε νατουραλιστικές, µουχλιασµένες γραφικότητες. Πάνω η αεικίνητη χρήση της µηχανής. Και πάνω το διαρκές σφυροκόπηµα εντάσεων και υπόγειων δονήσεων. Ο Τζουµέρκας µεγάλη µαστοράντζα στις συνθέσεις συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων. Ταυτόχρονα, κάτω το χάος. Κάτω το µπούκωµα. Κάτω το ανακάτεµα. Κάτω η φλυαρία. Γιατί, ουκ εν τω πολλώ το ευ. Οµως, για να τελειώνω, του τα συγχωρώ όλα. Γιατί µε καθήλωσαν το ταλέντο, η δύναµή του και η ακατάπαυστη επιθετική ανάσα του. Και γιατί αν στα είκοσι δεν πάρεις όλα τα ρίσκα σου, τότε στα τριάντα συνταξιούχος να καλλιεργείς τον κήπο σου!

θα προβληθεί από την ΚΛΠ την Δευτέρα 2 Μαίου ώρα 9.00 μ.μ.
θα παρευρεθεί και ο σκηνοθέτης Σύλλας Τζουμέρκας