Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Το μπλε δωμάτιο

Η ελεγεία των αισθήσεων στο «Μπλε Δωμάτιο» του Ματιέ Αμαλρίκ


Μετά τη συγκλονιστική του ερμηνεία στην «Αφροδίτη με τη Γούνα» (2013) του Ρόμαν Πολάνσκι, ο Αμαλρίκ μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη με δεξιοτεχνία, ένα ιμπρεσιονιστικό ρομαντικό θρίλερ, βασισμένο στο ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημα του Ζωρζ Σιμενόν 
Ο Ζουλιέν (Ματιέ Αμαλρίκ) και η Εσθέρ (Στεφανί Κλεό) συναντιούνται κάθε Πέμπτη στο δωμάτιο ενός επαρχιακού ξενοδοχείου. Είναι και οι δύο παντρεμένοι και στο δωμάτιο αυτό κάνουν έρωτα και μοιράζονται το πάθος τους, μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των κατοίκων της μικρής γαλλικής πόλης.
«Θα περνούσες τη ζωή σου μαζί μου αν ξαφνικά ήμασταν ελεύθεροι;» τον ρωτά κάποια στιγμή εκείνη. Κι αυτός, χωρίς να το πολυσκεφτεί, της απαντά «Φυσικά». Όταν ξαφνικά ο Ζουλιέν βρίσκεται να ανακρίνεται από την αστυνομία για ένα έγκλημα, τα αθώα αυτά λόγια αποκτούν άλλη διάσταση, καθώς βρίσκεται εγκλωβισμένος σ' έναν ιστό από ψέματα που ο ίδιος κατασκεύασε. Για ποιο λόγο κατηγορείται όμως;
Χρησιμοποιώντας τους κανόνες των κλασικών φιλμ νουάρ και βαδίζοντας στα ίχνη του μετρ του είδους Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο Ματιέ Αμαλρίκ μας παραδίδει μια αντισυμβατική και μοντέρνα εκδοχή του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το κάπως αδύναμο τέλος. Ωστόσο «Το Μπλε Δωμάτιο» είναι στο σύνολο της μία αξιόλογη κινηματογραφική πρόταση.
Ο Ματιέ Αμαλρίκ υπογράφει το σενάριο, μαζί με την πρωταγωνίστρια του και σεναριογράφο, Στεφανί Κλεό. Οι δυο τους είναι ζευγάρι και εκτός πλατό, γεγονός που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την υπέροχη χημεία τους
Γιώργος Ρούσσος (tvxs.gr)

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Αύγουστος

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 12 ΜΑΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Έτος: 2013 | Xώρα: Η.Π.Α. | Διάρκεια: 121 λεπτά 
Σκηνοθεσία: John Wells | Σενάριο: Tracy Letts  
Παίζουν: Meryl Streep, Julia Roberts, Chris Cooper, Ewan McGregor



Μέριλ Στριπ εναντίον Τζούλια Ρόμπερτς σ' έναν αξέχαστο «Αύγουστο»

To βραβευμένο θεατρικό έργο του Τρέισι Λετς μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη από τον Τζον Γουέλς με ένα εντυπωσιακό καστ και δύο συγκλονιστικές ερμηνείες από τις Μέριλ Στριπ και Τζούλια Ρόμπερτς. Ερμηνείες που θα θυμόμαστε για καιρό και που δικαίως απέσπασαν και οι δυο τους, από μία υποψηφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες

Η ταινία αφηγείται τη σκοτεινή, βαθιά συγκινητική και ενίοτε με απαραίτητες δόσεις χιούμορ, ιστορία της οικογένειας Γουέστον. Οι ζωές των μελών της αποκλίνουν μέχρι τη στιγμή που μια οικογενειακή κρίση θα τους φέρει πίσω στο πατρικό τους σπίτι, στην Οκλαχόμα.
Η ιστορία μας εξετάζει διάφορες οπτικές της ενδοοικογενειακής παθογένειας, καθώς οι χαρακτήρες σταδιακά αναπτύσσονται, μυστικά και ψέματα αποκαλύπτονται. Οι μάσκες πέφτουν και ίσως μόνο οι πιο ψυχικά δυνατοί θα καταφέρουν να επιζήσουν...
 Ο πατέρας Μπέβερλι (Σαμ Σέπαρντ), είναι άφαντος και οι τρεις κόρες του (Τζούλια Ρόμπερτς, Τζούλιετ Λιούις, Τζούλιαν Νίκολς), μαζί με τη χειμαρρώδη και ψυχολογικά ασταθή σύζυγό του (Μέριλ Στριπ) και το υπόλοιπο σόι, οφείλουν να ανασυνταχθούν προκειμένου να καταφέρουν να ξεπεράσουν την κρίση αλώβητοι.
 Μέσα από τις πιο απροσδόκητες συναισθηματικές εκρήξεις που συνοδεύουν το οικογενειακό αυτό δράμα, έρχονται στην επιφάνεια ξεχασμένες διαφορές και τότε οι ισορροπίες δείχνουν να ανατρέπονται

«Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο ήταν ότι η ιστορία σχετιζόταν με την οικογένεια. Με την οικογένεια μας περνάμε τα πάντα μαζί, ζούμε πολλές εμπειρίες. Γελάμε, στενοχωριόμαστε, υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον αλλά ταυτόχρονα μπορεί να βλάψουμε και ο ένας τον άλλον. Όλες αυτές οι οικογενειακές καταστάσεις είναι πολύ ανθρώπινες και όμορφες αλλά παράλληλα μπορεί να γίνουν και αστείες καμιά φορά. Μετά το τέλος της παράστασης στο Μπρόντγουεϊ παρατήρησα ότι όλοι συζητούσαν πως οι Γουέστονς τους θύμιζαν τις δικές τους οικογένειες. Υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό που έχει γράψει ο Τρέισι και νομίζω αυτό είναι που μας τράβηξε όλους» Τζον Γουέλς

