ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας και η Πρεσβεία της Ισπανίας στην Αθήνα

παρουσιάζουν στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΚΥΚΛΟΣ: ΒΡΑΒΕΙΑ ΓΚΟΓΙΑ ΣΕ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ

8.00 μ.μ. Solas (Γυναίκες μόνες), Benito Zambrano, 1999, 98’

      Η Ρόσα είναι μια απλή γυναίκα από χωριό και επισκέπτεται την άνεργη και αλκοολική κόρη της που μένει μόνη της στη Σεβίλλη. Όσο ανακαλύπτει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κόρη της, δημιουργεί φιλική σχέση μ’ ένα μοναχικό και προσηνή υπερήλικα. Η ταινία βραβεύτηκε με 4 Γκόγια, δεύτερου γυναικείου ρόλου (Μαρία Γαλιάνα), πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού  (Κάρλος Άλβαρεθ-Νοβόα), πρωτοεμφανιζόμενης ηθοποιού (Άνα Φερνάντεθ) και καλλίτερου πρωτότυπου σεναρίου.

10.00 μ.μ. El Bola («Ο Μπαλας»), Achero Mañas 2000, 90’

      Ο μόλις δωδεκάχρονος Πάμπλο, με το παρατσούκλι «Ο Μπάλας» (“El Bola”), ζει σ’ ένα οικογενειακό περιβάλλον συγκρούσεων και βίας. Γνωρίζοντας τον Αλφρέντο, ένα νέο συμμαθητή του, έρχεται σε επαφή με μια άλλη οικογενειακή πραγματικότητα και βρίσκει το θάρρος να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του. Βραβεύτηκε με 3 Γκόγια: καλλίτερης ταινίας, πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού (Χουάν Χοσέ Μπαγιέστα) και καλλίτερου πρωτότυπου σεναρίου.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ LUIS GARCÍA BERLANGA*

8.00 μ.μ. El verdugo (Ο δήμιος) 1963, 87’

Ο Χοσέ Λουίς, υπάλληλος γραφείου κηδειών, σχεδιάζει να μεταναστεύσει στη Γερμανία, για να γίνει καλός μηχανικός αυτοκινήτων. Η φιλενάδα του η Κάρμεν, είναι κόρη του Αμαδέο που είναι δήμιος. Όταν ο Αμαδέο τους πιάνει στα πράσα, τους υποχρεώνει να παντρευτούν. Επειδή οι νιόπαντροι έχουν οικονομικές δυσκολίες, ο Αμαδέο, που κοντεύει να πάρει σύνταξη, πείθει τον Χοσέ Λουίς να διεκδικήσει τη θέση που θ’ αφήσει κενή κι έτσι ν’ αποκτήσει το δικαίωμα να πάρει και σπίτι. Με τις πιέσεις της οικογένειας, ο Χοσέ Λουίς δέχεται την πρόταση του πεθερού του, πεπεισμένος ότι αποκλείεται να ασκήσει τόσο επαίσχυντο επάγγελμα.

10.00 μ.μ. La vaquilla (Ο μικρός ταύρος), 1985, 116’

Στο μέτωπο του ισπανικού εμφύλιου, τα μεγάφωνα του εθνικού στρατού αναγγέλλουν μια γιορτή σε κάποιο κοντινό χωριό, όπου θα γίνει μια ταυρομαχία. Μερικοί στρατιώτες του δημοκρατικού στρατού αποφασίζουν να παρεισφρήσουν στο εχθρικό έδαφος για να κλέψουν τον ταύρο σε μια προσπάθεια να βρουν τροφή και να μην αφήσουν τον εχθρό να κάνει τη γιορτή.

* Ο Λουίς Γκαρθία Μπερλάνγκα γεννήθηκε στη Βαλένθια το 1921 και το 1947 εισήχθη στο Ινστιτούτο Κινηματογραφικών Ερευνών και Εμπειριών της Μαδρίτης.

Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται από την καυστική ειρωνεία και την πικρή σάτιρα για τις διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις της Ισπανίας της εποχής του. Κατά την περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο εντυπωσίασε με την ικανότητά του να εξαπατά έξυπνα την λογοκρισία της εποχής με καταστάσεις και διαλόγους όχι πολύ ξεκάθαρους, που όμως έκρυβαν μια πραγματικά ευφυή δεύτερη ανάγνωση. Σ’ αυτόν και στον Αντόνιο Μπαρντέμ, αποδίδεται η ανανέωση του ισπανικού κινηματογράφου.

Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία και διακρίσεις στα σημαντικότερα φεστιβάλ κινηματογράφου (Καννών, Βενετίας, Μόντρεαλ, Βερολίνου).

Πέθανε τον Νοέμβριο του 2010 σε ηλικία 89 ετών.

Όλες οι ταινίες έχουν υποτίτλους στα ελληνικά.

Η είσοδος είναι ελεύθερη

6Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Ο ΔΗΜΟΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ:

6Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΓΑΛΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
2 - 3 - 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ (Πρώην ΟΑΣΗ)
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Παρασκευή 2 Μαρτίου ώρα 21.00 «Οι απίστευτες περιπέτειες της Αντέλ»

Σάββατο 3 Μαρτίου ώρα 19.00 «Τα ομορφόπαιδα» ταινία για έφηβους
ώρα 21.00 «Μικρά αθώα ψέματα»
Κυριακή 4 Μαρτίου ώρα 12.00 «Αρθουρ 3: Ο πόλεμος των δύο κόσμων» παιδική ταινία
ώρα 21.00 «Βίλα Αμαλία»

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

Προβάλλεται στις 5 Μαρτίου 2012 στη Θεοφάνειο 8-10 και 10-12

 

Σκηνοθεσία: Στέφαν Κομαντάρεφ

Πρωταγωνιστούν: Μίκι Μανόλοβιτς, Κάρλο Λιούμπεκ

Έπειτα από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο Άλεξ δεν μπορεί να θυμηθεί ούτε ποιο είναι το όνομά του. Για να μπορέσει να του επαναφέρει τη μνήμη, ο παππούς του ο Μπάι Νταν ταξιδεύει στη Γερμανία προκειμένου να οργανώσει ένα ταξίδι στο παρελθόν, ένα ταξίδι μνημών πίσω στη χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Βουλγαρία, 1980. Σύννεφα «γεμίζουν» τα μέχρι τότε ειδυλλιακά παιδικά χρόνια του Άλεξ, ο οποίος ζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Η τοπική αστυνομία πιέζει τον πατέρα του να κατασκοπεύσει και να καταδώσει τον πεθερό του, τον Μπάι Νταν, που είναι ο βασιλιάς του ταβλιού στην περιοχή. Η οικογένεια πολύ γρήγορα αποφασίζει να μεταναστεύσει στη Δύση για να γλιτώσει από όλα αυτά. Είκοσι πέντε χρόνια μετά ο Άλεξ βρίσκεται στο νοσοκομείο μετά από ένα βαρύ τροχαίο, στο οποίο σκοτώθηκαν και οι δυο του γονείς. Εκεί πηγαίνει να τον βρει ο παππούς του, που θέλει να τον βοηθήσει. Ενώ «ταξιδεύουν» διαμέσου του χρόνου και του τόπου, διασχίζουν τη μισή Ευρώπη παίζοντας τάβλι, το πιο απλό και συνάμα περίπλοκο από όλα τα παιχνίδια. Αυτή η καθημερινότητα βοηθά τον Άλεξ να συνειδητοποιήσει ποιος είναι, καθώς το τάβλι μπορεί να ξεκλειδώσει όλο του το παρελθόν.
Ο Άλεξ βγαίνει από το νοσοκομείο, επιστρέφει στη Βουλγαρία, ανακτά τη μνήμη του και πλέον ζει όπως πάντα ήθελε. Με αφορμή ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, μετά από το οποίο ο Άλεξ δεν μπορεί να θυμηθεί ούτε το όνομά του, ο σκηνοθέτης Στέφαν Κομαντάρεφ φτιάχνει μια αλληγορία για την επιβίωση σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς με σύμβολο το τάβλι - εξαιρετικά χιουμοριστική ιδέα που λειτουργεί ως συνοδευτική επωδός σε ένα πρωτότυπο road movie. Για να μπορέσει να του επαναφέρει τη μνήμη, ο παππούς του, ο Μπάι Νταν, ταξιδεύει στη Γερμανία προκειμένου να οργανώσει ένα ταξίδι στο παρελθόν, πίσω στη χώρα που γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Η ταινία μιλάει για τις ρίζες, τη μετανάστευση, την αμνησία της κουλτούρας και τη σημασία της μνήμης με όρους φιλικούς και οικεία βαλκανικούς, χωρίς υπερβολές και φολκλορικά τερτίπια. Ουσιαστικά απολαυστική.

