Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

THE FLORIDA PROJECT


Διάρκεια 115'
Σκηνοθεσία: Σον Μπέικερ
Ηθοποιοί: Γουίλεμ Νταφόε,Μπρούκλιν Πρινς,Μπρίνα Βίναϊτ

Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Β’ Ανδρικού (Γουίλεμ Νταφόε)
Υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου (Γουίλεμ Νταφόε).

Λίγο έξω από το Ορλάντο και δίπλα στην Ντίσνεϊλαντ, η 6χρονη Μούνι μεγαλώνει σε ένα μοτέλ μαζί με την άνεργη 22χρονη μητέρα της, η οποία δυσκολεύεται να πληρώσει το εβδομαδιαίο νοίκι. Ανάλαφρη όσο και ρεαλιστική ματιά σε μια κοινωνικά αποκλεισμένη Αμερική μέσα από μια ολόφρεσκη ιστορία ενηλικίωσης.

Δημιουργός με προσωπική ματιά, πιστή στην do-it-yourself ελευθερία τού (πραγματικά) ανεξάρτητου σινεμά, ο 46χρονος Σον Μπέικερ («Take Out», «Prince of Broadway») έγινε ευρύτερα γνωστός με το προπέρσινο «Tangerine», μια πρωτότυπη δραμεντί με ηρωίδα μια transgender που γυρίστηκε με ένα iPhone 5S. Μετανάστες, έφηβοι των λαϊκών συνοικιών και άνθρωποι της εργατικής τάξης, αυτοί είναι οι ήρωες των ταινιών του – losers του αμερικανικού ονείρου όπως η Χέιλι. Μια ασυμβίβαστη 22χρονη η οποία προσπαθεί, μέσα από δουλειές του ποδαριού που σπάνια ακολουθεί τους κανόνες τους, να μεγαλώσει μόνη την 6 ετών κόρη της Μούνι (φάτσα της χρονιάς η Μπρούκλιν Πρινς). 

Οι δυο τους ζουν προσωρινά στο δωμάτιο του μοτέλ «Magic Castle» στα προάστια του Ορλάντο, βαμμένο στα φωτεινά χρώματα της παρακείμενης Ντίσνεϊλαντ. Η Χέιλι­ αγαπάει τη Μούνι, διασκεδάζει με ένα σωρό χαρωπές «ανοησίες» μαζί της, αλλά θέλει κι εκείνη να ζήσει τη ζωή της σαν ένα μεγάλο παιδί. Έτσι, είτε για να ξεσκάσει είτε για να δουλέψει (συχνά ως στρίπερ), την αφήνει να παίζει επί ώρες με τα άλλα παιδιά του μοτέλ, με τον επιστάτη Μπόμπι (ο Γουίλεμ Νταφόε τού χαρίζει μια ολοζώντανα καλόκαρδη αυστηρότητα) να αντικαθιστά για τη μικρή την απούσα πατρική φιγούρα.

Ο Μπέικερ ξεδιπλώνει μια τυπική ιστορία ενηλικίωσης και μάλιστα διπλής, καθώς οι περιπέτειες αυτού­ του καλοκαιριού θα φέρουν τις Μούνι και Χέιλι ένα βήμα μακρύτερα από την αθωότητα αλλά και κοντύτερα τη μία στην άλλη. Η μεταξύ τους σχέση, βαθιά προβληματική για τα συντηρητικά και πολιτικώς ορθά κοινωνικά δεδομένα, αντιμετωπίζεται από τον Μπέικερ ως το μοναδικό σωσίβιο σωτηρίας και για τις δύο (χιλιομπαλωμένο και μισοξεφούσκωτο) μέσα σε μια θάλασσα προκατάληψης, η οποία μοιάζει με ειδυλλιακή πισίνα για τους «παροικούντες» την παραμυθένια Ντίσνεϊλαντ και με τρικυμιώδη ωκεανό­ για όσους έχουν εξοστρακιστεί σε απόσταση ικανή για να βλέπουν, αλλά όχι και να αγγίζουν. 

Πρόκειται για μια μεγάλη όσο και αχαρτογράφητη ανθρώπινη κοινότητα που δεν εμφανίζεται σε κανένα χολιγουντια­νό δράμα, ένα (Florida) project το οποίο έχει τη δική του πολύβουη­ καθημερινότητα. Ο Μπέικερ την αποτυπώνει με αυτοσχεδιαστική­ φρεσκάδα και ζωηρό αφηγηματικό­ τέμπο, το οποίο μετατρέπει ένα «επεισοδιακό» σενάριο (η πλοκή βασίζεται σε σκηνές-βινιέτες) σε μια φέτα ζωής γεμάτη μικρές χαρές, τραυματικές συμπεριφορές, αστείες συμπτώσεις, ανόητες εντάσεις και όλα τα κοινότοπα απρόοπτα που άλλοτε φέρνουν κοντά και άλλοτε απομακρύνουν μεταξύ τους τους ανθρώπους ενός κοινωνικού μικρόκοσμου. Τη φωτεινή μα και τη σκοτεινή πλευρά αυτού του μικρόκοσμου αντανακλά το «Florida Project», αναδεικνύοντας την αδυναμία του να αυτοπροστατευτεί και υποστηρίζοντας την ικανότητά του να δραπετεύσει στο ­(δικό του) όνειρο. 


Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ

Διάρκεια 127'
Σκηνοθεσία: Αντρέι Σβιανγκίτσεφ 
Παίζουν: Μαριάννα Σπίβακ Αλεξέι Ρόζιν Γιανίνα Χοπ
Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών 2017.
Μετά το Leviathan, ο Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ σκιαγραφεί για ακόμη μια φορά την ανυπόφορη ανθρωπότητα – εύθραυστη, σπασμένη – σε αυτό το ασυμβίβαστο πορτρέτο μιας οικογένειας που ζει χωρίς αγάπη.
Η Ζένια και ο Μπόρις χωρίζουν και το διαζύγιο χαρακτηρίζεται από απογοήτευση και προσβολές. Έχοντας ήδη βρει νέους συντρόφους, είναι ανυπόμονοι να γυρίσουν τη σελίδα – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την εγκατάλειψη του 12χρονου γιου τους.
Από την πρώτη του ταινία, τη βραβευμένη με Χρυσό Λιοντάρι «Επιστροφή» του 2003, ο Αντρέι Σβιάγκιντσεφ κρατάει μια πολύ επιφυλακτική στάση απέναντι στις διαθέσεις των ανθρώπων για ειλικρινή συνύπαρξη. Χρησιμοποιώντας συχνά βιβλικές αναφορές έχει κατασκευάσει μόλις σε τέσσερις ταινίες ένα σκοτεινά γοητευτικό κινηματογραφικό σύμπαν όπου η χρεοκοπία των αξιών και τα ανεξέλεγκτα ανθρώπινα πάθη έχουν παγιδέψει τους κατοίκους σε μια επίγεια κόλαση.
Μία από τις πρώτες σκηνές της πέμπτης του ταινίας, με τον εύγλωττο τίτλο «Χωρίς Αγάπη», μας ξεκαθαρίζει και τη θέση των δικών της ηρώων μέσα του: μόνο σε ένα πλάνο, η Ζένια βγαίνει από το μπάνιο και ξεκινά ένα γερό καβγά με τον άντρα της Μπόρις, με τον οποίο βρίσκονται στα πρόθυρα του διαζυγίου. Η ένταση δυναμώνει, οι φωνές αντικαθιστούν το διάλογο και ενώ οι δυο τους προσπαθούν, αλληλοκατηγορούμενοι, να δουν πώς θα φορτώσουν τον 12χρονο γιο τους Αλιόσα ο ένας στον άλλον, η κινούμενη κάμερα αποκαλύπτει πως ο τελευταίος τους ακούει σιωπηλός κι έντρομος, κρυμμένος πίσω από την πόρτα.
 Ο Μπόρις και η Ζένια είναι ένα μοντέρνο ζευγάρι που προσπαθεί να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή. Αυτός με τη νεαρή, έγκυο φιλενάδα του κι εκείνη με έναν πλούσιο, αρκετά μεγαλύτερό της σε ηλικία. Στο μέλλον τους δεν υπάρχει θέση για τον Αλιόσα και μέσα από μια σειρά καλοσκηνοθετημένων σκηνών, όπου τα σιωπηλά βλέμματα αποκαλύπτουν όσα και οι διάλογοι, καταλαβαίνουμε πως δεν υπάρχει θέση και για κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό τους. 


Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

ΜΑΖΙ Ή ΤΙΠΟΤΑ


ΔΙΑΡΚΕΙΑ 106'
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ – ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΤΑΪΑΝ ΚΡΟΥΓΚΕΡ
---
ΧΡΥΣΗ ΣΦΑΙΡΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
---
ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ 9 ΤΕΛΙΚΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ (SHORTLIST) ΓΙΑ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Συγκινητική, αιχμηρή, και πέρα για πέρα επίκαιρη: η νέα ταινία του πολυβραβευμένου Φατίχ Ακίν («Μαζί, Ποτέ», «Η Άκρη του Ουρανού», «Soul kitchen», «Ο Ήχος της Πόλης»), που συζητήθηκε όσο λίγες στο Φεστιβάλ Καννών, έρχεται για να αφηγηθεί μια ιστορία απώλειας και εκδίκησης που θα καθηλώσει. 