Με ένα αξιομνημόνευτο καστ ηθοποιών, όπως η τρεις φορές βραβευμένη με Όσκαρ Μέριλ Στριπ (“Iron Lady”), η επίσης βραβευμένη με Όσκαρ  Τζούλια Ρόμπερτς (“Erin Brockovich”), ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ (“The Impossible”) και ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς (“Τhe Fifth Estate”)


Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

Στο σπίτι

Ελληνογερμανική ταινία, σκηνοθεσία Αθανάσιος Καρανικόλας 
με τους:Μαρία ΚαλλιμάνηΜαρίσα ΤριανταφυλλίδουΑλέξανδρος Λογοθέτης,Γιάννη Τορτέκη

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 5 ΜΑΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ


Ένα άπλετο φως πλημμυρίζει το σπίτι στην ομώνυμη ταινία του Καρανικόλα. Ένα σπίτι μοντέρνο, ανοιχτό προς τη θάλασσα,  που δεσπόζει μόνο του, ψηλά, μακριά από τη φασαρία και την ευτέλεια της πόλης. Η φιγούρα μιας γυναίκας, μοναχικής κι αυτής, είναι κυρίαρχη εδώ από την αρχή. Φαινομενικά τουλάχιστον. Πρόκειται για μια μετανάστρια από τη Γεωργία, που δουλεύει για πολλά χρόνια ως οικονόμος του σπιτιού. Η Νάντια ζει στο σπίτι.  Είναι σχεδόν το τέταρτο μέλος της οικογένειας. Μιλάει τέλεια τα ελληνικά- γι αυτό επιλέχθηκε- και κάνει άψογα όλες τις δουλειές, από τις αγγαρείες του κήπου έως την ανατροφή του δωδεκάχρονου κοριτσιού. Η Νάντια μιλάει ελάχιστα. Λέει όμως τη γνώμη της με θάρρος, όταν της το ζητούν. Διεκπεραιώνει τις δουλειές αθόρυβα, με φυσική ευγένεια, χωρίς να γίνεται βάρος, σα να είναι αόρατη. Το βλέμμα της όμως και το περπάτημά της μαρτυρούν την κούραση χρόνων. Μια χαμηλόφωνη επικοινωνία συνδέει τα πρόσωπα που κατοικούν στο σπίτι. Σα μυστική συμφωνία όπου οι σχέσεις είναι κάπως ασαφείς αλλά ρυθμισμένες ξεκάθαρα. Μέχρι τη στιγμή που ένα δυσάρεστο γεγονός έρχεται να διαταράξει τις λείες ισορροπίες, δημιουργώντας τριγμούς και οδηγώντας σε αναθεωρήσεις. Γιατί η αρρώστια της Νάντιας που την κάνει ανεπιθύμητη στους ιδιοκτήτες της –στον άντρα της οικογένειας, ο οποίος και αποφασίζει-θα φέρει στην επιφάνεια την υποκρισία του «σπιτιού», μεταμορφώνοντάς την σε αντικείμενο εκμετάλλευσης. Οι πραγματικές σχέσεις αποκαλύπτονται νύχτα, όταν πέφτει για πρώτη φορά το σκοτάδι στην ταινία. Και είναι αυτό το σκοτάδι που τελικά έκρυβε το σπίτι κάτω από το τραγικά εκτυφλωτικό του μεσογειακό φως.

Ο Καρανικόλας στη τρίτη μεγάλου μήκους του ταινία  προχωράει στην κλινική ανατομία μιας προνομιούχας αθηναϊκής τάξης, που κρατάει σαφή οικονομική και γεωγραφική απόσταση από την κοινωνική βάση. Η ταινία του δεν είναι σίγουρα μια ταινία για τη μετανάστευση. Ούτε για την εργασιακή εκμετάλλευση και τις ταξικές διαφορές, αν και «στο σπίτι» υπάρχουν σαφείς νύξεις για όλα αυτά. Με μινιμαλιστική διάθεση και οικονομία στην έκφραση ο σκηνοθέτης αποκαλύπτει σταδιακά τις ανθρώπινες σχέσεις, όπως αυτές ξετυλίγονται μέσα σε ένα ψυχρό και αποστειρωμένο σπίτι-οχυρό. Υπάρχει πάντα μια αθέατη πλευρά στην ηρωίδα του και αυτό είναι που την καθιστά τραγικό πρόσωπο. Η Νάντια στέκεται πάνω από τάξεις. Δεν ταυτίζεται με καμία πλευρά. Ούτε με αυτήν της πλαστής οικογένειας ούτε με το περιβάλλον του φίλου της, στο οποίο κοινωνικά είναι πιο κοντά. Η πτώση της έχει κάτι το αντιηρωικό. Γιατί δεν συνοδεύεται από οποιουδήποτε είδους εμπάθεια ή συναισθηματική φόρτιση. Οδηγεί απλά στην πικρή συνειδητοποίηση μιας πραγματικότητας. Που την αφήνει τραγικά μόνη.
 Στην ταινία του αυτή ο Καρανικόλας, όπως και στο « Echolot» επιλέγει το ρόλο του ψυχρού παρατηρητή. Το σπίτι και η φύση παίζουν πάλι καθοριστικό ρόλο, αν και εδώ όλα είναι σκηνοθετημένα με ακρίβεια και από μεγαλύτερη απόσταση. Απουσιάζουν η αμεσότητα και ο αυτοσχεδιασμός της προηγούμενής του ταινίας. Το μελόδραμα υποβόσκει χωρίς όμως ποτέ να εκδηλώνεται φανερά. Και ενώ όσον αφορά τη θεματική ο δημιουργός φαίνεται να κάνει την πρώτη καθαρά ελληνική του ταινία, σκηνοθετικά βρίσκεται πιο κοντά στη γερμανική σχολή του Βερολίνου, όπου η νηφαλιότητα του βλέμματος και η πειθαρχία της οπτικής, η διακριτική παρατηρητικότητα και οι μικρές ρεαλιστικές λεπτομέρειες προωθούν την κινηματογραφική αφήγηση. Συνθέτοντας μια σονάτα δωματίου. Χαμηλόφωνη και μελαγχολική σαν τα τραγούδια που ακούγονται στην ταινία. Ίσως και για αυτό  η ταινία-που απέσπασε το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο τμήμα του Forum του 64ου Φεστιβάλ του Βερολίνου- να αποκτάει τελικά και οικουμενικό ενδιαφέρον, ξεφεύγοντας από τα στενά τοπικά της σύνορα.  