Η επίσκεψη της μπάντας του Εράν Κολιρίν

Προβάλλεται 20 Φεβρουαρίου στη Θεοφάνειο ώρες 8-10 και 10-12

Πολύ λίγες φορές ο κινηματογράφος με πολύ λίγα πράγματα καταφέρνει να γίνει τόσο μεστός και αποτελεσματικός, όσο στην ταινία του Εράν Κολιρίν, «Η Επίσκεψη της Μπάντας». Φέρνω στο νου μου ταινίες του Ζακ Τατί. Κάπου εκεί πρέπει να τοποθετήσουμε και τον Ισραηλινό σκηνοθέτη. Ο οποίος διαθέτει -και αυτός - μεγάλη παρατηρητικότητα και αυστηρό χιούμορ!

Μια αιγυπτιακή μπάντα φτάνει στο Ισραήλ για να λάβει μέρος σε μια τελετή. Επειδή κανένας δεν την περιμένει και πουθενά δεν υπάρχει μια επιγραφή στα αραβικά, παρότι ο μισός πληθυσμός του Ισραήλ είναι αραβόφωνος, η μπάντα χάνεται στην έρημο! Χωρίς να το καταλάβει βρίσκεται σε μια μικρή πόλη - χωριό. Εκεί, για καλή της τύχη, θα ανταμώσει το ίδιο «χαμένους», το ίδιο «ξεχασμένους» ανθρώπους, ισραηλίτες αυτή τη φορά.

Δυο «προαιώνιοι» εχθροί θα ανακαλύψουν ότι τίποτε, τελικά, δεν τους χωρίζει. Αντίθετα, η σχεδόν ενιαία κουλτούρα, οι σχεδόν ενιαίες παραδόσεις και συνήθειες, αλλά, πάνω απ' όλα, η τρυφερότητα και η ανάγκη για επικοινωνία, για κατανόηση και για αγάπη, αλλά και η μουσική, τους ενώνει! Μέσα από διάφορα κωμικά και τρυφερά επεισόδια, τα μέλη της μπάντας και οι κάτοικοι του χωριού θα γίνουν ένα! Τόσο πολύ που όταν φτάσει η στιγμή του αποχωρισμού να υπάρχει μεγάλη συγκίνηση. Η οποία μεταφέρεται και στο θεατή!

Τρυφερή και ανθρώπινη ταινία. Η οποία, επί πλέον, διαθέτει και ...στιλ! Πράγματι η φόρμα της ταινίας είναι σχεδόν μοναδική! Μακριά και αργά πλάνα. «Εξεζητημένες» θέσεις της μηχανής. Εξαιρετικά γαλάζια κοστούμια της μπάντας. Φάτσες και χώροι που γράφουν. Πολύ καλές ερμηνείες!

Παίζουν: Ρόνιτ Ελκαμπέζ, Σασόν Γκαμπάι, Σχλόμι Αβραάμ, Σαλέχ Μπακρί, κ.ά.

Το Φεστιβάλ Δράμας ταξιδεύει στην Πρέβεζα

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράµας αναγνωρίζοντας την ανάγκη για την περαιτέρω προβολή της µικρού µήκους εντάσσει στον ετήσιο προγραµµατισµό του τη διοργάνωση προβολών ταινιών µικρού µήκους σε πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού.                               