Από το πουθενά, η ζωή της Κάτια καταρρέει όταν ο κουρδικής καταγωγής σύζυγός της, Νούρι και ο μικρός τους γιος, Ρόκο, σκοτώνονται σε μια βομβιστική επίθεση. Με τη βοήθεια φίλων και συγγενών, η Κάτια καταφέρνει να αντέξει το σοκ και προσπαθεί να σταθεί και πάλι στα πόδια της.
Όμως, η αναζήτηση των ενόχων και η διαλεύκανση των κινήτρων πίσω από τη δίχως νόημα τραγωδία περιπλέκει το πένθος της Κάτια και κρατά ανοιχτές τις πληγές της. Ο Ντανίλο, δικηγόρος και καλύτερος φίλος του Νούρι, εκπροσωπεί την Κάτια στη μετέπειτα δίκη ενάντια σε δύο υπόπτους: ένα νεαρό ζευγάρι που κινούνταν σε νεοναζί κύκλους. Η απόφαση του δικαστηρίου φέρνει την Κάτια στα άκρα, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική: απαιτεί δικαιοσύνη.
 Εμπνευσμένος από μια σειρά δολοφονιών από νεοναζί με θύματα οκτώ Τούρκους, έναν έλληνα και μια γερμανίδα αστυνομικό και μία από τις μεγαλύτερες μεταπολεμικές δίκες στην ιστορία της Γερμανίας, ο Φατίχ Ακίν στήνει δεξιοτεχνικά ένα δραματικό θρίλερ που σόκαρε το κοινό του Φεστιβάλ Καννών με το αμφιλεγόμενο αλλά και φοβερά επίκαιρο θέμα του. Άξια σύμμαχός του, η Νταϊάν Κρούγκερ στον πρώτο της γερμανόφωνο ρόλο, η οποία δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της ως μια γυναίκα που χάνει την οικογένειά της σε μια τυφλή τρομοκρατική επίθεση και ξεκινά ένα σκοτεινό ταξίδι μέσα από τη θλίψη, την οργή και τη δίψα για δικαιοσύνη.


Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Una Mujer Fantastica

Ο Σεμπάστιαν Λέλιο, του πολυβραβευμένου Gloria επιστρατεύει το ταλέντο της Ντανιέλα Βέγκα σε αυτή την ταινία-ύμνο στη διαφορετικότητα, σε παραγωγή Μάρεν Άντε (Toni Erdmann) και Πάμπλο Λαραΐν (Νερούδα).

Σκηνοθεσία: Sebastián Lelio
Σενάριο:  Sebastián Lelio & Gonzalo Maza
Παίζουν: Daniela Vega, Francisco Reyes, Luis Gnecco
Διάρκεια: 104 λεπτά
Γλώσσα: Ισπανικά

Βραβεία – Συμμετοχές
67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου
•          Αργυρή Άρκτος Καλύτερου Σεναρίου (Sebastián Lelio & Gonzalo Maza), 
•          Ειδική Μνεία Οικουμενικής Επιτροπής, 
•          Βραβείο Teddy

Σύνοψη

Οι ερωτευμένοι Μαρίνα και Ορλάντο σχεδιάζουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Η εικοσιεπτάχρονη Μαρίνα εργάζεται ως σερβιτόρα και φιλοδοξεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με το  τραγούδι. Ο Ορλάντο είναι είκοσι  χρόνια μεγαλύτερός της και ιδιοκτήτης μιας εταιρίας εκτυπώσεων. 
Ένα βράδυ, μετά τον εορτασμό των γενεθλίων της Μαρίνας, ο Ορλάντο νιώθει μια ξαφνική αδιαθεσία. Εκείνη θα τον οδηγήσει εσπευσμένα στα επείγοντα, όπου δυστυχώς θα πεθάνει αμέσως μόλις φτάσει στο νοσοκομείο.
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του συντρόφου της, η Μαρίνα αντιμετωπίζει όχι μόνο την απροθυμία της οικογένειας του να την συμπεριλάβει στο πένθος, αλλά και την καχυποψία τους, σχετικά με τις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβη το τραγικό συμβάν.
Η Μαρίνα είναι τρανσέξουαλ και αυτή είναι η ιστορία του αγώνα της για το δικαίωμα να είναι ο εαυτός της. Έναν αγώνα που δίνει σε όλη τη ζωή, με σκοπό να γίνει η γυναίκα που είναι σήμερα – μια σύνθετη, δυνατή , ειλικρινής και φανταστική γυναίκα. 

ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ


Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Διάρκεια 79'

Η ταινία που εντυπωσιάζει όπου κι αν προβάλλεται, ακολουθεί 7 διαφορετικούς γατο-χαρακτήρες στις περιπλανήσεις τους στα σοκάκια, τις αγορές, το λιμάνι, τις ταράτσες, στην Κωνσταντινούπολη και τον Βόσπορο. Μέσα από τις ιστορίες αυτών των εντελώς διαφορετικών 7 γάτο-προσωπικοτήτων, αλλά και των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή μαζί τους, «Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης» σκιαγραφούν ένα κοντινό, γεμάτο ζεστασιά πορτραίτο της Πόλης.