της Καλλιόπης Πουτούρογλου [ popy@cinephilia.gr]

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Magical Girl

 
Το νέο υπέροχο φιλμ του Κάρλος Βερμούτ: «Magical Girl» προβάλλεται την Πέμπτη 21 Απριλίου ώρα 21.00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Πρέβεζας
 
Ένα φιλμ, τέλειο αισθητικά, που με πρωτότυπο σενάριο και αξιόλογες ερμηνείες από την πλειοψηφία των ηθοποιών (με ιδιαίτερη μνεία στην Μπάρμπαρα Λένι), κερδίζει τον θεατή που περιμένει αγωνιωδώς κάθε νέα σκηνή, για να δει την εξέλιξη της ιστορίας...
 
Αποφασισμένος να αγοράσει στη δωδεκάχρονη κόρη του Αλίσια, ένα μοναδικό, αλλά πανάκριβο φόρεμα, πιστό αντίγραφο της αγαπημένης της ηρωίδας απ’ τη γιαπωνέζικη σειρά «Magical Girl Yukiko», ο πατέρας της είναι αποφασισμένος για όλα. Καταλήγει όμως να εκβιάσει μια πλούσια γυναίκα που διακατέχεται από ψυχολογικά προβλήματα, την οποία θα γνωρίσει τυχαία και που θα οδηγηθεί εξ΄αιτίας του σ' ένα σκοτεινό μονοπάτι, χωρίς επιστροφή... Αυτός ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι την στιγμή που η νεαρή γυναίκα, ανήμπορη πλέον αλλά με τη βοήθεια ενός άντρα από το παρελθόν της, θα ζητήσει εκδίκηση...

«Ξεκίνησα να φαντάζομαι την ιστορία που τελικά έγινε το σενάριο του «Magical Girl» λίγο μετά την προβολή της πρώτης μου ταινίας, του «Diamond Flash», στο Φεστιβάλ της Sitges. Ήθελα να επιτύχω ένα διαχωρισμό μεταξύ φόρμας και περιεχομένου και το κατάφερα αντιμετωπίζοντας την πλοκή με τη μεγαλύτερη απλότητα και τους χαρακτήρες με τη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα. Με αυτόν τον τρόπο η πλοκή και οι χαρακτήρες αναπτύσσονται μαζί και όχι ξεχωριστά. Η πλοκή είναι αυτή που είναι, γιατί οι χαρακτήρες παίρνουν τις αποφάσεις που παίρνουν και εξελίσσονται μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο καθώς η πλοκή τους επιβάλλει έναν συγκεκριμένο ρυθμό.» - Κάρλος Βερμούτ
Με επιρροές τόσο από το Ισπανικό σινεμά (από τον Λουίς Μπουνιουέλ μέχρι τον Αλεχάντρο Αμενάμπαρ), όσο και από το στυλιζάρισμα των Γιαπωνέζικων «μάνγκα», το φιλμ του Κάρλος Βερμούτ σχηματίζει μια αληθινά πρωτότυπη αλληγορία που μαγεύει τον θεατή μέχρι το τελευταίο του λεπτό. Ένας μάταιος κύκλος εκδίκησης και εξαπάτησης, αλλά και μία διεστραμμένη αντανάκλαση της ταραγμένης σύγχρονης πραγματικότητας της Ισπανίας, μέσα από την οξυδερκή ματιά του δημιουργού, ο οποίος σκηνοθετεί μια αληθινά πρωτότυπη αλληγορία και μας χαρίζει μία από τις καλύτερης ταινίας της χρονιάς από την Ιβηρική χερσόνησο.
 
Το «Magical Girl», είναι ένα υπέροχο ψυχολογικό θρίλερ από την Ισπανία, το οποίο εξερευνά τα όρια των ανθρώπινων σχέσεων, της εκμετάλλευσης αλλά και της εκδίκησης. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλου μήκους δημιουργία του Κάρλος Βερμούτ.
Το «Magical Girl» του Κάρλος Βερμούτ (Carlos Vermut), προβλήθηκε στο τμήμα Discovery του Φεστιβάλ του Τορόντο, όπου και πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα του. Στη συνέχεια ταξίδεψε σε αρκετά Φεστιβάλ, όπως αυτό του Σαν Σεμπαστιάν, όπου και απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας

ΠΗΓΗ tvxs.gr

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Κι αν ζούσαμε όλοι μαζί


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Κωμωδία παραγωγής 2011-Διάρκεια 96'
Πάνω από 600.000 εισιτήρια στην Γαλλία

του Στεφάν Ρομπελέν
με τους Ντανιέλ Μπριλ, Τζέραλντιν Τσάπλιν, Τζέιν Φόντα, Κλοντ Ρις, Πιέρ Ρισάρ, Γκι Μπεντός


Υπόθεση:
Η Άνι, ο Ζαν, ο Κλοντ, ο Άλμπερτ και η Τζιν είναι κολλητοί φίλοι για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Έτσι, όταν η μνήμη τους αρχίζει να εξασθενεί, η καρδιά τους δυναμώνει ώστε να αντιδράσει στην προοπτική ενός οίκου ευγηρίας, που διαφαίνεται ορατή. Όμως, οι πέντε φίλοι επαναστατούν και αποφασίζουν να συγκατοικήσουν σε ένα σπίτι! Στην αρχή το σχέδιο τους φαίνεται ανόητο. Όμως, όταν αυτή η συγκατοίκηση γίνεται δημιουργική και επαναφέρει μνήμες από τις παλιές καλές εποχές, τότε αυτή η απόφαση τους μετατρέπεται σε μια θαυμάσια περιπέτεια –να μοιράζονται το ίδιο σπίτι στα 75 τους!