Εδώ και δεκαεπτά χρόνια, οι βραβευµένες και διακριθείσες ταινίες του ετήσιου Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράµας, εντάσσονται σ' ένα «µακρύ ταξίδι» επαφής µε το κινηµατογραφόφιλο κοινό, που κάθε χρόνο αποδεικνύει το ολοένα και µεγαλύτερο ενδιαφέρον του για το «µικρό». Η Γερµανία, η Αίγυπτος, η Κύπρος, η Σερβία, η Ιταλία, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, καθώς και 60 πόλεις της ελληνικής περιφέρειας έχουν αποτελέσει σταθµούς, λιµάνια και προορισµούς του ταξιδιού του Φεστιβάλ Δράµας.

Η θέση του Φεστιβάλ Δράµας στο εγχώριο κινηµατογραφικό τοπίο, ως το κορυφαίο φεστιβάλ στο είδος του, αλλά και η διεθνής του αναγνώριση συµβάλλουν σηµαντικά στην επιτυχία των «ταξιδιών» του, που καίριο σκοπό έχουν την προβολή και διάδοση του έργου των νέων κινηµατογραφιστών.

Ευχόµαστε στους φίλους θεατές κινηµατογραφόφιλους καλή θέαση!

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας παίρνει τη σκυτάλη και παρουσιάζει τις βραβευμένες ταινίες στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας στις 17 και 18 Φεβρουαρίου ώρα 8.00 μ.μ.

Με την ευκαιρία της πρόσφατης βράβευσης των ταινιών μικρού μήκους του 6^ου Δημοτικού Σχολείου Πρέβεζας και του 2^ου Λυκείου Πρέβεζας στο μαθητικό τμήμα του φεστιβάλ Artfool στη Λάρισα θα προβληθούν εκτός προγράμματος οι ταινίες αυτές παρουσία των δημιουργών τους.

Καλούμε τις σχολικές κινηματογραφικές ομάδες, όσους αγαπούν τον κινηματογράφο και ασχολούνται με τη δημιουργία, όλο το σινεφίλ κοινό της Πρέβεζας να πλαισιώσουν και να τιμήσουν με την παρουσία τους την προσπάθειά μας

Το Φεστιβάλ Δράμας

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας

Ένας χωρισμός-Την Δευτέρα 13/2 8.00 και 10.00 στη Θεοφάνειο

Εμεινα με το στόμα να χάσκει σαν παλιάλογο. Από το Ιράν; Από το Ιράν. Ούτε ηθογραφία ούτε τριτοκοσμική κλάψα είναι. Το ίδιο περιστατικό θα μπορούσε να συμβεί από τη Νέα Υόρκη μέχρις εδώ. Το λένε «Ενας χωρισμός», και σε όλα τα επίπεδα είναι αριστοτεχνικό!

Δέκα με τόνο η σκηνοθεσία. Δέκα με τόνο το σενάριο. Δέκα με τόνο η φωτογραφία. Δέκα με τόνο το ντεκουπάζ. Δέκα με τόνο η ρυθμολογία. Δέκα με τόνο οι ερμηνείες. Ολων. Τα δύο μικρά κορίτσια βάζουν τα γυαλιά σε όλες τις μεγάλες κυρίες. Υποκλίνομαι στον μεγιστοτεράστιο Ασγκάρ Φαραντί. Που πριν δύο χρόνια μας είχε ευλογήσει μ' ένα επίσης αριστοτεχνικό αντίδωρο, που το έλεγαν «Τι απέγινε η Ελι».

Για να καταλάβετε τον ενθουσιασμό μου, τον οποίο μοιράζομαι με την Κριτική Επιτροπή του Φεστιβάλ Βερολίνου 2011, η οποία απένειμε στον Φαραντί και Χρυσή Αρκτο καλύτερης ταινίας και τα δύο βραβεία ερμηνειών (γυναικείας - ανδρικής) σε όλους τους πρωταγωνιστές, για να καταλάβετε, λοιπόν, από το πρώτο πλάνο μέχρι το τελευταίο λεπτό, κρατιόμουν από τα χέρια της πολυθρόνας μου σαν νά 'βλεπα θρίλερ χιτσοκοκικό!