Πρωταγωνιστούν …οι γάτες : 
1. Bengu - Η ερωμένη
2. Aslan Parcasi - Ο κυνηγός
3. Psikopat - Η ψυχοπαθής
4. Duman - Ο τζέντλεμαν
5. Deniz - Ο υπέρ-κοινωνικός
6. Sari - Η καταφερτζού
7. Gamsiz - Ο «παίχτης»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ


«Στην Κωνσταντινούπολη η γάτα είναι κάτι περισσότερο από γάτα. 
Ενσαρκώνει το χάος, την κουλτούρα, και την μοναδικότητα που είναι η καρδιά της Πόλης» YBarlas

Η σκηνοθέτις  Ceyda Torun μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 1980, όταν η πόλη ήταν το επίκεντρο μιας χώρας που ετοιμαζόταν να μπει στην παγκοσμιοποίηση. Εκείνον τον καιρό ο πληθυσμός της ήταν μόλις τέσσερα εκατομμύρια, ενώ σήμερα προσεγγίζει τα είκοσι, με τα όρια της πόλης να διευρύνονται συνεχώς. Εκτός από αυτόν τον τεράστιο ανθρώπινο πληθυσμό,  εδώ και χιλιάδες χρόνια κάνει αίσθηση στην πόλη ένας μεγάλος πληθυσμός γατών, που - όπως ο ανθρώπινος πληθυσμός - έχει καταγωγή από διάφορα μέρη, όμως έχει μια αστική εμπειρία εντελώς διαφορετική από εκείνη που έχουν οι άνθρωποι.
Όταν αρχικά συνέλαβαν την ιδέα της ταινίας, αυτό που προσέλκυσε τους δημιουργούς ήταν ο μοναδικός τρόπος που οι κάτοικοι αντιμετωπίζουν τις γάτες στην Κωνσταντινούπολη, όχι πολύ διαφορετικός από αυτόν που οι Ινδοί αντιμετωπίζουν τις αγελάδες.
Για τον κατά κύριο λόγο μουσουλμανικό πληθυσμό οι γάτες έχουν μια αύρα αγιοσύνης, για την οποία γίνεται συχνά αναφορά σε ιστορίες σχετικές με τον προφήτη Μωάμεθ.
Ο τρόπος αντιμετώπισης των γατών είναι πολύ διαφορετικός από τον κάπως αποστειρωμένο τρόπο αντιμετώπισής τους στην Ευρώπη και την Αμερική ή την αδιαφορία για το θέμα στις αραβικές και ασιατικές χώρες. Οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης αντιμετωπίζουν τις γάτες σε κοινωνικό επίπεδο, όπου εκείνες απολαμβάνουν μεν την φροντίδα, αλλά ταυτόχρονα διατηρούν την ανεξαρτησία τους. Αυτή η τακτική προσφέρει έναν διαφορετικό τρόπο κατανόησης της ίδιας της ζωής.
Η σκηνοθέτις Τσεϊντα Τορούν (Ceyda Torun) και ο διευθυντής φωτογραφίας Τσάρλυ Βούπερμαν (Charlie Wuppermann) ταξίδεψαν στην Κωνσταντινούπολη για να κινηματογραφήσουν τις γάτες οι ίδιοι, xωρίς να γνωρίζουν αν θα καταφέρουν να απαθανατίσουν την αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι γάτα στην Κωνσταντινούπολη.
Μαζί με συνεργάτες που έκαναν έρευνα τοπικά, μάζεψαν ιστορίες και αναζήτησαν ανθρώπους που έμοιαζε να έχουν εκτεταμένη επαφή με τις γάτες της γειτονιάς τους  και γνώριζαν ποιες είναι οι κυρίαρχες προσωπικότητες, ποιο είναι παιδί ποιας, ποια γάτα κλέβει τον ψαρά και ποια μπαίνει στο σπίτι της γειτόνισσας κρυφά. Οι ιστορίες που άκουσαν τους κίνησαν περαιτέρω το ενδιαφέρον να κινηματογραφήσουν αυτά τα μοναδικά ζώα σε δράση.
Στην προσπάθειά τους να έρθουν όσο πιο κοντά γίνεται στις γάτες, οι δημιουργοί της ταινίας πειραματίστηκαν και σχεδίασαν διάφορες «γατο-κάμερες» και με αυτές ακολούθησαν τις γάτες σε σκοτεινά σοκάκια κι έρημα υπόγεια, πέταξαν drones πάνω από τις στέγες της πόλης και πήραν τις γάτες στο κατόπι για να αποκτήσουν την οπτική τους όταν περιδιαβαίνουν την πόλη.
Χρειάστηκε μεγάλη αφοσίωση. Έπρεπε να επιστρέφουν κάθε μέρα και να κινηματογραφούν τις ίδιες γάτες και τους μοναδικούς τους χαρακτήρες, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους με τις κοινότητες στις οποίες κατοικούν.
Μετά από περίπου δύο μήνες γυρισμάτων η Τορούν και ο μοντέρ Μο Στόμπε άρχισαν να δίνουν μορφή στην ιστορία της κάθε γάτας ξεχωριστά, προσπαθώντας να εντοπίσουν την διαφορετικότητά τους και να τις αφήσουν να «διηγηθούν» τις ιστορίες τους.
Ο σκοπός ήταν μέσα από επιλεγμένες γατο–ιστορίες, να δημιουργήσουν μια στοχαστική ταινία με θέμα την αγάπη, την απώλεια, την χαρά , την μοναξιά και την συντροφικότητα.
Η σκηνοθέτις Τσεϊντα Τορούν λέει χαρακτηριστικά:  «Συνειδητοποίησα ότι η δική μου ιστορία στο παρελθόν με τις γάτες στην Κωνσταντινούπολη, δεν ήταν αποκλειστικά δική μου, αλλά όποιος είχε αφεθεί να αναπτύξει μια ουσιαστική σχέση με αυτά τα πλάσματα είχε καταλήξει να βιώνει την ζωή διαφορετικά. Αυτή η αλλαγή στην οπτική της ζωής   διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά ο παράγοντας που είναι κοινός σε όλους είναι ότι αυτή η διαφορά προκύπτει από την συνύπαρξη με ένα ζώο που έχει χάρη, πνεύμα και είναι αυτάρκες.


Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ

14 Φλεβάρη:Γιορτή των ερωτευμένων


Ο οικονομικός διευθυντής και η υπεύθυνη ποιοτικού ελέγχου ενός εργοστασίου παραγωγής βόειου κρέατος διαπιστώνουν πως κάθε βράδυ μοιράζονται ακριβώς το ίδιο όνειρο. Χρυσή Άρκτος και βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Βερολίνου για μια ανορθόδοξη όσο και ρομαντική ερωτική ιστορία γεμάτη κομψότητα, λυρισμό και ειλικρινή συγκίνηση.
Ολα ξεκινούν από μια γαλήνια σκηνή όπου ένα θηλυκό κι ένα αρσενικό ελάφι κινούνται μαζί αργά σε ένα σιωπηλό και χιονισμένο τοπίο. Ακολουθεί ένα μικρό ρεαλιστικό σοκ, καθώς η μεταφορά μας σε ένα εργοστάσιο παραγωγής κρέατος μας κάνει μάρτυρες της μετα­τροπής των άτυχων βοοειδών σε γδαρμένα σφάγια εντός ελαχίστου χρόνου. Η πρώτη είναι μια ονειρική σεκάνς, ενώ η δεύτερη αφορά την καθημερινότητα ενός αποστειρωμένου χώρου στον οποίο εργάζονται ο Έντρε και η Μαρία. Αυτός είναι οικονομικός διευθυντής, του οποίου το αριστερό­ χέρι είναι παράλυτο, ενώ εκείνη είναι η καινούργια υπεύθυνη του ποιοτικού ελέγχου, μια όμορφη μα εσωστρεφής γυναίκα με σύνδρομο Άσπεργκερ. 

Όπως δηλώνει και ο τίτλος της, η «Ψυχή και το Σώμα» αντιπαραθέτει «αντίθετες» μεταξύ τους έννοιες (άντρας - γυναίκα, ελεύθερα ελάφια - φυλακισμένες αγελάδες, όνειρο - πραγματικότητα, σωματική - ψυχική αναπηρία), αναζητώντας την πιθανή σύνδεσή τους, η οποία αρχικά μοιάζει από εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη. Και αυτό διότι ό,τι περιβάλλει τους ήρωες λειτουργεί ως περιορισμός (εξαιρετική χρήση των ψυχαναλυτικών συμβόλων) σε μια μοναχική και αλλοτριωμένη ρουτίνα από την οποία δεν μπορούν να ­διαφύγουν.
Ο Έντρε κοιμάται, ξυπνάει, τρώει μόνος και ακόμη κι όταν κάνει ένα βράδυ έρωτα με μια συνάδελφό του, της ζητά να επιστρέψει στο σπίτι της για να μείνει μόνος. Η Μαρία κινείται σαν ρομπότ και δεν μιλάει σε κανέναν στη δουλειά. Επισκέπτεται έναν ψυχίατρο, ο οποίος μάταια προσπαθεί να την πείσει να μη φοβάται την επαφή, κυριολεκτικά και μεταφορικά, με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό όμως που εντελώς απρόσμενα θα φέρει τους δύο αντικοινωνικούς χαρακτήρες κοντά είναι τα κοινά όνειρα που βλέπουν κάθε βράδυ. Κάτι το οποίο η (επιστημονική) λογική αδυνατεί να καταλάβει, λειτουργώντας και αυτή σαν άλλο ένα εμπόδιο: η ψυχολόγος που παίρνει συνεντεύξεις από το προσωπικό του εργοστασίου και ανακαλύπτει πρώτη αυτήν τη σύμπτωση θεωρεί πως πρόκειται για κακόγουστο αστείο απέναντί της. 