Ο Ζαν (Γκι Μπεντός) είναι ένας ρομαντικός επαναστάτης, ο οποίος εξακολουθεί να απολαμβάνει την χαλαρή, αστικού τύπου, ζωή του, με τη σύζυγο του Άνι (Τζέραλντιν Τσάπλιν). Η Άνι είναι μια συνταξιούχος ψυχίατρος, η οποία παραπονιέται ότι δεν βλέπει όσο συχνά θέλει τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Ο Άλμπερτ (Πιερ Ρισάρ) είναι ένας αγαθός και χαμηλών τόνων γεράκος, σε αντίθεση με την υπερδραστήρια και ενεργητικότατη Αμερικανίδα σύζυγο του, Τζιν (Τζέιν Φόντα). Η Τζιν είναι πανεπιστημιακός, που πάσχει από καρκίνο. 

Ο Κλοντ (Κλοντ Ρις) είναι ένας χήρος, που λατρεύει τις γυναίκες, και αρέσκεται να συναναστρέφεται με ιερόδουλες. Βέβαια πάσχει από την καρδιά του, απόρροια των… συχνών επισκέψεων του στις “φίλες” του. Οι πέντε φίλοι αντιδρώντας στην προοπτική να πάνε σε οίκο ευγηρίας, αποφασίζουν να συγκατοικήσουν στο μεγάλο σπίτι του Ζαν και της Άνι. Μαζί τους μένει και ο Ντερκ, ένας νεαρός Γερμανός εθνολόγος-φοιτητής, που σκοπό έχει να μελετήσει τον υπερήλικο πληθυσμό της Γαλλίας.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Τονωτικό, αστείο και συγκινητικό. 
Le Figaro

Μια συναισθηματική ταινία που αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές μας.
Variety

Χαμηλόφωνη ταινία που προκαλεί το γέλιο.
Miami Herald

Μια γλυκιά, στοχαστική ταινία. Τι ευτυχία!
New York Observer

Χαριτωμένη κωμωδία!
The Village Voice

Μια λαμπερή ταινία με ένα εντυπωσιακό καστ.
The Hollywood Reporter

Aπολαυστική η Τζέιν Φόντα!
Daily Express

Μια ταινία που λάμπει, με ξεκαρδιστικές ατάκες άψογα δεμένες μεταξύ τους
SevenArt.gr


Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Το αλάτι της γης


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΩΡΑ 21.00
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Τρία χρόνια μετά το υπέροχο ντοκιμαντέρ - με την χρήση της τεχνολογίας του 3D - για τη σπουδαία Γερμανίδα χορογράφο Πίνα Μπάους, ο εμβληματικός Γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς, παρουσιάζει το νέο του δημιούργημα. Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ «Το Αλάτι της Γης» (The Salt of the Earth), το οποίο συνυπογράφει με τον Τζουλιάνο Ριμπέιρο Σαλγκάντο, που περιγράφει τη ζωή και το έργο του καταξιωμένου Βραζιλιάνου φωτορεπόρτερ Σεμπαστιάο Σαλγάδο. Μέσα από μαγευτικά πλάνα, το φιλμ συνθέτει ένα συναρπαστικό καλειδοσκόπιο της ανθρώπινης υφηλίου, με όλες τις αντιφάσεις της.
Tα τελευταία 40 χρόνια, ο φωτογράφος Σεμπαστιάο Σαλγκάδο ταξιδεύει σε όλες τις ηπείρους καταγράφοντας τις αλλαγές της ανθρωπότητας. Έχει υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας μεγάλων γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας. Παρών σε πολέμους, λιμούς, κύματα προσφύγων και συνοδοιπόρος με ανθρώπους όλων των ειδών και χρωμάτων από διαφορετικές φυλές, ο Σαλγκάδο συνεχίζει να ταξιδεύει στον πλανήτη αναζητώντας παρθένα σημεία του, άγρια χλωρίδα και πανίδα και μεγαλοπρεπή μοναδικά τοπία σ' ένα τεράστιο έργο καταγραφής της ομορφιάς του πλανήτη Γη.
Το «The Salt of the Earth» (Το Αλάτι της Γης), αποτελεί ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ του 2014. Μια συγκινητική ταινία που ξεπερνά κατά πολύ το θέμα της και μεταμορφώνεται σε σπουδή για τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Ένα πραγματικά εντυπωσιακό δημιούργημα που μέσα από αρμονικές εναλλαγές έγχρωμου και ασπρόμαυρου φιλμ, ταξιδεύει τον θεατή μαγικά, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Το φιλμ παρουσιάστηκε πέρσι τον Μάιο στο 67ο Φεστιβάλ των Καννών στο πλαίσιο του "Un Certain Regard" (Ένα Κάποιο Βλέμμα), όπου και απέσπασε το Special Prize Award. Παράλληλα ήταν και ένα από τα πέντε (5) υποψηφία φιλμ για το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
Πηγή:tvxs (Γιώργος Ρούσσος)