Η ιστορία πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε δύο οικογένειες. Που μέσα σ' έναν κυκεώνα αντιφάσεων, ανακρίσεων, κοινωνικών συγκρούσεων και σφραγισμένων μυστικών καταλήγουν σε πόλεμο φρικτό. Η πρώτη, από το μικρομεσαίο στρώμα. Οι δύο σύζυγοι χωρισμένοι. Ενδιαμέσως ο ανήμπορος από Αλτσχάιμερ πατέρας του συζύγου και μια δωδεκάχρονη, σιωπηλή και ταυτόχρονα γεμάτη σοφία και αξιοπρέπεια κόρη.

Η δεύτερη οικογένεια από την κατώτερη τάξη. Γυναίκα, άντρας και μια μικρή, πολύ μικρή κόρη. Απίστευτη σε ήθος και καταλυτική ειλικρίνεια. Ανεργος ο πατέρας. Η μάνα ταλαιπωρημένη, τρομοκρατημένη αλλά από σεμνότητα και εγκράτεια φτιαγμένη. Εκείνη λοιπόν αποφασίζει, προφανώς κρυφά από τον άντρα της, να ξεσκατίζει τον πατέρα του μικρομεσαίου που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν μια μέρα ο μικρομεσαίος καταφθάνει νωρίς στο σπίτι του και έντρομος βλέπει τον πατέρα του ημιθανούς σωριασμένο στο πάτωμα και κοντά σ' αυτό αντιλαμβάνεται ότι έχουν κλαπεί μερικά λεφτά. Ποιος ο ένοχος; Φυσικά η... φιλιππινέζα. Γι' αυτό την σπρώχνει και την διώχνει αλλά εκείνη ορκίζεται ότι δεν έχει κλέψει μισή δεκάρα.

Ομως την επόμενη μέρα μαθαίνει ότι από το σπρώξιμο η γυναίκα απέβαλε πάνω στον τέταρτο μήνα και πως αυτός ως σχεδόν δολοφόνος κινδυνεύει να αρπάξει μερικά χρόνια φυλακή. Τι έγινε; Ποια η αλήθεια; Ποιο το ψέμα; Μπας και είναι σκευωρία των δύο φτωχών να τον εκβιάσουν και να του αρπάξουν ζεστό και μπόλικο χρήμα; Μπας και εκείνος ως ανώτερος ταξικά συμπεριφέρθηκε ως κτήνος σε μια ανύμπορη γυναικεία ύπαρξη; Μπας και κάτι άλλο συμβαίνει που ξεπερνάει όλα αυτά;

Ετσι αρχίζουν οι κόντρες. Ετσι φουλάρει, αργά αλλά σταθερά ο μηχανισμός του θρίλερ. Ετσι ξεδιπλώνονται μπροστά μας οι χαρακτήρες. Ετσι αποκαλύπτονται φόβοι, ανασφάλειες, ενδοοικογενειακές αντιπαλότητες, όλα όσα συγκροτούν και ταυτόχρονα διαρρηγνύουν τον ιστό μιας οικογένειας. Ετσι απ' αυτό το περιστατικό ξεφλουδίζει ο Φαραντί με επιδεξιότητα και δραματουργία μοναδική μια ολόκληρη κοινωνία, έναν κόσμο, όλους εμάς. Για να το πω πιο απλά. Τέτοιες ταινίες μία κάθε δύο χρόνια. Και αν! Βαθμοί=10

 