Περνώντας με αριστοτεχνικούς ελιγμούς από την κωμωδία στο δράμα στην ίδια σκηνή και με εικαστική ψυχρότητα η οποία αναδεικνύει μέσα από τους φωτισμούς (σκοτεινά εσωτερικά σπιτιών - φωτεινοί χώροι εργοστασίου) και τα καδραρίσματα την αδυναμία ανθρώπινης επικοινωνίας, η Ενιέντι συνθέτει ένα πολυεπίπεδα αμήχανο, συναισθηματικά παγωμένο σύμπαν, το οποίο αναζητά διαφυγή σε μια ονειρική πραγματικότητα (θεματική που κυκλοφορεί σχεδόν σε όλες τις ταινίες της). Η αριστουργηματική σκηνή στην μπανιέρα, τρομακτική, σπαρακτική και ταυτόχρονα σαρκαστική, υποδεικνύει πόσο επώδυνα λυτρωτική είναι η απόδραση μέχρις εκεί, κορύφωση μιας συναρπαστικής κινηματογραφικής διαδρομής που ξεγεννά από το φτηνότερο ρεαλισμό τις ποιητικότερες ιδέες και απέσπασε τη Χρυσή Άρκτο και το βραβείο κριτικών στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου.


Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

MARIA BY CALLAS


ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ TOM VOLF 

H ταινία «MARIA BY CALLAS: H MAΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ» παρουσιάζει την άνοδο, το απόγειο και την τραγική μοίρα της Μαρίας Κάλλας, μέσα από συνεντεύξεις της, σπάνιο υλικό από τις παραστάσεις της και οπτικό αρχείο που δεν έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν.



Για πρώτη φορά, 40 χρόνια μετά το θάνατό της, η Μαρία Κάλλας, η διασημότερη τραγουδίστρια όπερας, εξιστορεί τη ζωή της με τα δικά της λόγια.
Δεν μιλούν γι'αυτήν άνθρωποι που την γνώριζαν ή ειδικοί, αλλά η ίδια η Κάλλας μιλά για τον εαυτό της, μέσα από συνεντεύξεις της (εκ των οποίων οι περισσότερες  παρουσιάζονται για πρώτη φορά στη δημοσιότητα), και μέσα από σπάνια αλληλογραφία προς τους φίλους και την οικογένειά της, ερωτικές επιστολές της προς τον πρώτο της σύζυγο, αλλά και μια αποκαλυπτική ερωτική επιστολή προς τον Ωνάση λίγους μήνες πριν χωρίσουν, μας δίνουν πρόσβαση στα συναισθήματα και τις σκέψεις της.




Σπάνια αρχεία που παρουσιάζονται στην ταινία:

       Ένα φιλμ από το 1970 που για τέσσερις δεκαετίες θεωρούνταν ότι είχε χαθεί. Αυτό  το υλικό αποκαλύπτει μια εύθραυστη γυναίκα, αμέσως μετά τον χωρισμό της με τον Ωνάση και μια αμφιταλαντευόμενη καλλιτέχνη που θέτει τη σταδιοδρομία της σε αναμονή για πέντε χρόνια. Η Μαρία Κάλλας επανεξετάζει την καριέρα της και για πρώτη φορά μιλάει για τη νεανική της ηλικία στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του πολέμου.
       Συνεντεύξεις για την αμερικανική, την ιταλική και τη γαλλική τηλεόραση, στις οποίες η Κάλλας εξομολογείται τη σχέση της με τη μοναδική αγάπη της, τον Ωνάση, τη σχέση της με τον Μενεγγίνι και την ανεπανάληπτη φωνή της.
       Πολύ προσωπικές στιγμές της που γυρίστηκαν σε Super 8 παρουσιάζοντας μια πολύ διαφορετική γυναίκα από την Ντίβα που γνωρίζουμε : οι διακοπές της με τον Ωνάση στην «Χριστίνα», η Βασιλική Οικογένεια του Μονακό, οι  τελευταίες διακοπές της στη Φλώριδα αρκετούς μήνες πριν από το θάνατό της.
       Ένα αρχείο του BBC, που λόγω εσφαλμένης  ταξινόμησης θεωρούνταν ότι είχε χαθεί. Αυτή είναι η μοναδική φορά που  βλέπουμε την Κάλλας
μαζί με τον πατέρα της, όταν εκείνος την υπερασπίσθηκε στη δημόσια διαμάχη της με την μητέρα της το 1958.
       Πολλές αδημοσίευτες φωτογραφίες της από διαφορετικές περιόδους της ζωής της: φωτογραφίες από την παιδική της ηλικία στην Ελλάδα και το ντεμπούτο της στην ηλικία των 15 ετών, όπως και τις σπάνιες φωτογραφίες του τελευταίου έτους της ζωής της.
       Τέλος, ζωντανές ηχογραφήσεις από πολλές συναυλίες της, που επιτρέπουν στους θεατές να συνειδητοποιήσουν το εύρος του φωνητικού της πλούτου.