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

'71


ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΤΙΣ 31 ΜΑΡΤΙΟΥ ΩΡΑ 9.00 Μ.Μ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Διάρκεια 99'
Σκηνοθεσία    Yann Demange
Παίζουν Jack O'ConnellSam Reid, Sean Harris 
Στο ταραγμένο Μπέλφαστ του 1971 ένας νεαρός Βρετανός στρατιώτης βρίσκεται άοπλος και αποκλεισμένος στην καθολική, ελεγχόμενη από τον IRA περιοχή της πόλης. Καταδιωκόμενος από τους Ιρλανδούς μαχητές, προσπαθεί να επιστρέψει στη μονάδα του. Απίστευτης έντασης και αγωνίας περιπετειώδες θρίλερ, το οποίο συνδυάζει αριστοτεχνικά την καταιγιστική δράση με το ιστορικοπολιτικό σχόλιο.
Λίγους μήνες πριν από τα γεγονότα του Ιανουαρίου του 1972 στο Ντέρι, τα οποία αναβίωσε γλαφυρά­ η «Ματωμένη Κυριακή» του Πολ Γκρίνγκρας, ο ορφανός τινέιτζερ Γκάρι Χουκ κατατάσσεται στο βρετανικό στρατό και αποστέλλεται στο Μπέλφαστ που κοχλάζει από τις βίαιες συγκρούσεις. Κιόλας στην πρώτη του αποστολή, μια έρευνα στο σπίτι ενός πιθανού συνεργάτη των εθνικιστών, θα γίνει μάρτυρας μιας έντονης αντιπαράθεσης της διμοιρίας του με τους οργισμένους πολίτες, η οποία θα καταλήξει στην αποκοπή του ίδιου κι ενός συναδέλφου του από την υπόλοιπη βρετανική ομάδα. Όταν ο τελευταίος δολοφονηθεί μπροστά του, ο άοπλος Χουκ θα τραπεί σε φυγή, με τους ανθρώπους του IRA στο κατόπι του. 
Ο πρωτοεμφανιζόμενος Γάλλος, μεγαλωμένος στο Λονδίνο, Γιαν Ντεμάνζ εξιστορεί την ιλιγγιώδη κούρσα επιβίωσης του νεαρού ήρωά του πατώντας εξαρχής τέρμα το γκάζι. Η ταινία του, όπως και ο ασθμαίνων Γκάρι, δεν παίρνει μέχρι τέλους ανάσα, καθώς η καθολική συνοικία της βορειοϊρλανδικής πρωτεύουσας αναδεικνύεται σε τεράστια παγίδα θανάτου για έναν Βρετανό στρατιώτη – ορκισμένο εχθρό των πάντων. Οι τελευταίοι τον αναζητούν σε κάθε πιθανό και απίθανο καταφύγιο, εκείνος προσπαθεί να βρει μέσα στη νύχτα οδό διαφυγής προς τη φιλική στους Βρετανούς προτεσταντική συνοικία και το «’71» περιγράφει αυτό το μοιραίο παιχνίδι γάτας και ποντικού με την αφηγηματική δεξιοτεχνία της πλέον αγωνιώδους χολιγουντιανής ταινίας δράσης.

Ο 37χρονος Ντεμάνζ καταφέρνει όμως πολύ περισσότερα από το να μας συστηθεί απλώς με ένα εντυπωσιακό σκηνοθετικό show off. Καθώς ο Γκάρι Χουκ αναζητά το δρόμο της επιστροφής στο «σπίτι», η κάθε κίνηση και συνάντησή του –με διώκτες, πιθανούς συνεργάτες, πράκτορες ή απλούς κατοίκους– τον σπρώχνει βαθύτερα σε έναν αναπόδραστο νυχτερινό λαβύρινθο. Κάθε βήμα προς το φως (αρχικά καθησυχαστικό ) γίνεται κι ένα άλμα στην καρδιά του σκοταδιού (ακόμη μία μεγαλύτερη απειλή εμφανίζεται ). 

Με μια χιτσκοκική τεχνική και μια σοφή σημειολογία της εκκρεμότητας, η πόλη ζωντανεύει σαν ένα δαιδαλώδες αδιέξοδο γεμάτο πόρτες, δρομάκια, σκάλες, κλειστά δωμάτια και διαδρόμους. Και όχι μόνο σε «φυσικό» επίπεδο, αφού και οι προθέσεις όλων των εμπλεκομένων κινούνται επίσης στο ημίφως, με τους φίλους να αποδεικνύονται εχθροί και αντίστροφα – ένας κόσμος με κρυφή ατζέντα και θολή πολιτική, επιπλέον ένας λαβύρινθος. Ο μεγαλύτερος όλων όμως δεν είναι παρά αυτός στον οποίο έχει παγιδευτεί η ίδια η Ιρλανδία, κάθε κίνηση της οποίας προς την εθνική ανεξαρτησία ή συμφιλίωση καταλήγει σε άλλον έναν κύκλο αίματος, οδυνηρότερο από τον προηγούμενο. Χωρίς να μετατρέπει όλα αυτά σε διδακτική αλληγορία, το βραβευμένο με Χρυσή Αθηνά στις περσινές Νύχτες Πρεμιέρας «’71» εκπλήσσει με την κινηματογραφική ωριμότητά του, αποτελώντας ένα από τα εντυπωσιακότερα σκηνοθετικά ντεμπούτα των τελευταίων χρόνων. 