Δημήτρης Δανίκας

Ταξίδι στα Κύθηρα

 Κριτική του Νίνου Φένεκ Μικελίδη από το Αθηνόραμα της 11/10/1984


Ένας σκηνοθέτης ψάχνει για έναν ηθοποιό που θ' αναπαραστήσει σ’ ένα έργο του
 τον πρόσφυγα που επιστρέφει στην Ελλάδα ύστερα από μακροχρόνια διαμονή στη
Σοβιετική Ένωση. Σιγά σιγά η ιστορία αυτή, του έργου µέσα στο έργο, θ' αρχίσει να
παίρνει µορφή, τα διάφορα πρόσωπα γύρω από τον σκηνοθέτη θ' αρχίσουν να
παίζουν διάφορους ρόλους στη δεύτερη αυτή ιστορία. Ο πολιτικός εξόριστος θα
επιστρέψει στο χωριό του και θα συγκρουστεί µε τους συγχωριανούς του γιατί δεν
θέλει να πουλήσει το κτήµα του, η αστυνομία θα επέμβει και θα προσπαθήσει να τον
στείλει πίσω στον τόπο της εξορίας ...
Στην νέα του αυτή ταινία ο δημιουργός του «θιάσου» και του «Μεγαλέξανδρου»
καταπιάνεται µ' ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβληµα (τον επαναπατρισμό των
πολιτικών προσφύγων) για να µας µιλήσει ξανά για την Ιστορία και την ελληνική
πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά ένα στιλ όπου τα πλάνα γίνονται πιο
σύντοµα κι η συγκίνηση παραµερίζει ορισμένες φορές το µυαλό και τη στεγνή
διανόηση για να αγγίξει την ίδια την καρδιά. Ο Μάνος Κατράκης, στον τελευταίο
του ρόλο, είναι επιβλητικός αλλά και συγκινητικός στο ρόλο του πρόσφυγα που
 έρχεται αντιµέτωπος µε µια σκληρή, σχεδόν απάνθρωπη πραγματικότητα, ο
 οπερατέρ Γιώργος Αρβανίτης φτιάχνει εικόνες πραγματικά αξέχαστες κι η Ελένη
 Καραΐνδρου συνθέτει µια µουσική που σχολιάζει µε τον καλύτερο τρόπο το κλίµα
 αλλά και τις καταστάσεις. Η ταινία κέρδισε το βραβείο σεναρίου της κριτικής
 επιτροπής κι εκείνο της καλύτερης ταινίας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών
Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Φεστιβάλ Καννών.




Η ταινία θα προβληθεί στις 6/2/2012 ώρα 8.30 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Πρέβεζας

Για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

«Χωρίς όνειρο δεν ζεις, απλά επιβιώνεις»
Θόδωρος Αγγελόπουλος

Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας εκφράζει την οδύνη της για τον αδόκητο χαμό του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη και δημιουργού Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Αν και έχει περάσει ήδη στην αιωνιότητα, με το έργο που μας κληροδότησε, οι μέρες που θα περάσουμε χωρίς αυτόν θάναι φτωχότερες για την Ελλάδα, που τόσο αγάπησε, για την Ελλάδα του Πολιτισμού.  
Ενός Πολιτισμού που υποφέρει βάναυσα καθώς η χώρα οδηγείται στην χειρότερη κρίση που γνώρισε ποτέ. Και ο θάνατος του Αγγελόπουλου, πάνω στην ώρα που γύριζε την τελευταία του ταινία γι’ αυτήν ακριβώς την κρίση, σημαδιακά υποδηλώνει με τον πιο τραγικό τρόπο το αδιέξοδο που βαδίζουμε…
«Θα σχολιάζω τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας με το έργο μου» είχε πει για την ταινία, που δεν πρόλαβε να τελειώσει. Πάντα αυτό έκανε άλλωστε. Το έργο του ήταν στρατευμένο στην αναζήτηση της αλήθειας, καθώς προσπαθούσε να απαντήσει στα μεγάλα γιατί της μετεμφυλιακής ιστορίας της Ελλάδας.
Αφηγήθηκε τις ιδέες του, τις απόψεις του  και τα όνειρά του με τον δικό του τρόπο, μεταφέροντας τη δύναμη της ποίησης στις εικόνες του.
Άνοιξε νέους δρόμους στην Τέχνη του Κινηματογράφου, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση, που του έδινε το δικαίωμα να μπορεί να χτίζει ένα ολόκληρο χωριό για τις ανάγκες μιας ταινίας και μετά να το γκρεμίζει.
Δυστυχώς στην Ελλάδα το έργο του δεν έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης. Πολλοί απαίδευτοι δεν κατανόησαν και λοιδόρησαν το ύφος της κινηματογραφικής του γλώσσας. Τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.
Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει θα είναι μαζί του στην αναζήτηση της άλλης θάλασσας, όσα μετέωρα βήματα κι’ αν πρέπει να κάνει ακόμα.
Η Κινηματογραφική Λέσχη Πρέβεζας υπηρετώντας ακριβώς αυτούς τους στόχους και συνεχίζοντας ένα δύσκολο δρόμο, καλεί τους Πρεβεζάνους τη Δευτέρα 6 Φλεβάρη να τιμήσουμε τη μνήμη του με το
Ταξίδι στα Κύθηρα
Η προβολή θα γίνει στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας ώρα 8.30 μ. μ. με ελεύθερη είσοδο. 

Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας και πάλι Άνοιξη

  
Προβάλλεται στις 30/1/2012 8.00 μ.μ και 10.00 μ.μ στη Θεοφάνειο

Αν ο κινηματογραφος ειναι τεχνη, τοτε νομιζω (αν και υποκειμενικο βεβαια) οτι αυτη η ταινια αποτελει ενα πραγματικο αριστουργημα. Το θεμα της ταινιας ειναι η ζωη σε εναν βουδιστικο ναο στο μεσο μια λιμνης που πλαισιωνεται απο ενα δασος απιστευτης ομορφιας. Η ζωη περνα και οι εποχες διαδεχονται η μια την αλλη, ο μικρος ηρωας μας και ο δασκαλος του, που ζουν μαζι στον ναο, μεγαλωνει σιγα σιγα. Το φιλμ μιλαει για την πορεια της ζωης, για τον κυκλο των εποχων και τον κυκλο της ζωης. Γεννηση, παιδικη ηλικια, ενηλικιωση, ωριμοτητα, γηρας, θανατος. Ολα αυτα διαδεχονται το ενα το αλλο, καθως το μικρο παιδακι μπαινει στην ζωη, πονα, ερωτευεται, παθιαζεται, εγκληματει, υποφερει, μετανιωνει, λυτρωνεται, γινεται πιο σοφος κοκ. Ολες οι φασεις του ανθρωπου περναν μπροστα απο την καμερα χωρις πολλα λογια, πλαισιωνονται με διακριτικη μουσικη μου προκαλει τον στοχασμο, προβληματιζει..

Οι διαλογοι ειναι λιγοστοι, δεν χρειαζονται και πολλοι ετσι και αλλιως. Η εικονα και οι χαρακτηρες δειχνουν αυτο που πρεπει να δειχτει. Ολα τα αλλα ειναι περιττα. Τα λογια λιγο ωφελουν, η ζωη προχωρα και εμεις μαζι της. Μεσα σε ενα εξαισιο μειγμα χρωματων της φυσης στην παροδο των εποχων ξεδιπλωνεται η μαγεια της φωτογραφιας, η φυση φορα, σε καθε εποχη τα καλα της. Τα σκηνικα ειναι μυθικης ομορφιας, και ο ανθρωπος ειναι σε αμεση επαφη μαζι της, μακρια απο τον πολιτισμο, μονος του κοντα στην ουσια της υπαρξης. Κανενας ιδεαλισμος δεν υπαρχει στο φιλμ, η ζωη εμφανιζεται οπως ειναι, αλλοτε με το προσωπο του πονου και της απογνωσης, αλλοτε της χαρας και της ευτυχιας αλλα παντοτε οπως πραγματικα ειναι. Για εμενα το φιλμ αποτελει εναν υμνο στην ομορφια της ζωης, με ολα αυτα που περιεχει, σημαινει αποδοχη της ζωης οπως ακριβως ειναι, καθολικα, ολοκληρα, με πληρη επιγνωση των καλων και ασχημων στιγμων.

Νομιζω οτι ειναι απο τα λιγα φιλμ που πραγματικα ενω αποδεχεται την ματαιοτητα της ζωης, ως ενος αεναου κυκλου, χωρις αρχη και τελος, χωρις ιδιαιτερο νοημα, ταυτοχρονα υμνει και την ζωη ως κατι απολυτα ομορφου, κατι χωρις συγκριση, κατι απαραμιλλου. Με αυτον τον τροπο καταφερνει να παντρευει τα ασυμβατα: μηδενισμο και πληρη καταφαση για την ζωη, για την χαρα του να ζεις και να περνας απο ολα τα σταδια, καλα και ασχημα, ευχαριστα και δυσαρεστα. Αποτελει ενα ταξιδι προς τα μεσα, προς τον εαυτο μας, δεν δινει απαντησεις αλλα προβληματιζει...

http://alchemist32.blogspot.com

Με κομμένη την ανάσα (A bout de souffle)

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ 

About de souffle. Γαλλία, 1959. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Ηθοποιοί: Ζαν-Πολ Μπελμοντό, Τζιν Σίμπεργκ. 89'

*****

Στο Παρίσι, ένας νεαρός γκάνγκστερ προδίδεται στην αστυνομία από την Αμερικανίδα φίλη του. Μια συνηθισμένη γκανγκστερική ιστορία μετατρέπεται σε μια πρωτότυπη, επαναστατική ταινία, από τις πιο αντιπροσωπευτικές που μας έδωσε η γαλλική νουβέλ βαγκ.