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

1968


Κέρδισαν γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν

Ο Τάσος Μπουλμέτης, σκηνοθέτης της «Πολίτικης Κουζίνας» και του «Νοτιά», επικεντρώνει την καινούρια του ταινία σε έναν πραγματικό αθλητικό άθλο που έγραψε ιστορία, ένωσε ολόκληρη την Ελλάδα σε μια νύχτα και απέδειξε περίτρανα τη δύναμη της ελληνικής ψυχής ενάντια σε κάθε αντίπαλο, όσο ισχυρός κι αν είναι.

Ο Μπουλμέτης εμπνέεται από τον επικό αγώνα ΑΕΚ - Σλάβια Πράγας του 1968 και, 50 χρόνια μετά, επιστρατεύει ένα πλούσιο και ταλαντούχο καστ για να αποκαλύψει το συναρπαστικό παρασκήνιο πίσω από το άπιαστο όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

 Ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ο Γιώργος Μητσικώστας, η Βασιλική Τρουφάκου, ο Ορφέας Αυγουστίδης, ο Στέλιος Μάινας, ο Γιάννης Βούρος, και πολλοί ακόμα αγαπημένοι ηθοποιοί, ενσαρκώνουν καθημερινές ιστορίες σε μια χρονιά που σημαδεύτηκε από καθοριστικές αλλαγές σε όλο τον πλανήτη. Μια χρονιά, το 1968, όταν η αναπάντεχη νίκη μιας ομάδας με ψυχή ανακήρυξε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού την Ελλάδα Κυπελλούχο Ευρώπης.

Στη μουσική της ταινίας, η Ευανθία Ρεμπούτσικα συνθέτει, μετά την «Πολίτικη Κουζίνα» και το «Νοτιά», το σάουντρακ του «1968». Με 17 μουσικές συνθέσεις, το λαϊκό στοιχείο διαδέχεται τον συμφωνικό ήχο, τα χασάπικο και το ζεϊμπέκικο πλέκονται μοναδικά με τις χαρακτηριστικές, μελωδικές συνθέσεις της Ρεμπούτσικα – και διαφορετικά είδη μουσικής αφηγούνται μελωδικά, δημιουργώντας συγκίνηση, αισιοδοξία και ανάταση.
Μέσα σε μία λαμπερή νύχτα, ξετυλίγεται μια ιστορία εθνικής ανάτασης, με επίκεντρο το θρυλικό αγώνα στο Καλλιμάρμαρο που παρακολούθησε ολόκληρη η Ελλάδα από το ραδιόφωνο, και πάνω από 80.000 άνθρωποι από κοντά («σπάζοντας» το ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη συνάθροιση σε αγώνα μπάσκετ). Οι συγκινητικές και αστείες ιστορίες της ταινίας συνθέτουν έναν πολύχρωμο μικρόκοσμο, αλλά και τον καμβά μιας συγκλονιστικής εποχής, και μιας ολόκληρης χώρας.

Σύνοψη:

4 Απριλίου 1968. Το φωταγωγημένο Καλλιμάρμαρο βουίζει με χιλιάδες κόσμο και η περιγραφή του Βασίλη Γεωργίου αναμεταδίδεται μέσα από εκατομμύρια τρανζιστοράκια. Ο αγώνας ΑΕΚ-Σλάβια Πράγας αρχίζει. 
Μία ερωτευμένη κοπέλα κάνει πρόβα νυφικού μπροστά στον καθρέφτη της, ενώ ο μελλοντικός γαμπρός βρίσκεται σε απόγνωση κάθε φορά που η ελληνική ομάδα σκοράρει. 
Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων θυμάται την πατρίδα που άφησε πίσω.  
Ένας νεαρός κομμουνιστής κρατούμενος πανηγυρίζει με κάθε πόντο και ένα πρακτορείο ΠΡΟΠΟ γίνεται εξομολογητήριο παλιών και πρόσφατων τραυμάτων. 
Χρόνια πριν από αυτή τη βραδιά, τρεις Πολίτες αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα αθλητικό σωματείο για να πουν την ιστορία τους. 
Μέχρι το τέλος της βραδιάς, η ιστορία της Ελλάδας θα αλλάξει για πάντα. 
Μέχρι το τέλος του 1968, η ιστορία του κόσμου θα αλλάξει για πάντα.