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Αναχωρήσεις


 Σκηνοθεσία Yojiro Takita

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΠΕΜΠΤΗ 24 ΜΑΡΤΗ ΩΡΑ 21.00

ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Ανεργος μουσικός (Masahiro Motoki), αφήνει απογοητευμένος το Tokyo με τη σύμφωνη γνώμη της συζύγου του (Ryoko Hirosue) για επιστρέψουν στη γενέτειρά του προσβλέποντας σε μία νέα αρχή. Ψάχνοντας σε αγγελίες για δουλειά, θα πέσει πάνω σε κάποια που ζητά προσωπικό για να στελεχώσει ένα τμήμα σχετικό με 'Αναχωρήσεις'. Μόνο που οι αναχωρήσεις αυτές δεν είναι οι συνηθισμένες που ο Daigo ανέμενε ούτε η εταιρεία κάποιο ταξιδιωτικό γραφείο. Για την ακρίβεια πρόκειται για γραφείο κηδειών, όμως ο στριμωγμένος οικονομικά άνδρας θα δεχθεί τη θέση, κρυφά από τη σύζυγο, παρά την αρχική απέχθεια που νιώθει για τη φύση της νέας του απασχόλησης.
Κατάφερε τη μεγάλη έκπληξη στα  Oscars 2009, εκτοπίζοντας ανέλπιστα τα «Waltz With Bashir» και «Entre Les Murs» από το βάθρο. Όπως και να έχει, το πλήθος τον διακρίσεων που συνοδεύουν τη νέα ταινία του Yojiro Takita δεν αρκεί για να ορίσει στην ολότητά τους τα αιθέρια εκείνα συστατικά με τα οποία πραγματεύεται εις βάθος πανανθρώπινα ζητήματα.
Η αντανακλαστική ανθρώπινη αποστροφή απέναντι στο θάνατο και ό,τι τελετουργικό ή ουσιαστικό τον συνοδεύει, έρχεται να αποδοθεί σε δύο εξίσου αναπτυγμένα επίπεδα ανάγνωσης. Σε πρώτο πλάνο τίθεται η βιοποριστική ανάγκη του ήρωα, ενός ανθρώπου με βαθιά καλλιτεχνική αλλά ματαιωμένη φύση, ύστερα από τη διάλυση της ορχήστρας όπου συμμετείχε. Ο Daigo αναγκάζεται εκ των συνθηκών να μάθει μία 'τέχνη' άχαρη, παρεξηγημένη, γεμάτη από απροσδιόριστο μεταφυσικό αρνητισμό σε όποιο γεωγραφικό πλάτος κι αν τελείται. Το να τεθεί ο θάνατος και τα παρελκόμενά του σε ρεαλιστική βάση, προσεγγίζοντάς τον με ανθρωπιά και σεβασμό μέσα στη φυσική εξέλιξη της ζωής και της κοινωνίας, αποτελεί ένα σημείο στο οποίο το «Departures» θριαμβεύει.
Αλλά ακόμα και σε δεύτερο επίπεδο ο δραματουργικός πλούτος ξεχειλίζει, παραδίδοντας μας ένα συμβολικό, ταπεινό μάθημα ζωής. Προσέξτε ιδιαίτερα τον τρόπο που ο ήρωας, ύστερα από μία σοκαριστική μέρα στη δουλειά, προσπαθεί απεγνωσμένα να απομυζήσει ζωή μέσα από την αγκαλιά της γυναίκας του, κάτι που παραπέμπει ανοικτά στην κλασσική τελική σκηνή από το 'Λόγο' του Dreyer. Προκειμένου να επιτευχθεί η ζητούμενη συμφιλίωση του ήρωα με το νέο επάγγελμα, προηγείται εκείνη που άπτεται του παρελθόντος του. Ο Daigo βίωσε σε τρυφερή ηλικία την εγκατάλειψη, με τον πατέρα του να φεύγει από το σπίτι, ενώ δεν πρόλαβε να αποχαιρετήσει τη μητέρα του που τον μεγάλωσε μόνη της, όταν εκείνη πέθανε. Ως εκ τούτου, η διαχείριση του θανάτου και ό,τι σηματοδοτεί η νέα εργασία για τον ήρωα, περνάει μέσα από τους τραυματικούς ανοικτούς λογαριασμούς που άπτονται ζητημάτων απώλειας και ματαίωσης.
Μέσα από την ευαίσθητη ματιά του Yojiro Takita και υπό τους μελωδικούς ήχους του Joe Hisaishi, το «Departures» αποδεικνύεται μία βαθύτατα συναισθηματική και απρόσμενα αισιόδοξη ταινία, που προσεγγίζει το ζήτημα του θανάτου μέσα από ένα πρωτότυπο μείγμα ρεαλισμού και συμβολισμού. Αναμφίβολα πρόκειται για μία από τις πιο ιδιαίτερες προτάσεις της χρονιάς. 
Πηγή: Cinema news - Νεκτάριος Σάκκας

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

LEVIATHAN


Σκηνοθεσία: Andrey Zvyagintsev

 Πρωταγωνιστούν: Aleksey Serebryakov, 
Elena Lyadova, Roman Madyanov
Το μένος που εξαπολύει ο Zvyagintsev με την τελευταία του ταινία, το Λεβιάθαν, σε σχέση με την πολιτική της χώρας του και τις επιπτώσεις που αυτή έχει στους πολίτες της, ταρακούνησε τα μέσα. Πολλοί μίλησαν για μια ταινία αντιρωσική, ασεβή, βλάσφημη.
Η αλήθεια είναι πως ο Zvyagintsev δεν κρύβει σε καμία περίπτωση την αγανάκτησή του για τη σύγχρονη ρωσική κοινωνία, μα αυτό είναι ένα επιδερμικό επιχείρημα σε σχέση με το τι έχει να προσφέρει η νέα του ταινία. Είναι σαφής στη θέση του αναφορικά με την κατάντια της κοινωνίας, μα δεν εξετάζει φαινόμενα που ισχύουν αποκλειστικά στην περίπτωση της Ρωσίας, μα σε κάθε γωνία του κόσμου που ο καπιταλισμός και η διαφθορά του κυριεύουν.
Εκεί έρχεται και η συγγένεια με την οπτική του Tarkovsky περί της σύγχρονης κοινωνίας και της απομάκρυνσης του ανθρώπου από την ενδοσκόπηση και την αναζήτηση της πραγματικής ευτυχίας. Μέσα σε κάτι παραπάνω από δυόμιση ώρες, ο τεχνίτης σκηνοθέτης καταφέρνει να χωρέσει μια παραβολή/μετάφραση της ιστορίας του Ιώβ, τόσο με γήινες, όσο και με μεταφυσικές οπτικές.Σαν μια τραγική όπερα, που ξεκινάει με ένα οπτικοακουστικό πρελούδιο, χωρίζει τις δύο πράξεις της με ένα σύντομο ιντερλούδιο και κάνει ένα κυκλικό σχήμα με έναν επίλογο που θυμίζει την αρχή του έργου του, γνέθει ένα υφαντό με κλωστές φτιαγμένες τόσο από τις κοινωνικές όσο και από τις εσωτερικές του αναζητήσεις.