Η ταινία που έσπασε τους περισσότερους κανόνες τής μέχρι τότε κινηματογραφικής γλώσσας, ορόσημο στη δημιουργία ενός μετα-μοντέρνου κινηματογράφου, που επέβαλε με το ανατρεπτικό, άναρχο στιλ της η «νουβέλ βαγκ», μια ομάδα κριτικών γύρω από το γαλλικό περιοδικό «Κινηματογραφικά τετράδια», στην οποία συμμετείχαν οι Φρανσουά Τριφό, Κλοντ Σαμπρόλ, Ερίκ Ρομέρ, Ζακ Ριβέτ και Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

Η ιστορία της ταινίας ήταν βασισμένη σε μια αληθινή είδηση των εφημερίδων, που έγραψε για τον Γκοντάρ ο Τριφό, όπου ένας ασήμαντος γκάνγκστερ πυροβολεί έναν αστυνομικό και κρύβεται στο σπίτι μιας φίλης του, η οποία τελικά τον προδίδει. Πρόκειται για μια απλή συνηθισμένη ιστορία, που ο Γκοντάρ χρησιμοποιεί για να φτιάξει μια ταινία-φόρο τιμής στις αμερικανικές γκανγκστερικές, χαμηλού κόστους, ταινίες (η ταινία είναι αφιερωμένη στην ειδικευμένη στα μπι-μούβις εταιρεία Monogram), με ένα νεαρό Ζαν-Πολ Μπελμοντό να συνθέτει το ρόλο του με βάση εκείνο του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τη με κοντά μαλλιά και αγορίστικη εμφάνιση βαμπ της Τζιν Σίμπεργκ, στο ρόλο της Αμερικανίδας φιλενάδας του που πουλά το New York Herald Tribune στο Σαν Ελιζέ, να συμβολίζει μια πλευρά της αμερικανικής κουλτούρας του 20ού αιώνα. Με την πρώτη του αυτή κιόλας ταινία, ο Γκοντάρ κατάφερε να φτιάξει ένα εντελώς πρωτότυπο, δοσμένο με φαντασία έργο, χρησιμοποιώντας ένα προσωπικό, ελλειπτικό στιλ, που ανέτρεπε τη μέχρι τότε γνωστή κινηματογραφική γλώσσα. Ενα στιλ με αυτοσχέδιες σκηνές, γυρισμένες με την κάμερα στο χέρι (με τη μαυρόασπρη φωτογραφία του Ραούλ Κουτάρ να συλλαμβάνει την υφή του σύγχρονου κόσμου μας), με γρήγορες, ανακόλουθες αλλαγές πλάνων, με πρωτότυπο μοντάζ και επικαλυπτόμενο διάλογο, που έδιναν στην ταινία έναν απότομο ρυθμό, συγγενικό μ' εκείνο της μουσικής τζαζ ή του κολάζ στη ζωγραφική. Ταυτόχρονα μια ταινία που σχολιάζει τον κόσμο μας (σε μια σκηνή βλέπουμε την παρέλαση Ντε Γκολ - Αϊζενχάουερ στα Ηλύσια Πεδία), αλλά και τον ίδιο τον κινηματογράφο με τα μελό και τα θρίλερ του, και μας δείχνει πώς, τόσο από τη δεκαετία του '60 ώς την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, τα πάντα περνούν και, συχνά διαμορφώνονται, μέσα από την εικόνα: η πολιτική, η λογοτεχνία, και η ίδια η ζωή. 

Την Δευτέρα 23 Ιανουαρίου ώρα 20.30 στη Θεοφάνειο