Διάρκεια: 94’

ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ






Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Η ΚΑΤΙΑ ΓΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ


Με φόντο μια χώρα διαλυμένη και φοβισμένη κάπου στο κοντινό μέλλον,  παρακολουθούμε τις ζωές και τις ιστορίες μιας σειράς ετερόκλητων ανθρώπων: Μιας πρώην περφόρμερ του δρόμου που δουλεύει στην γκαρνταρόμπα ενός σκυλάδικου, ενός οκτάχρονου κοριτσιού που περιφέρεται στους επικίνδυνους δρόμους, μιας ομάδας περιθωριακών που προσπαθούν να αντισταθούν, ενός  ντραγκ/σόουμαν που απαγγέλει Καρούζο, ενός θρυλικού πιανίστα, του αρχηγού μιας ακαθόριστης σκοτεινής εξουσίας, αγροτών που προσπαθούν να προστατέψουν τα χωράφια τους από τους μεταλλαγμένους σπόρους, αλλά και μελών μιας ιδιότυπης λέσχης που ανησυχούν «μην ξυπνήσουν αναρχικά ανακλαστικά» υποστηρίζοντας την ίδια ώρα πως «Κανείς δεν σηκώνει κεφάλι γιατί δεν έχει»!

Λαθρέμποροι και αρχαιοκάπηλοι, κλεφτρόνια, περιθωριακοί και φτωχοδιάβολοι, «ένα μάτσο σαλεμένοι» που επιμένουν να μην «πεθάνουν από μαρασμό», ήρωες και αντιήρωες, άλλοι κλεισμένοι στον μικρόκοσμό τους κι άλλοι εγκλωβισμένοι σ' έναν άκρατο εγωισμό, αρχίζουν να αλλάζουν, όταν οι συγκρούσεις πυκνώνουν και γίνονται αφόρητες. Η αφύπνιση για τον καθένα ξεχωριστά γίνεται ντόμινο.

Η ταινία εξερευνά την έννοια της κοινότητας και το νόημα της ουτοπίας. Μιας ουτοπίας όμως καθόλου ρομαντικής, καθώς, όπως ακούγεται στο φινάλε: «ο ουτοπιστής είναι σκληρός σαν ατσάλι. Ο απόλυτος υλιστής. Ο ουτοπιστής δίνει φωνή σε αυτούς που δεν έχουν".



Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Ο ΕΠΙΦΑΝΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ


Η ΚΛΠ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΗΣ
ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 9.00 Μ.Μ.
ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Ο ΕΠΙΦΑΝΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

     Αργεντίνικη ταινία  σκηνοθεσία Γκαστόν Ντιπράτ Μαριάνο Κον 

      με τους: Όσκαρ Μαρτίνεζ Ντάντι Μπριέβα Νόρα Νάας

Έχοντας αρνηθεί να παραστεί σε μια σειρά από βραβεύσεις, ο Αργεντινός νομπελίστας Ντανιέλ Μοντοβάνι δέχεται να ταξιδέψει από τη Βαρκελώνη πίσω στη γενέτειρά του, η οποία θέλει να τον τιμήσει. Σαράντα χρόνια μετά, ωστόσο, το Σάλας είναι γεμάτο εκπλήξεις για τον διάσημο συγγραφέα, οι οποίες ξεκινούν από την υποδοχή του στο αεροδρόμιο, όπου ένας ελαφρά καθυστερημένος τύπος τον παραλαμβάνει με ένα σαραβαλιασμένο αμάξι που παραδίδει πνεύμα γρήγορα, και συνεχίζονται με μια σειρά ομιλιών που πρέπει ο ίδιος να κάνει ή κάποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις στις οποίες οφείλει να συμμετάσχει. Μέσα σε όλα αυτά ο αμήχανος Μοντοβάνι θα συναντήσει παλιούς γνωστούς και νέους θαυμαστές, όπως και το κορίτσι που άφησε πίσω του, παντρεμένο πλέον με έναν παιδικό του φίλο.
 Η ταινία από την Αργεντινή, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βενετίας όπου ο πρωταγωνιστής Όσκαρ Μαρτίνεζ (Ιστορίες για Αγρίους) κέρδισε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας. Στη συνέχεια η ταινία προβλήθηκε ανάμεσα σε άλλα στα Φεστιβάλ του Μπουσάν, του Τόκυο, της Βαρσοβίας, της Αβάνας, του Βαγιαδολίδ όπου κέρδισε το Βραβείο Σεναρίου και 2ης Καλύτερης Ταινίας, ενώ κέρδισε και το Βραβείο Καλύτερης Λατινοαμερικάνικης Ταινίας στα Ισπανικά Βραβεία Goya. Η ταινία έκανε την ελληνική της πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε το Βραβείο Κοινού
ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