Στην παράσταση που απεικονίζει δείχνει ένα Κράτος που αφήνεται στις απολαύσεις του, μια Εκκλησία η οποία βεβηλώνει το όνομα της θρησκείας και έναν κόσμο ο οποίος, αποκαμωμένος από τα αδιέξοδά του, δε δύναται να ορθοποδήσει και, στην προσπάθειά του να βρει λίγες ανάσες ελευθερίας, συναντά μπροστά του εμπόδια που τον υπερβαίνουν. Σίγουρα υπάρχουν ψήγματα ζεστασιάς, τα οποία, όμως δε στέκονται ικανά να αναζωπυρώσουν από μόνα τους την κοινή συνείδηση και να σώσουν το ποίμνιο από τον Αρμαγεδδώνα της παραίτησής του.
Στο φόντο, αφήνει τη φύση με τη μυστηριακή της όψη να λειτουργήσει σαν ένα πλαστό σκηνικό, το οποίο εν αντιθέσει με όσα συμβαίνουν στους πρωταγωνιστές του, παραμένει απάνθρωπα όμορφο, δημιουργώντας στο θεατή μια συντριβή πολύ πιο επίπονη. Μαγεύεται από την ομορφιά και πραγματικά λυπάται που οι πρωταγωνιστές δεν μπορούν να απολαύσουν πέρα για πέρα τις χαρές που τους προσφέρονται σα θείο δώρο. Που ακόμα και η σήψη και ο θάνατος, όπως αυτός προσφέρεται από τον ξεβρασμένο σκελετό μιας φάλαινας, είναι τόσο ποιητικά δοσμένα. Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του σύγχρονου τούτου κόσμου.
Το κείμενο μπορεί να φαντάζει κρυπτικό, μα δεν παύει να συνοψίζει αυτές τις εντυπώσεις που ενσαρκώνονται στο αριστούργημα του Λεβιάθαν. Αν αφεθείτε σε αυτόν τον κόσμο, θα νιώσετε ένα ευχάριστο «ξύπνημα» απ’ όσα σας βασανίζουν. Πιο θλιμμένοι, ναι, αλλά με θέληση για σκέψη.
Φοίβος Κρομμύδας (click at life)

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Η πόλη των παιδιών


 Βραβευμένη από τη Διεθνή Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (με το βραβείο Fipresci) αλλά και από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών ως η καλύτερη ελληνική ταινία στο 52ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2011, η Πόλη των Παιδιών έρχεται και στην Πρέβεζα από την Κινηματογραφοική Λέσχη Πρέβεζας
Βραβευμένη και από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με τα βραβεία Σεναρίου, Α’ Γυναικείου Ρόλου και Οπτικών εφφέ, η Πόλη των Παιδιών του Γιώργου Γκικαπέππα ταξιδεύει στα διεθνή φεστιβάλ διαγωνιζόμενη ανάμεσα σε σημαντικές ξένες παραγωγές. Μόσχα, Μόντρεαλ, Πολωνία, Καζακστάν, Βομβάη, Μελβούρνη, Σίδνεϋ, Νέα Υόρκη, είναι οι μέχρι στιγμής σταθμοί της ταινίας στον κόσμο.
ΠΑΙΖΟΥΝ: Κίκα Γεωργίου  Άννα Καλαϊτζίδου Γιώργος Ζιόβας Μαρία Τσιμά
Ναταλία Καλημερατζή Βασίλης Μπισμπίκης Δημήτρης Κοτζιάς Υρώ Λούπη 
Λεωνίδας Κακούρης Ιωσήφ Πολυζωίδης Μιχάλης Σαράντης 


Σκηνοθεσία: Γιώργος Γκικαπέππας

Η ταινία ξετυλίγει μέσα από τέσσερις περιπτώσεις εγκυμοσύνης, τη σχέση τεσσάρων ζευγαριών μέσα στην οικονομική κρίση. Τέσσερις ερωτικές ιστορίες εξελίσσονται παράλληλα με αφορμή και κοινό γνώμονα μια υπαρκτή αλλά ανεπιθύμητη ή μια επιθυμητή αλλά ανύπαρκτη εγκυμοσύνη. Η κάμερα διεισδύει μέσα απ’ τους τοίχους των διαμερισμάτων ή βρίσκεται στη μέση ενός δρόμου στο πουθενά, για να αναδείξει την κρίση μιας εποχής που νοσεί και επηρεάζει φανερά ή υπόγεια τις σχέσεις και την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Το σενάριο του Γιώργου Γκικαπέππα, (βραβευμένο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου στα πρόσφατα βραβεία 2012) αξιοποιεί το ζήτημα του ερχομού της ζωής μέσα σε μια πόλη που δεν μπορεί ν’ αναπνεύσει. Μέσα στις σχεδόν συντριπτικά αληθινές ιστορίες της, οι ήρωες της ταινίας παλεύουν με τις πληγωμένες αγάπες και τα ανεκπλήρωτα όνειρα μέσα σε μια εποχή που τρελαίνει τους ανθρώπους. Και αν η ανωριμότητα είναι το χαριτωμένο χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας, στις περιπτώσεις των ενηλίκων είναι εντελώς καταστροφική. Οι ρόλοι μπερδεύονται, ο πανικός είναι πιο ισχυρός από τις αληθινές προθέσεις και το γκρίζο περιβάλλον, το αγχωτικό φόντο της κρίσης, μεταμορφώνεται σε μια άλλη μήτρα που μας περιβάλλει και θέλοντας και μη, μάς διαμορφώνει. 
Μετά τη σύλληψη του άντρα της, μια νεαρή έγκυος ιρακινή μετανάστης (Κίκα Γεωργίου) μένει μόνη στο διαμέρισμά της την ημέρα του τοκετού της. Ένας έλληνας γείτονάς της στη μεσοτοιχία (Ιωσήφ Πολυζωίδης), είναι ο μόνος που θα ενδιαφερθεί και τελικά θα τη βοηθήσει να γεννήσει μέσα στο ίδιο το διαμέρισμά της περιμένοντας το ασθενοφόρο. Είναι η αληθινή ιστορία μιας αγωνιώδους γέννας που κάνει το θαύμα της ζωής να μοιάζει με θρίλερ. Ο ρόλος της ιρακινής εγκύου χάρισε στην Κίκα Γεωργίου το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου στα Βραβεία 2012 της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (αλλά και το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού στις Νύχτες Πρεμιέρας 2012) και στους Γιώργο και Ρούλη Αλαχούζο, το βραβείο Οπτικών Εφφέ για την εξαιρετική δουλειά τους πάνω στην εγκυμοσύνη και στον τοκετό. 

Η Βάσω (Μαρία Τσιμά), μητέρα ενός 16χρονου παιδιού, μένει έγκυος τη στιγμή που ο γάμος της διαλύεται. Ενώ ετοιμάζεται για έκτρωση, ο άντρας της, ο Αντώνης (Γιώργος Ζιόβας), απολύεται. Το ίδιο βράδυ, ο γιος τους (Μιχάλης Σαράντης) που έχει καταλάβει τα πάντα, παίζει χαυνωμένος war games στο playstation, κλεισμένος σε έναν ερμητικά απομονωμένο κόσμο. Το επόμενο πρωί φεύγει για σχολική εκδρομή, ο Αντώνης ετοιμάζει μια βαλίτσα κι εκείνη σε πανικό του εξομολογείται την εγκυμοσύνη της ζητώντας χρόνο. Εκείνος αρνείται και φεύγει. Η Βάσω κάνει έκτρωση αλλά την ίδια ώρα, ο γιος τους βρίσκεται στο σχολικό πούλμαν του δυστυχήματος. Έτσι, το ίδιο απόγευμα στο νοσοκομείο, οι δυο γονείς θα αντιμετωπίσουν με τον πιο άγριο και τραγικό τρόπο έναν αληθινό εφιάλτη: χάνουν δυο παιδιά την ίδια μέρα.

Ένα νεαρό ζευγάρι χάνεται με το αυτοκίνητο έξω απ’ την Αθήνα. Μέσα στον εκνευρισμό τους, η Λίζα (Ναταλία Καλημερατζή) φανερώνει την εγκυμοσύνη της. 
Ο Φώτης (Βασίλης Μπισμπίκης) απαιτεί έκτρωση θεωρώντας την ανεύθυνη και συγκρούονται. Στο δρόμο συναντούν έναν παράξενο τύπο (Δημήτρης Κοτζιάς) με χαλασμένο αυτοκίνητο. Παρά την άρνησή της, ο Φώτης δέχεται να τον πάρουν. Η Λίζα ξεσπάει και οι τρεις τους μένουν ακινητοποιημένοι. Ο Τάσος, αντιλαμβάνεται την αιτία της σύγκρουσής τους και επικρίνει τον Φώτη για τον τρόπο που της φέρεται και τον προκαλεί. Ο Φώτης χάνει τον έλεγχο και ο Τάσος βγάζει όπλο. Τους οδηγεί σ’ ένα ερημικό χωράφι αποφασίζοντας να σκοτώσει έναν απ’ τους δύο και ζητάει από τον Φώτη να διαλέξει. Εκείνος κλονίζεται και ο Τάσος τους παρατάει παίρνοντας το αυτοκίνητο. Βγαίνει στην εθνική κι αρχίζει να πυροβολεί αδιάκριτα. Τη μοιραία στιγμή θα βρεθεί πίσω του το τζιπ μιας γιατρού και από το αντίθετο ρεύμα το σχολικό πούλμαν της προηγούμενης ιστορίας.

Η Ντίνα (Άννα Καλαϊτζίδου) και ο Σπύρος (Λεωνίδας Κακούρης) προσπαθούν χρόνια να κάνουν παιδί με εξωσωματική. 
Η γιατρός τους, Μαρίνα - και σύντροφος του Σπύρου στα φοιτητικά τους χρόνια (Υρώ Λούπη) , αντιμετωπίζει και τους δύο με υπομονή. Εκείνη την ημέρα, στα γενέθλια της Ντίνας, η Μαρίνα την εξετάζει και τη βρίσκει και πάλι ανήμπορη για εξωσωματική. Το ίδιο βράδυ, η Μαρίνα προσπαθεί να την πείσει να συνεχίσει αλλά η Ντίνα αρνείται συμβουλές από μια γυναίκα που δεν έχει παιδί και αναγκάζει τη Μαρίνα σε μια άβολη εξομολόγηση: έμεινε στείρα στην τελευταία από τις εκτρώσεις που είχε κάνει με τον Σπύρο. Εκείνος χάνει τον έλεγχο και η Ντίνα βρίσκεται ανάμεσα σε μια θαμμένη σύγκρουση του πρώην ζευγαριού για την απόκτηση παιδιού και ξεσπάει. Την επομένη, η Μαρίνα θα βρεθεί στην εθνική πίσω από το αυτοκίνητο του Τάσου.

Τα βραβεία της ταινίας 


FIPRESCI PRIZE (The International Federation of Film Critics)
52Ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2011

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ (Π.Ε.Κ.Κ. Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου) 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2011

3 ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2012
Σεναρίου (Γιώργος Γκικαπέππας)
Α’ Γυναικείου Ρόλου (Κίκα Γεωργίου)
Οπτικών εφφέ (Γιώργος & Ρούλης Αλαχούζος)

Η ταινία ήταν υποψήφια για συνολικά 5 βραβεία (Καλύτερης ταινίας, Σεναρίου, Πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, Α’ Γυναικείου Ρόλου και Οπτικών εφφέ)

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2012
Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού (Κίκα Γεωργίου)

FESTIVALS
52nd THESSALONIKI INTERNATIONAL FILM FESTIVAL 2011, Greece
Official Selection (Greek Section)

34th MOSCOW INTERNATIONAL FILM FESTIVAL 2012, Russia
Official Selection (Competition)

MONTREAL WORLD FILM FESTIVAL 2012, Canada
Official Selection (Focus on World Cinema Section)

8th EURASIA INTERNATIONAL FILM FESTIVAL , Kazakhstan

Official Selection (Competition)

2nd ARS INDEPENDENT KATOWICE 2012, Poland
Official Selection (Competition) 

14th MUMBAI FILM FESTIVAL 2012, India 
Official Selection (“Above the Cut” competition) 

AUSTRALIA GREEK FILM FESTIVAL 2012, Australia
Official Selection (Competition) 

5th NYC GREEK FILM FESTIVAL 2012, New York, USA 
Official Selection 

Πηγή: http://www.skai.gr/news/culture/article/213877/i-poli-ton-paidion-mia-poluvraveumeni-tainia-/#ixzz41vQrvFjy